The 51st State film bespreking Digg* filmbespreking

The 51st State

Regie: Ronny Yu
Scenario: Stel Pavlou
Met: Samuel L. Jackson, Robert Carlyle, Emily Mortimer, Meatloaf, Rhys Ifans e.a.
88 min. / USA-UK-CA / 16 jaar

'The 51st State' heeft in Amerika een alternatieve titel gekregen – 'Formula 51'. Films die van titel veranderen tussen de continenten heen, beloven doorgaans weinig goeds. Of wilde u misschien 'Wild Things' (of is het 'Sex Crimes'?) en 'Cruel Intentions' ('Sexual Provocation') meteen voor een oscar gaan nomineren? Ik dacht het niet.

Hoewel dat gegeven vanaf het begin meespeelt, is er niets dat je erop kan voorbereiden hoe hallucinant slecht deze film wel is. Sommige zaken laten zich niet in woorden vatten, en de absolute crappiness van dit onding valt absoluut onder die noemer. Dat acteurs als Samuel L. Jackson en Robert Carlyle (van 'Trainspotting' en 'The Full Monty') zich hiervoor lieten vangen, is onbegrijpelijk. Ik snak naar adem terwijl ik dit schrijf, mijn ogen tranen en mijn handen trillen. Waar moet ik beginnen?

Jackson speelt Elmo McElroy, een chemicus die in 1971 opgepakt werd wegens bezit van marihuana en sindsdien zijn beroep niet meer mag uitoefenen. Bij gebrek aan andere opties is hij dan maar gaan werken als drugsfabricant voor de zwaar geflipte dealer Lizard (Meatloaf). We weten dat Lizard zwaar geflipt is omdat één kant van z’n gezicht zwaar verbrand is, hij zichzelf regelmatig in kaftans kleedt en aan zichzelf verwijst in de derde persoon. Ben je dan geflipt of niet? Ik wil maar zeggen.

Elmo heeft een nieuwe drug ontwikkelt, die 51 keer zwaarder is dan cocaïne, LSD, XTC, crack, speed, noem maar op. Toen ik dat hoorde, vroeg ik mezelf gelijk af hoe iemand, zelfs de zwaarste junkie, ooit de inname van zo’n pil zou kunnen overleven, maar niemand in de film stelt die vraag. Elmo legt over de loop van de film verschillende partijen de werking van zijn nieuwe dope uit – blijkbaar opdat het publiek het toch maar begrepen zou hebben – maar niemand stelt hem ooit een vraag over de verslavingsfactor of het mogelijke levensgevaar.

Doet er niet toe. In plaats van zijn pillen aan Lizard te verkopen, besluit hij hen allemaal op te blazen en voor eigen rekening te gaan werken. Hij trekt een kilt aan en vliegt naar Liverpool, om een deal voor twintig miljoen dollar te sluiten voor de formule en een eerste pakket pillen. Hij wordt achtervolgd door Dakota, een huurmoordenares in dienst van Lizard, die Elmo’s aanslag uiteraard overleefde.

In Liverpool wordt Elmo opgepikt door Felix DeSouza (Robert Carlyle), een Schot zoals alleen Amerikanen hem bedenken; zijn enige zorg is dat er morgen een belangrijke voetbalmatch plaatsvindt waar hij naartoe wil.

De zaken worden natuurlijk al snel ingewikkelder, met een bende skinheads die op de één of andere manier achter het bezoek van Elmo zijn gekomen (vraag niet hoe, de film kan geen antwoord bedenken), en uiteraard zelf achter de drug aangaan. Met een groepje corrupte flikken die de formule willen. Met Dakota die Elmo’s deal naar de knoppen helpt. Met een nieuwe deal. Met… Ach, met zoveel.

'The 51st State' begint als een zoveelste flauwe Tarantino rip-off, waarin regisseur Ronny Yu en scenarist Stel Pavlou hopen dat wij het leuk zullen vinden Samuel L. Jackson in alwéér een uitzinnig afrokapsel te zien, hoewel er geen enkele pruik is waarin we die man nog niét hebben ontmoet, ondertussen. Dat wij zullen gieren van het lachen omdat alle personages om de twee woorden fuck zeggen. Mij begon het na een tijdje enkel behoorlijk te irriteren. Vuile woorden zijn immers niet intrinsiek grappig, tenzij je tien bent en je jezelf heel moedig vindt omdat je ze durft uitspreken. Nu ik het zeg… Hoe oud zou Stel Pavlou zijn?

Zodra de actie zich verplaatst naar Liverpool wordt het echter duidelijk: dit is geen Tarantino rip-off, dit is een Guy Ritchie rip-off! Wie Ritchie’s films 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' en 'Snatch' heeft gezien, beseft dat zijn films weinig meer of minder waren dan Tarantino revisited, minus de geestige dialogen en de originele verhaalstructuur. (Kom maar op, misleide Guy Ritchie-junkies!) Dus, wacht even, wat we hier hebben is een rip-off van een rip-off – mét dezelfde acteur die in het origineel meespeelde! Hoe postmodern kan het worden? En hoe slecht kan een film worden?

Buiten het feit dat zowat geen enkele grap in 'The 51st State' doel treft, is de film ook helemaal geen geslaagde actiefilm. Een shoot-out aan het begin is slorig gemonteerd en mist flair. De daarop volgende auto-achtervolging is eveneens weinig spectaculair, vergeleken met wat we te zien kregen in andere recente films – zelfs de low budget thriller 'Joy Ride'.

Om dat gebrek aan goede regie te maskeren, voorziet Ronny Yu zijn film van een flitsende montage en een beukende soundtrack vol dance beats. Neem een voorhamer en sla ermee op de zintuigen van je publiek, misschien dat ze dan niet opmerken dat je géén scenario, geen zinvolle scène en uiteindelijk ook geen talent hebt. Die truc hebben er al meer geprobeerd, weinigen met minder succes dan Yu.

Ik zeg het je, sommige scènes tarten alle verbeelding. Jackson die in een nachtclub op het podium gaat staan en enkele handen vol pillen het publiek in werpt – me dunkt dat zelfs in Liverpoolse nachtclubs voldoende hersencellen aanwezig zijn om niet in het openbaar met vreugdepillen te staan strooien. Een running gag over de nuances in betekenis van het woord bollocks. Neo-nazi’s die zichzelf hulpeloos onderschijten. En als klap op de vuurpijl een ontploffende Meatloaf.

Bij die laatste scène lach je uit pure ontzetting – “ik kan niet geloven dat ze dit in een film hebben gestopt” – niet omdat het echt geestig zou zijn, want dat is het niet.

'The 51st State' is een circus van slechte ideeën en slechte smaak. Het is wellicht de meest volkomen idiote film sinds 'Pearl Harbor'. Ik bedoel maar – aan het einde komt er een titel in beeld die zegt: “Niemand heeft ooit geweten waarom Elmo een kilt droeg.” Vervolgens krijgen we een laatste scène die het ons uitlegt. Zó idioot is het!

Het enige dat een verstandig mens kan doen na het bekijken van een onding als dit, is zich grondig bezatten om vervolgens met een warmwaterkruik in bed te kruipen, emmer binnen handbereik. Wat ik bij deze dan ook meteen ga doen. Moriture te salutant!

http://www.51ststatethemovie.com/