Regie en scenario: Emilio Estevez
Met: Laurence Fishburne, Sharon Stone, William H. Macy, Demi Moore, Anthony Hopkins, Helen Hunt, Martin Sheen e.a.
120 min. / VS / 2006 

Het is moeilijk te geloven maar een paar decennia geleden liep er blijkbaar nog een hoopvolle generatie rond in die fantastische United States of Freedom. Een kliek positivo's die geloofde in verandering, gelijkheid, vooruitgang en al die andere bullshit waar we vandaag zo heerlijk cynisch over kunnen doen. Het is nog moeilijker te geloven dat die laatste kans op een potentieel fatsoenlijk Amerika vanonder het nostalgische stof werd gehaald door vergeten Brat Packer Emilio Estevez. Vermomd als een liefdesbrief aan Robert F. Kennedy (misschien wel de belangrijkste what if-politicus uit de Amerikaanse geschiedenis), laat de ster van ‘Men At Work' en ‘The Mighty Ducks' de tijdsgeest van weleer heel even opflakkeren met een warmbloedige mozaïekprent. Estevez is geen Altman en mikt iets teveel op de buik in plaats van op de hersenen, maar zijn oprecht idealistische aanpak siert hem en verdient een verdienstelijk ‘je hebt dat goed gedaan, man'-schouderklopje.

Half Hollywood (zowel A-als B-listers) kruipt in de huid van een twintigtal individuen die op de vooravond van de moordaanslag op RFK elk hun persoonlijk drama beleven in het legendarische Ambassador Hotel.  De charismatische kok Edward (Laurence Fishburne) geeft de illegale kelners en keukenhulpjes poltiek-filosofische lesjes (let's keep the brown man down!). Hotelmanager Ebbers (William H. Macy) ontslaat de racistische cateringchef (Christian Slater) terwijl hij eigenlijk zijn vrouw (Sharon Stone) bedriegt met een telefoniste (Heather Graham). De jonge Diane (een fletse Lindsay Lohan) wil met haar jeugdvriend William (Elijah Wood) trouwen om hem te redden van de hel in Vietnam. Gepensioneerde portier John Casey (Anthony Hopkins) komt nog eens langs om te schaken met zijn vriend Nelson (Harry Belafonte) en uitgebluste diva Virgina Fallon (Demi Moore in een wel heel moedige spiegelrol) bereidt zich voor op haar grote show naar aanleiding van het bezoek van Robert ‘Bobby' Kennedy. Daarnaast laten nog twee campagne-vrijwilligers zich verleiden tot hun eerste LSD-trip door hippie Ashton Kutcher, wipt Martin Sheen even binnen om wat liberale oneliners te lossen en probeert een socialistische journaliste een interview te versieren bij de entourage (Joshua ‘Dawson's Creek' Jackson en Nick Cannon) van Bobby. Allemaal verschillend in leeftijd, klasse en ras, maar elk verbonden door het gedachtegoed, de hoop en de tijdsgeest van de sixties, verpersoonlijkt door die ene man die nooit de kans kreeg om zijn beloften waar te maken.

Tien jaar heeft Estevez aan zijn labour of love gewerkt. Tien jaar afzien van writer's block en smeken om budgetten. Tien jaar om te bewijzen dat hij meer is dan een tien secondenonderwerp in de ‘where are they now'-documentaires. Hij heeft diep moeten tasten, maar het is eruit geraakt. ‘Bobby' heeft fouten en mist een talentvollere hand achter de camera (én de schrijftafel), maar als persoonlijk project staat het er wel. Geen biopic, geen complotthriller (er wordt met geen woord gerept over de moordenaar en zijn motivaties), maar een fictieve vertelling op een historische achtergrond met de echte waarden en emoties die leefden en uiteindelijk ook stierven op die bewuste avond eind jaren zestig. De visie van Estevez is naïef en komt vaak simplistisch over (de personages zijn symbolische pionnen om de thematiek en de moraal te prediken), maar hij méént het wel allemaal. Dit is zijn reactie op het ongezonde Amerika van nu (de parallelle verwijzingen naar het huidige politieke klimaat zijn overduidelijk), dat volgens hem begonnen is die avond dat Bobby stierf. Dit is zijn herinnering, zijn politieke overtuiging (zoals de rest van de Sheen-clan een lefty in hart en nieren), zijn oproep aan de nieuwe generatie om een voorbeeld te nemen aan die spirit van toen. Toen de hoop op een betere toekomst zo dichtbij was dat ze het konden proeven. De intenties van Emiel zijn zo bewonderenswaardig dat ze bijna de tekortkomingen doen vergeten. Bijna.

Want ondanks de goede bedoelingen slaagt Estevez er niet in om een ensemblefilm op te bouwen die constant vasthoudt. Na een zwierige Andersoneske introductie (met van die coole steadicamshots switchen we vlotjes tussen de personages) valt onmiddellijk op dat hij eigenlijk niet zo heel veel te vertellen heeft over zijn soapy personages. Eerst en vooral zijn er het er teveel (wedden dat Heather Graham op dit moment nog altijd verloren loopt in dat hotel) en waren een drietal subplotjes beter geschrapt om meer relevante personages extra screentime te geven. Het verhaaltje met Martin Sheen en Helen Hunt gaat volledig de mist in en het stoneravontuur van de twee vrijwilligers is zo out of place dat het de sfeer en toon van de film meermaals komt verknoeien. Daarnaast blijven de personages steken op betekenisvolle typetjes in plaats van zich te ontwikkelen tot mensen van vlees en bloed. De wijze Afro-Amerikaan, de gezellige oudjes, de hoopvolle youngsters, de  brave Mexicaan (een goeie Freddy Rodriguez nochtans) die een stukje American Dream wil lenen, de overspelige man, de verwelkte zangeres en ga zo maar verder.  Het zijn allemaal theoretisch voorbereide individuen die te overduidelijk de onderliggende thematiek moeten weergeven. Estevez heeft een boodschap (een hele mooie zelfs), maar heeft geen boeiend verhaal om zijn boodschap krachtig in te verwerken.

Waar ‘Bobby' wel punten mee scoort is de sfeervolle evocatie van de tijdsgeest. De look en feel van de minisamenleving zit heel goed: van de slagroomkapsels, Malcom X-brillen en kleurrijke lentejurkjes tot de motownsongs die uit de radio's swingen, van de steeds dieper zakkende zon die de hotelkamers met haar warme kleuren binnenglipt tot de geinige discussies over de borsten van Anne Bancroft in ‘The Graduate'. Het getraumatiseerde burgerrechtengevoel (Martin Luther King werd drie maanden eerder doodgeschoten en voor vele Afro-Amerikanen was Bobby dan ook de enige die nog een verschil kon maken), de steeds dodelijker wordende schaduw van Vietnam en de valkuil van morele onverschilligheid wordt (niet altijd even subtiel) verwerkt in onbewaakte momenten, details en natuurlijk de vele archiefbeelden van Robert Kennedy en zijn speeches. Estevez steekt nergens onder stoelen of banken dat hij een sentimentele ode brengt aan een verloren tijd, en weet dit perfect te vatten in beelden en dialogen (de scène tussen Sharon Stone en Demi Moore is schitterend). Het ligt er soms wat dik op en een liedjesmontage is wat al te makkelijke keuze, maar het werkt wel.

Pas wanneer de tragische maar onvermijdelijke finale nadert, gooit Estevez alle remmen los en bereikt hij eindelijk dat emotioneel overdonderende schouwspel dat ‘Bobby' had moeten zijn. Het is een sterk georchestreerde climax waarin alles en iedereen tegen elkaar opbotst. De schoten, de paniek, de verwarring, het ongeloof bij de mensen, een stoel die in een vlaag van wanhoop tegen een muur wordt gegooid, dat laatste zuchtje hoop dat voorgoed verloren gaat en een inspirerende toespraak van Bobby himself om mee naar huis te gaan. Zo sterk dat je al half vergeten bent dat de rest van de film te vaak en te veel in de middelmatigheid is blijven steken.

Door Peter De Backer 30/01/2007 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (3) van anderen of geef uw mening