Regie: Chan-Wook Park
Scenario: Seo-Gyeong Jeong en Chan-wook Park
Met: Yeong-ae Lee, Min-sik Choi, Ma-nyeo, Dal-su Oh, Yea-young Kwon, e.a.
112 min. / Zuid-Korea/ 2005

De wereld heeft dringend nood aan een nieuwe superheldin. Een vrouw met boots that walk all over you, een strakke blik en looks, en a license to kill. Honderden kandidates struikelden al over hun eigen fuck-me botjes (‘Catwoman', ‘Aon Flux', iemand?) - we kunnen nu eenmaal niet blijven teren op de prestige van Barbarella, 's wereld coolste stoeipoes, en met Uma -Killende Bill- Thurman zijn we ondertussen ook wel klaar. Vers bloed, dat is wat we willen. Lady vengeance doet een geslaagde gooi naar het begeerde kroontje. Bloedrode oogschaduw, een zwartleren lange jas en tacones lejanos. Daar staat ze dan: genadeloos, sexy en wraaklustig te wezen, klaar om Belgiënland te veroveren, maar ze krijgt niet eens de kans om haar wraaktaart in je gezicht te gooien. In plaats van het grote scherm in te palmen, wordt haar beeldimpact tot zeven maal kleiner gedwongen: de tv. Na het succes van het verbluffende ‘Oldboy' (met mijn bewierokende adjectieven kan ik gerust een krater vullen, ‘Oldboy' is bibi's old time favourite), is dit echt onbegrijpelijk. Je zou verwachten dat iedereen spontaan als een ‘danny the dog' de hielen van regisseur Chan-Wook Park likt en alles wat die man ook maar heeft ineengeklutst of heeft aangeraakt, meteen uitbrengt, maar niets daarvan: Lady komt voorlopig niet in de zalen en verschijnt als de eerste de beste vagebond rechtstreeks op dvd (aan een spotprijsje). En dat noemen we pas echt een zonde.

Chan-Wook Park is dus eindelijk uitgeraasd: ‘Sympathy for Lady Vengeance' is de laatste halte uit zijn wraaktrilogie. In de vorige twee werd er door zijn hoofdpersonages nog wild, woest en onbezonnen in het rond gewroken - denk maar aan de doorkliefde hiel in ‘Mr. Vengeance' en het hamergeslinger van Oh-Dae su uit ‘Oldboy'. Voor zijn laatste film ging de regisseur echter een andere richting uit en koos hij bewust voor een iets delicatere vorm van wraak, haat van een ‘hogere klasse', een geraffineerdere revanche. En dan is het uiteraard meteen uitgesloten dat dit door een man vertolkt wordt.

De eerste stap in een wraakplan is vaak boosheid. En Geum-Ja is héél boos. Dertien jaar lang zat ze onschuldig in de gevangenis op verdenking van ontvoering van en moord op een zesjarig jongetje. Opgevoed als een vroom katholiek meisje, bleef ze ook in de gevangenis goedhartig haar naaste helpen. Dertien ongeluksjaren lang hangt ze de heilige snijboon uit: ze is een luisterend oor voor haar medegevangenen, neemt de vuile taakjes op zich, schakelt de bully van de groep uit (die de andere roommates al eens met hun kop tussen haar benen klemt) en staat zelfs een nier af aan één van haar compagnons. Het gevolg is dat op den duur niemand Geum-Ja nog iets durft te weigeren. Op het moment van haar vrijlating, valt haar lieflijke dekmantel af (en haalt ze haar naaldhakken boven) en betrekt ze haar vroegere gevangenismeisjes één voor één in haar ultieme wraakplan: de man doden die verantwoordelijk is voor haar lijden met grote L.

Doden in stijl, wel te verstaan; Geum-Ja heeft klasse en ze wil geen gewone revolver gebruiken. Ze wil er eentje met frulletjes en franjes aan, want wraak moet niet alleen zoet zijn, maar ook mooi. En dat past ook perfect binnen regisseur Chan-Wook Parks visie op deze zonde: al van bij de begingeneriek valt je mond open van een overdosis ‘esthetische verantwoordheid'. Bij een film weet je vaak al meteen of er een creatief brein achter zit: worden de lettertjes er maar wat opgezwierd of is er een stylist bijgehaald om het modieus aan te kleden? De begingeneriek van Lady Vengeance is één van de mooiste ooit: we zien hoe handen een deeg klaarmaken voor een taart, in zuiver wit (symbool voor onschuld, vergeving van de zonden) en zuiver rood (symbool voor wraak, pijn,...) Een streling voor het oog, maar ook een symbolische samenvatting van wat nog gaat komen. Een klein vogeltje vertelde mij bovendien dat er op de Koreaanse special edition versie van de dvd, een versie van de film staat die in kleur begint en doorheen de film langzaam overgaat naar zwart-wit op het einde.

Chan-Wook is wel degelijk een kleurenpiraat en hij weet de sfeer van de opening credits ook in de rest van de film waar te maken om ons te verwennen met piekfijne decors en styling, inventieve overgangen (het woordenboek, die deur!) en geslaagde beeldtaal: van de droom waarin Geum-Ja haar vijand als een hond door een tofuwit grimmig sprookjeslandschap sleept tot de stills die één emotie weten samen te vatten. De beelden van de ouders vóór en nadat ze weten wat er met hun kind is gebeurd, werken bijvoorbeeld héél knap. Op het einde (het stuk in het oude schooltje) wordt het allemaal iets minder visueel aantrekkelijk, maar dan krijgen we iets anders in de plaats: Chan-Wook schotelt ons een dilemma voor met een ironisch kantje aan, in een schitterend macaber en confronterend hoogtepunt.

Het opmerkelijkste aan de film is toch wel de aparte vertelstijl: Chan-Wook is op dit vlak een uitvinder: hij wil zijn verhaal vooral niet op de normale manier vertellen en het resultaat is staaltje origineel denkwerk. Het tempo ligt ongewoon hoog en alles is heel fragmentarisch gemonteerd, erg to the point. Geum-Ja gaat recht op haar doel af, zij weet wat er in het verleden is gebeurd, wij weten dat niet, maar veel uitleg krijgt de kijker niet. Het rechtlijnige doel van Geum-Ja wordt onderbroken door voor-, bij-, zij- en achtersprongetjes: beelden van in de gevangenis, een voorstelling van haar celmaten en hoe ze bij haar huidig plan betrokken raakten, de heisa rond het proces, enz. Opvallend is dat de waarheid over de ontvoering (en dus de reden waarom ze 13 jaar in de gevangenis zat) heel terloops wordt vermeld, als je even een pluisje in je oog hebt, zou je het gemist kunnen hebben, zo snel gaat het: Geum-Ja vertelt het, maar we zien er geen beelden bij, we horen enkel geluiden van toen op de achtergrond (telefoon, geschreeuw van het kind dat wordt gekidnapt). Ook andere belangrijke zaken en aanwijzingen worden terloops verteld, zonder dat het met beelden visueel wordt ondersteund. Elk fragment telt, knoopt aan bij het volgende beeld en duwt je in de richting van de volgende stap tot Geum-Ja eindelijk haar doel kan bereiken. De vraag is of ze uiteindelijk voldoening zal krijgen. En of wraak wel ooit voldoening geeft.

Op een paar schoonheidfoutjes na (soms mis je al eens een link), is ‘Lady V' een wervelend kluwen met de visuele inventiviteit uit Oldboy en de bikkelharde ‘er zijn goede en slechte ontvoeringen' thematiek uit Mr. Vengeance. Als extraatje is het leuk om te zien hoe acteurs uit zijn vorige revanchefilms hier 180° draaien in hun nieuwe rol, zo gaat Oh Dae-su losjes van wanhopige lover naar een perverse kinderhater. Denk hierbij nog de meeslepende meesterlijke barokmuziek (van o.a. Vivaldi), die de hele film een ‘tragiek' meegeven om u en wij en zij tegen te zeggen en die ook perfect past bij de elegantie van het hoofdpersonage en je wéét dat je een topper in handen hebt. De perfecte kers op de taart van Chan-Wooks prachtige thematische trilogie-cv. Vanaf nu staat V for Vengeance! Geef deze film een groot scherm, en vlug!

Door Barbara Van Ransbeeck 17/01/2007 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening