Regie: Hans Herbots
Scenario: Pierre De Clercq
Met: Kevin Janssens, Veerle Baetens, Koen De Bauw, Axel Daeseleire, Tine Reymer e.a.
117 min. / B / 2006

Van veel bescheidenheid kun je de makers van ‘Windkracht 10' in ieder geval niet verdenken: overal waar ze gaan, verkopen ze immers hun film luidruchtig als "de eerste Vlaamse blockbuster" en de "duurste Vlaamse film aller tijden" (met een budget van 4,5 miljoen euro). Er wordt telkens opnieuw de nadruk gelegd op de (dat vinden ze zelf toch) fantastische actiescènes, op de speciale effecten, op de steun die ze hebben gekregen van het echte 40^ste smaldeel van Koksijde en op al die andere dingen die ons moeten overtuigen van de uitzonderlijke grootschaligheid van de productie. Van nature wantrouw ik films die hun budget als kwaliteitsgarantie proberen te gebruiken. "De duurste Vlaamse film ooit" - ja, en dàn? Als het verhaal niet boeiend is, zul je ver springen met dat budget.

Van een plot is nauwelijks sprake, maar zover ‘Windkracht 10' al érgens over gaat, gaat het over Rick Symons (nieuwkomer Kevin Janssens, die er ook niets aan kan doen), een militair met een trauma en een slechte attitude. Wanneer de landmacht zijn streken definitief beu is geworden, wordt hij overgeplaatst naar Koksijde rescue, waar hij als duiker weduwen en wezen mag gaan redden op zee en ondertussen het hart en de oestrogeenproductie van medic Alex (Veerle Baetens) op hol mag brengen.

Wat dan volgt is een voorspelbare opeenvolging van situaties die op geen enkel moment voldoende samenhang dreigen te vertonen om door te kunnen gaan voor een volwaardig verhaal. Rick en Alex bekijken elkaar met hun zwoelste blikken, maar ondertussen heeft Alex ook nog een wekelijkse hide the salami-afspraak.met teamleider Mark (Koen De Bauw). Tussen de bedrijven van deze relationele soap opera door, komen we te weten dat het onpeilbare schuldgevoel van Rick iets te maken heeft met zijn beste vriend Koen (Axel Daeseleire). En wanneer scenarist Pierre De Clercq écht langs geen kanten meer weet wat hij nog moet aanvangen met zijn personages, voegt hij dan maar een schijnbaar willekeurig uitgekozen reddingsopdracht in, waarin de mannen van het 40^ste hun heldenstatus mogen bevestigen.

Dat is een eerste, en vrij doorslaggevend zwak punt aan ‘Windkracht 10': de film bestaat uit enkele losstaande elementen die nooit in het gareel getrokken worden om netjes dezelfde richting uit te gaan. Dit is een erg fragmentarische prent, met een heleboel scènes die in principe moeiteloos verwijderd zouden kunnen worden zonder dat het ook maar enig verschil zou uitmaken. Neem bijvoorbeeld een scène waarin Rick en zijn vrolijke vrienden het slachtoffer van een auto-ongeluk redden. Die kun je er zó uithalen en het zou geen enkel verschil maken. Het verhaal (voor wat het waard is) zou gewoon voortkabbelen zoals het bezig was, de personages zouden zich nog steeds gedragen als voorheen.  Dat is in feite een irrelevante scène, en zo zijn er nóg heel wat. Er zit geen sterke lijn in de film, en juist als big budget publiekscinema heb je dat wel nodig.

Regisseur Hans Herbots maakte een jaar geleden ‘Verlengd Weekend', een volstrekt middelmatig tragikomedietje, en ook hier schiet hij als regisseur nu niet direct de hoofdvogel af. Hij kan niet vermijden dat zijn verhaal als los zand aan elkaar hangt, en bovendien heeft hij het moeilijk om emoties in z'n film te stoppen zonder te vervallen in wat prententieuze mensen wel eens "hyperbolen" durven te noemen. Ik noem het daarentegen liever "pathetiek": het soort dialogen dat een reëel menselijk wezen nog in geen honderd jaar over z'n lippen zou krijgen, maar waar acteurs met de regelmaat van een klok mee opgescheept worden. Voorbeelden: Axel Daeseleire wil iets illegaals doen en wanneer Rick hem aanbiedt bij hem blijven, kijkt Daeseleire hem bloedernstig aan om te zeggen: "Dit moet ik alleen doen." Nog zo eentje: Alex die Rick vertelt dat: "Wij bepalen met ons werk of iemand 's avonds thuiskomt of niet." Nope, de personages van ‘Winkracht 10' zitten nooit om een hoog woord of een protserige zinssnede verlegen. Elke emotie wordt er vingerdik bovenop gelegd, liefst nog versterkt door een streep al te nadrukkelijke muziek.

In feite is ‘Windkracht 10', met z'n rammelend verhaaltje en z'n goedkoop melodrama, weinig meer of minder dan een twee uur durende reclamespot voor het leger. De mannen van het 40^ste mogen dan wel hun onderlinge geschillen hebben, maar als het erop aan komt, riskeren ze wel hun leven voor ons in de meest waanzinnige heldendaden. En let's face it, ze zien er ook gewoon cool uit in hun uniformpje. Wat dat betreft meende ik zelfs soms overtonen van ‘Top Gun' te bekennen in ‘Windkracht 10': de vliegeniers hier zijn zodanige supermannen dat je je bijna afvraagt of ze niet gewoon hun engelenvleugeltjes kunnen gebruiken om tot aan de problemen te vliegen. Geen wonder dat de producenten de steun van de echte reddingsdiensten van Koksijde kregen: het scenario hangt dan ook op alle punten een fantastisch beeld van hen op. Het enige dat ze nog nodig hebben, zijn aureooltjes.

Kevin Janssens doet in zijn eerste grote rol zijn best om iets van zijn personage te maken, maar hij krijgt ook gewoon niet veel om mee te werken van het scenario. Hij kijkt na zowat elke scène mistroostig en peinzend voor zich uit, wat denk ik een poging tot diepgang of doorgronding van het personage is - enkel een bekwaam dokter kan daar uitsluitsel over geven. Veerle Baetens is beter als Alex, en voor de rest is het hoofdzakelijk gezichten tellen: de BV's vliegen je om de oren, vaak in slechts kleine rolletjes. Koen De Bauw, Ludo Busschots en Warre Borgmans krijgen bedroevend weinig te doen, zodat ze plaats kunnen maken voor ons centrale koppel, en dan is er nog Jelle Cleymans, gruwelijk miscast hier als crewmember van de Sea King. Cleymans is niet eens geloofwaardig als hij in de bioscoop naar een KNT-film wil gaan kijken, kun je nagaan....

De fotografie, eens te meer in handen van Danny Elsen, is wél oké: de hele prent is gefilmd met een gele filter, waardoor er een sterke nadruk wordt gelegd op gele en groene kleuren. Of dat kleurenpalet nu ook een goeie inhoudelijke motivatie heeft, daar durf ik nog wel aan te twijfelen, maar bon: ‘Windkracht 10' is in ieder geval visueel wel goed aangepakt.

Visueel dus wel. Artistiek daarentegen, dat is een andere kwestie. Een verhaal is er niet, personages ook al niet en de dialogen zijn soms echt schabouwelijk. De eerste echte Vlaamse blockbuster? Ik wacht er nog altijd op.

Door Dennis Van Dessel 13/10/2006 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (19) van anderen of geef uw mening