Men of Honor film bespreking Digg* filmbespreking

Men of Honor

Regie: George Tillman Jr.
Scenario: Scott Marshall Smith
Met: Cuba Gooding Jr., Robert De Niro, Charlize Theron, Aunjanue Ellis, Hal Holbrook e.a.
129 min. / USA / Alle leeftijden

Amerikanen zijn gek op verhalen over underdogs die hun beperkingen overwinnen en er glorieus uit tevoorschijn komen. Ze zijn er gek op indien dat gegeven uitvergroot wordt tot op het niveau van hun hele land, zoals dat onlangs nog gedaan werd in het walgelijke 'Pearl Harbor', en ze zijn er dol op indien het gewoon over individu’s gaat – het zogenaamde 'Rocky'-principe.

'Men Of Honor' springt op dezelfde wagen: een zwarte marinier (Cuba Gooding Jr) wordt in de jaren vijftig tegen alle verwachtingen en racisme in een duiker bij de marine, onder het niet helemaal kwaadwillend oog van drilinstructeur Robert DeNiro. DeNiro zelf wordt gedegradeerd wegens een amoureus treffen in een café, maar Gooding gaat het voor de wind: hij mag naar wrakken en bommen duiken zoveel als hij wilt, tot hij een been verliest bij een ongeluk. Dan zou je denken dat zijn duikersdagen geteld zijn, maar néé! Driewerf nee!! Nog steeds wilt die aanhoudende rakker de zee in! Er kwam een punt dat ik naar het scherm wilde schreeuwen: ‘Als hij nu ook nog homo is, dan ben ik weg!’

Het schijnt allemaal waargebeurd te zijn, hoewel het maar de vraag is in welke mate Hollywoodiaanse romantisering hier een rol speelt. Gelet op het aantal clichés dat hier te rapen valt, zou ik zeggen: in heel grote mate. In giganteske mate.

Clichés dus... Laten we eens kijken. Daar hebben we bijvoorbeeld de vader van Gooding, een trotse zwarte die zijn hele leven andermans veld heeft bewerkt en zijn zoon op het hart drukt om het verder te schoppen dan hij. Gooding heeft een foto van z’n vader op z’n nachtkastje staan en wil er wel eens stiekem naar gluren wanneer hij het moeilijk heeft. Clichés... Het hele idee van de zwarte die alle regels aan z’n laars lapt en alle sociale conventies erbij door toch de beste te worden. De harde drilinstructeur mét een hart, die we nog kennen uit 'An Officer and a Gentleman', de obligatoire confrontatie tussen de twee en de climactische rechtbankscène... Het lijkt allemaal uit het één of ander boekje te komen: Hoe regisseer ik een Hollywooddrama? Met al dat kwam deze film mij geen moment geloofwaardig over.

Over de obligatoire confrontatie tussen DeNiro en Gooding wil ik trouwens dit nog kwijt: het gaat hier over een wedstrijdje “wie kan z’n adem het langste inhouden”, en om dat te testen steken ze beiden hun hoofd in een duikershelm die daar in dat café waar ze zijn gewoon hangen te hangen. Ze vullen de helmen met water en weg zijn ze. Oké, goed, prima... Maar dan stel ik mij de vraag welk café er in godsnaam duikershelmen aan het plafond heeft hangen, zelfs indien het een café is dat bezocht wordt door marinejongens. ’t Is maar een vraag...

Ook structureel is 'Men Of Honor' een bende: zowat heel de film is opgebouwd als een lange flashback van DeNiro. Mij goed, maar wil je mij dan eens vertellen hoe die vent in staat is om zich de jeugd van Gooding te herinneren, waar hij zelf langs geen kanten iets mee te maken had? Ook heeft regisseur George Tillman Jr totaal geen benul hoe je een scène opbouwt in de functie van de hele film: de climaxen volgen elkaar op zonder enige zichtbare logica, waardoor je toestanden krijgt zoals een autocrash die letterlijk op de hielen volgt van de confrontatie in de bar, terwijl één van beide meer dan genoeg was geweest om de scène te beëindigen.

En dan is er nog Charlize Theron, normaal gezien altijd een aanwinst, maar hier heeft ze niet zoveel te doen, behalve af en toe eens op te duiken en mooi te wezen. Ze is een meubelstuk bij uitstek, versiering van het celluloid. Maar met al dat laat ze – heel uitzonderlijk – niet eens haar tieten zien. Waarvoor zou je het dan nog doen?

'Men Of Honor' verzuipt letterlijk in z’n goede bedoelingen; het is entertainment zoals het al sinds de jaren zestig niet meer werd gemaakt in Hollywood, en voor een goede reden. Oubollig en voorspelbaar – u zult zitten bidden dat het gedaan mag zijn nog voor u halverwege bent, dat kan ik wel zo’n beetje garanderen.

http://www.menofhonor.com/