Digg*
http://www.digg.be
Midlake: The Courage of Others
Bella Union, 2010.
V2
Voor Digg*ers van: Texanen die de Britse folktoer opgaan.
Over hun debuutplaat werd door vele critici nog wat minnetjes gedaan, als was Midlake niet meer dan een ééndagsvlieg of een goedkope Radiohead-kloon.
Die kritieken sloegen echter helemaal de andere kant uit met ‘The Trials of Van Occupanther’, waarlijk een zeldzaamheid, dat album, want de band slaagde er in een volledig eigen universum te creëren, wars van alle referenties. Nummers als ‘Head Home’, ‘Roscoe’ en ‘Young Bride’ klonken zo tijdloos dat je zou gaan vermoeden dat ze altijd al bestaan hadden. Het leverde het album dan ook plaats 25 op in de persoonlijke decenniumtop van ondergetekende.
Dit alles om maar even te schetsen dat de nieuwe worp van de vier Texanen zwaar geanticipeerd werd ten huize Colpaert. Het was na één luisterbeurt in elk geval al duidelijk dat de heren stevig hadden voortgebouwd op de wereld die ze met hun vorige album wisten te creëren. Dat wil zeggen: nog stééds die uitgekiende arrangementen waarbij de gitaren zich laten vergezellen door een groep blazers, strijkers en een piano (al lijkt die laatste op deze plaat wat terug naar achter geschoven), die hang naar grote harmonieën en natuurlijk Tim Smiths zachte bariton die daar overal doorheen zoemt.
Het verschil? Op deze plaat wordt nog méér ingezet op somberheid en melancholie en werd Radiohead definitief ingewisseld voor de Britse folk van Fairport Convention en konsoorten. Concreet betekent dat: dwarsfluiten! Ahum… Het is met pijn in ons hart dat we echter moeten concluderen dat de band door die evolutie ook van ‘meeslepend’ naar ‘slepend’ geëvolueerd is, en deze plaat bij momenten zelfs wat saai wordt. Waar op de vorige variatie, inventieve ritmes en een ongelooflijke drive er in elk nummer nog voor zorgde dat die plaat geen enkel dood moment bevatte, wordt het hier wat vaak te veel van hetzelfde.
‘Acts of Man’ is een rustige maar degelijke opener die wordt gevolgd door het kabbelende ‘Small Mountain’, dat voorlopig in de lade ‘Minder Interessante Wiegeliedjes’ terecht komt. Gelukkig weten de heren zich nog éventjes grandioos te herpakken met ‘Winter Dies’, waarin ze hun melodieuze grandeur lijken terug te vinden, en met ‘Rulers, Ruling All Things’. Daarmee hebben we meteen onze twee favorieten gehad, die deze plaat weer het beluisteren waard maken. Wat nadien volgt is misschien slecht noch saai te noemen, maar het doet ons allemaal nog weinig en in een slechte bui zouden we zelfs al eens ‘onderling inwisselbaar’ durven grommen.
Geen hoogvlieger dus, en waar we in 2006 nog lyrisch en euforisch konden worden over ‘The Trials of Van Occupanther’, laat dit album ons eerder koud. Een vlakke, weinig geïnspireerde plaat die ondanks enkele uitschieters op elk gebied een stap terug is voor een groep die we voorheen nog ‘onze favoriete Texanen’ durfden te noemen. Elk ideetje wordt op quasi identieke, kleurloze wijze uitgewerkt en de magie schemert enkel nog lichtjes door onder het oppervlak.
Met deze plaat zien we ze weinig nieuwe zieltjes winnen, en dat is jammer voor een groep die net de voorprogrammastatus ontgroeid was.
Midlake speelt op 23 april in Trix, Antwerpen.
www.myspace.com/midlake
www.midlake.net
Geschreven door: Pieter Colpaert {kristof at digg dot be} 08/03/2010