Digg*
http://www.digg.be
Dirty Three: She Has No Strings Apollo
Touch & Go, 2003
Bang
Tenzij u de laatste jaren hebt doorgebracht in aboriginalgebied, zult u waarschijnlijk gemerkt hebben dat instrumentale muziek weer aan een heuse opmars bezig is. Mogwai, Godspeed You! Black Emperor en – op wat flarden Hopelandish na – ook wel Sigur Ros doen hun ding liefst zonder zanger en gezien het succes dat hen te beurt valt, valt daar weinig tegen in te brengen. We verwachten binnen hier en een paar maanden dan ook dat de instrumentale bands als paddestoelen uit de grond zullen schieten. Voor de rampspoed compleet is, doen we het nog eventjes met de bands die in het genre wél al hun sporen hebben verdiend. De depressieve kangoeroes van Dirty Three timmeren bijvoorbeeld al jaren aan de weg. Violist Warren Ellis (in zijn vrije tijd ook een Bad Seed), gitarist Mick Turner en roffelaar Jim White leverden in het verleden al lichtjes fantastische platen af, die een geweldig inzicht in sfeerschepping en melodieuze patronen lieten vermoeden. Zo herbergde het in 2000 uitgebrachte 'Whatever You Love You Are' enkele hopeloos terneerdrukkende, maar hartverscheurende oorverwenners. Met 'She Has No Strings Apollo' lijkt het trio evenwel het noorden wat kwijt, want zowat de helft van de composities op deze plaat gaat nergens naartoe. Nu beseffen we wel dat de sterkte van dergelijke treurwilgenbands vooral geborgen ligt in het enigmatische, het ongrijpbare en het onvoorspelbare, maar met overdrijving is niemand gebaat. Een song als 'She Lifted The Net' ontlokt door zijn grillige ritmiek en haast geďmproviseerde melodielijnen eerder kreten van ergernis dan van bewondering. Sommige passages op dit album hebben dan ook het effect van krassende nagels op een schoolbord, en laat dat nou net een geluid zijn dat onze anders staalharde trommelvliezen niet kunnen verdragen. Liefhebbers van muzikale downers raden we dan ook graag het eerdere werk van deze Vuile Drie aan.
Geschreven door: Prof. Joost {profjoost@digg.be} 03/04/2003