Digg*
http://www.digg.be
Vito: Make Good Areas Disturbed
Flower Shop Recordings, 2006
Bang!
You have purchased this recording and now you can allow it to work for you and take time to relax. All you have to do is listen. This recording is designed to help you achieve a deep, peaceful and regenerative sleep. Let this crystalblue haze be your sanctuary of wellbeing and calm. Met deze woorden, die lijken uitgesproken te worden door een hypnotiseur in opleiding, gaat ‘Make Good Areas Disturbed’ van Vito van start. Het is een inleidende tekst die lef en zelfvertrouwen uitstraalt. Een dergelijke aankondiging als begin van een saaie en onsamenhangende plaat, het zou immers even belachelijk zijn als de nieuwe bondsvoorzitter, die beweert dat de Rode Duivels een rol van betekenis zullen spelen op het volgende EK. Gelukkig blijkt de arrogantie van deze 5 muzikanten uit Cardiff terecht, want hun debuut is een geslaagd huwelijk van indie en postrock, alsof de Ieren van The Frames een reis naar Scandinavië ondernemen om er zich te laven aan de Zweedse instrumentale pracht van Sickoakes.
De sterkte van Vito is tegelijkertijd hun enige zwakte. De band verenigt elementen van uitstekende acts als GY!BE, Sigur Ros en Explosions In The Sky tot een mooi, harmonieus geheel, dat echter niet uit de voetsporen kan treden van zijn leermeesters. Hoewel we een beetje het verhaal lijken te krijgen van Mr. Miyagi en een goede, maar geen geniale karatekid, besloot Robin Proper-Sheppard (de man achter Sophia) deze Welshmen toch een kans te geven bij zijn label, The Flower Shop Recordings. En terecht, zo blijkt na x-aantal beluisteringen, want net als My Latest Novel heeft Vito een uitgebalanceerde plaat gecomponeerd, die zich laat beluisteren als een trektocht door je favoriete reisbestemming: vertrouwd, maar telkens weer adembenemend.
Opener ‘Ultimate Shame’ laat de luisteraar onmiddellijk gretig graaien in hun zak gevuld met gelijkaardig maar verslavend snoepgoed. Melodieuze zang en gitaren laten de temperatuur stijgen tot het klappertanden verdwijnt, maar na een false stop word je omvergeblazen door een bijtende gitaarpartij, die aanvoelt als een ijzige wind over de toendra. De sound doet denken aan het beste postrocknummer van het jaar: ‘Wedding Rings & Bullets in the Same Golden Shrine (part II)’ van Sickoakes. Vito beseft ten volle hoeveel kracht en intensiteit dit gitaargeluid in zich draagt en ze maken er dan ook veel gebruik van. Iets te veel, dacht onze van medelijden gespeende kritische geest in het begin. Vito ontsnapt inderdaad niet aan het formulematige, maar de band doet er alles aan om hun beproefde recept telkens anders te serveren. Naast een traditioneel rockinstrumentarium worden dan ook vele andere kruiden aangewend. In het epische ‘Arrested By These Developments’ bijvoorbeeld, horen we weer die trage opbouw, maar de dreiging wordt kracht bijgezet door een opstekende wind van Sigur Rosiaanse strijkers en blazers. Die vormt de voorbode van een vernietigende tsunami van intens gitaargeweld. Even impressionant als ‘Glosoli’ van onze favoriete IJslanders is het niet, maar Vito weet niettemin indruk te maken met hun orkestrale arrangementen, die bont en blauw worden geslagen door hun orgastisch noisegeram.
Voor wie hun voorspelbare songstructuren met de mantel der liefde bedekt, staat er maar één zwak nummer op het debuut van Vito. De band knijpt je pas echt de strot dicht met hun lang uitgesponnen instrumentale passages en in ‘Falling Out’ wordt een repetitieve zangpartij dan ook even vervelend als een Keane-melodie (god beware ons!). In de overige songs horen we varianten op het thema van de openingssong, die toch weten te boeien. Múm-belletjes in ‘Rejoice’, wegebbende gitaarlijntjes, elektronica en strijkers in het voortreffelijke ‘Washaway’: Vito bedwelmt je tijdens de introspectieve momenten met sonische aswolken om dan hun apocalyptische gitaarerupties op je los te laten. Als een mug met gevoel voor sadisme, blijven de postrockcomposities van deze Welshmen rond je hoofd cirkelen om dan venijnig uit te halen. Waar Radio 2 –luisteraars spontaan naar hun spray zouden grijpen, laten wij ons graag mishandelen door deze muzikanten uit Cardiff.
Vito heeft ons land al aangedaan als het voorprogramma van Sophia en dit jaar zullen we de band nog op Belgische podia aantreffen. Wie bij het horen van namen als Sigur Ros, Mogwai- en Sickoakes al vlinders in de buik voelt, dient zeker een kijkje te gaan nemen.
Geschreven door: Steven Vervaet {profjoost at digg.be} 25/06/2006