Domino 2011: Touch Presents... Mika Vainio, Hildur Guðnadóttir, Thomas Ankersmit Concert bespreking Digg*
home muziek besprekingen film besprekingen concert besprekingen evenementen sites forum nieuws zoeken
Domino 2011: Touch Presents... Mika Vainio, Hildur Guđnadóttir, Thomas Ankersmit

AB, Brussel, 6 april 2011

Het is muisstil als ik even voor achten de Ancienne Belgique binnenstap. Er wordt vanavond enkel in de club gespeeld, dus is er geen luide muziek in de benedenruimte, enkel een paar medewerkers en een echo die de start van het laatste Dominofestival aankondigen. Ook al is de sfeer ingetogen, het startschot van Domino #15 zal lang blijven nazinderen; het is de contradictie die typerend is voor wat het gerenomeerde festival in haar beste dagen uit de kast haalde. Deze finale samenstelling van Kurt Overbergh valt op door de grote hoeveelheid hevige artiesten. Noise hadden we in eerdere jaren al in overvloed, maar zelden zo'n collectie uitdagend volk op één affiche.

In dat opzicht is Thomas Ankersmit natuurlijk de geknipte artiest om Domino officieel op gang te trappen. Deze Nederlandse saxofonist en elektronicus heeft het niet zo begrepen op evidente klanken, ook al zou de term 'noise' hier niet op zijn plaats zijn. Er is hier meer aan de hand dan ongebreideld kabaal. Ankersmit begint - niet als laatste die avond - met een heuse portie ruis, gevolgd door de eerste synthetische klanken. Alles aan dit stuk jankt en protesteert, maar wist zeker te bekoren vanwege een charmant golvend karakter. Er was bijna sprake van het luidste moment van de avond toen Ankersmit zijn geluidsbrei moduleerde tot een oorverdovend testbeeldsignaal. Na een zinderend, pulserend stuk bleef enkel nog de saxofoon over, mits circulaire ademhaling in stand gehouden; een ingetogen einde van een indrukwekkende set.

Noem het een vreemde programmatorische wending, noem het de verademing. Wat er ook van zij, Hildur Guðnadóttir mocht het tweede luik van de avond vullen. Haar muziek is in vergelijking met haar twee affichegenoten erg puur en zalvend. Zij moet het hebben van haar cello, zeer lichte effecten, een looppedaal en haar ijle stemgeluid. Dat enkele van haar stukken niet bedoeld zijn voor één muzikant, zal weinigen gedeerd hebben; Guðnadóttir speelde vanavond bezwerende engel en etaleerde al haar verworven muzikale talent, in gelaagd ornaat of pizzicato met breekbare vocals. Helemaal indrukwekend werd het toen ze een oud IJslands stuk opnieuw tot leven bracht, geholpen door vooraf opgenomen vocale stukjes die de gloeiende harmonieën door de muisstille Club lieten waaien.

Terwijl het schuchtere dametje Guðnadóttir haar laatste noten speelde, daagde het plots dat er nog Fins kabaal op komst was. Mika Vainio, deel van het uitgedoofde electronicaduo Pan Sonic, kwam met zijn scepter zwaaien; elke pretentie van melodie en rust werd getrakteerd op een kakofonische banvloek. Wie geen oorbescherming in de aanslag had, zal zich dat verschrikkelijk beklaagd hebben. De eerste stoot die Vainio uitdeelde was namelijk onmenselijk luid. Het dwong de kleine groep liefhebbers gewoon enkele stappen achteruit. Wat volgde was een lange reeks mekaar afwisselende, nierverschrompelende beats die nu en dan de pretentie leken te hebben een dansbaar ritme te vormen. Tegelijkertijd raasde het van het bloestollend kabaal en werden de gehoorgangen geteisterd door luide pieptonen. Elke mokerslag was tot in de diepste vezel voelbaar; het was wankelen tot het einde. Wat opviel: de Club werd er helemaal stil van. Het surreële effect die de momenten van ongemakkelijke stilte - aangevuld met iemands overgaande gsm - hadden op de set kan niet overschat worden.

Als Overbergh met zijn laatste openingsavond een stamp in ons collectieve scrotum wou verkoppen, dan is dat aardig gelukt. "Sorry guys, I'm not done yet", klonk  het vanop het podium, toen enkelingen Vainio toejuichten bij een zoveelste stilte. Het is onwaarschijnlijk dat de kleine groep toegestroomden het zo bedoeld hadden, ook al was het uiteindelijke applaus erg bedeesd. Achteraf was er echter weinig gemor te horen, want de labelavond van Touch spreidde een Dominofestival ten toon zoals het hopelijk in het geheugen zal blijven steken: nooit bang om de grenzen van het impliciet aanvaardbare te verkennen, en een bereidheid om jong en oud op één podium te laten plaatsnemen, ongeacht hun muzikale achtergrond en voorkeur. Het heeft pijn gedaan, maar uiteindelijk was dit een klein hoogtepunt dat - al dan niet fysiek - zal nazinderen tot in den eeuwigheid.

Door Didier Van Overbeke 08/04/2011 - categorie : - Afdrukken

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven. 


Blader in ons volledig archief
CD van de week

Liam Finn: Fomo
muzikaal orgasme
Featured
Pukemarock Vrijdag

fotoverslag
Pukemarock, Puurs, 17 september 2010

The Futureheads
Over het hoogtepunt heen
Botanique, Brussel, 21 september 2008
The Rifles
steengoed
Botanique, Brussel, 7 april 2009
Les Nuits Botanique 09: Metric + Official Secrets Act + Baddies + ...
bonte verzameling
Botanique, Brussel, 8 mei 2009
Cactusfestival 09: dag 3
eindigen in schoonheid
Minnewaterpark, Brugge, 12 juli 2009
© Copyright Digg*    Contact*    Redactie*    About Digg*    Privacy*    Adverteren*    Webdesign* by T-Kila & Lemon8...
eXTReMe Tracker
cached on 29.07.2014 22:52:49  Page generated in 0.0295 seconds.