Blood Red Shoes + Pulled Apart By Horses Concert bespreking Digg*

Blood Red Shoes + Pulled Apart By Horses

AB, Brussel, 15 maart 2010

Het is zoals met kinderen: ook kleine bandjes worden groot. Met een tweede album uit, het onlangs verschenen ‘Fire Like This’, werd Blood Red Shoes klaar geacht voor de ABBox. Op basis van de energieke shows die we hen eerder al in ons land zagen geven, meer dan terecht! Niettemin is een goede reputatie en een relatief gesmaakte tweede plaat nog geen ultieme garantie voor succes, en het was dan ook aan Laura-Mary Carter en Steven Ansell om zich voor de goed gevulde Box nogmaals te bewijzen.

De avond werd geopend door Pulled Apart By Horses, een band die eigenlijk net zo klinkt als hun groepsnaam doet vermoeden. Steve Ansell heeft een verleden in het punkcircuit, en we vermoeden dat dit wel iets te maken zou kunnen hebben met de keuze voor dit excentrieke stelletje. Pulled Apart By Horses is immers schreeuwerige punk, gebracht met een zelfvertrouwen dat aan het akelige grenst. Het merendeel van het publiek was niet bepaald vertrouwd met de muziek van de groep, maar kon niettemin heen om de baldadige act van de kerels uit Leeds. Zanger Tom Hudson mengde zich tot twee keer toe in de massa toeschouwers, waarbij hij onder meer in een ‘gitaarduet’ verstrikt geraakte met de tweede gitarist. Veel geblaat, weinig inhoud, maar stiekem toch een beetje leuk.

Het hele optreden van Blood Red Shoes, maar voornamelijk de eerste songs, gingen gebukt onder een probleem dat we niet voor het eerst opmerken bij een show van het Britse duo. De klank was dof en Laura-Mary en Steve kwamen geregeld amper boven de geluidsmuur uit. Dat mag dan misschien wel in zekere mate deel uitmaken van het noisy imago van de groep, het werd door ons toch als een stoorzender ervaren.

Gelukkig heeft Blood Red Shoes genoeg klasse om desondanks toch nog een straffe indruk na te laten. In tegenstelling tot het voorprogramma heeft het duo lak aan alles wat overbodig is – in hun ogen zo ook de basgitaar. Geen grootse show, geen grootse solo’s of andere tierlantijntjes: nee, enkel twee muzikanten met rechttoe rechtaan nummers die ze zo hard mogelijk spelen. En geloof ons, dat is hard.

Van start gaan met nieuwe nummers is altijd riskant, maar ‘Doesn’t Matter Much’ en ‘It Is Happening Again’ vielen sterk genoeg uit om het vuur al van bij het begin aan te wakkeren. Toch waren het ‘I Wish I Was Someone Better’ en ‘It’s Getting Boring By The Sea’ die de rookpluimen helemaal de hoogte injaagden. Ook al was debuut ‘Box Of Secrets’ een beduidend minder coherente plaat dan het nieuwe ‘Fire Like This’, laatstgenoemde kan niet uitpakken met songs van dat formaat en moet het doen met net iets minder scherpe hooks, net wat minder meezingbare refreinen en net niet diezelfde onweerstaanbare dosis je ne sais quoi. Al moet gezegd worden dat een nummer als ‘Light It Up’ toch wel aardig in de buurt komt.

Het enige echte rustpuntje in de set (en de discografie van BRS) was ‘When We Wake’, een gevoelige song waarin Laura-Mary alle aandacht naar zich toetrok. Afgezien daarvan waren het voornamelijk de allerhardste nummers die indruk maakten. Tijdens ‘Say Something, Say Anything’ achtte een hele groep bezwete fans het zelfs nodig hun enthousiasme met iedereen te delen door het podium te beklimmen – helaas dacht de security daar anders over.

In de bisronde was het nochtans Steve Ansell zelf die de borstkas ontblootte – kwestie van de vrouwen en meisjes tussen het voornamelijk Laura-Mary aanbiddende publiek ook eens een pleziertje te gunnen – en het publiek in dook na een razende versie van ‘You Bring Me Down’. Afgesloten werd er met het epische ‘Colours Fade’: knap nummer, al haalde het wel een beetje de vaart uit een optreden dat verder als een straaljager door de hemel raasde.

Hoe het ook zij, die nieuwe plaat heeft zijn naam niet gestolen. Blood Red Shoes zijn pyromanen, en de AB werd een van hun vele slachtoffers.

Meer afbeeldingen Blood Red Shoes