AB, Brussel, 11 februari 2010

Sarah Jaffe ondersteunt Midlake niet alleen op hun Europese, maar ook op hun Amerikaanse tournee, en dat is geen toeval. We zien heel goed wat de bebaarde mannen in de Texaanse zangeres zien. Jaffe deelde het podium met een aantal andere muzikanten, maar het was zijzelf die alle aandacht naar zich toetrok met haar door merg en been gaande stem. Met minimale nuances slaagde Sarah erin een hele kast aan emoties open te trekken bij het reciteren van haar clevere, herkenbare songteksten. Sommige songs kunnen, vooral instrumentaal, nog wat rijping gebruiken, maar dat weerhoudt ons er niet van te stellen dat Sarah Jaffe een van de betere en meest beloftevolle voorprogramma’s is die ons pad reeds gekruist hebben.

Midlake is een vijfkoppige band, maar in de AB stonden ze met zeven op het podium, waarbij vooral de gitaarsectie zeer sterk vertegenwoordigd was aan de zijde van de dwarsfluiten en het fel gesmaakte klavecimbel. Een dergelijke opstelling suggereert zwaar gitaargeweld, maar mondde in werkelijkheid uit in gedetailleerde muzikale landschappen vol minuscule schakeringen. Dat wierp zijn vruchten af gedurende het hele optreden, te beginnen tijdens de knappe opener ‘Winter Dies’. 

Daarna volgden ‘The Horn’ en ‘Small Mountain’, opnieuw nummers van het nieuwe album ‘The Courage Of Others’, een plaat die in tegenstelling tot voorganger ‘The Trials Of Von Occupanther’ minder gericht is op de melodieën en des te meer op sfeerschepping. Dat vele fans nog steeds zweren bij ‘The Trials’ werd duidelijk toen ‘Bandits’ en ‘Young Bride’ achtereenvolgens een enthousiast applaus uitlokten bij het publiek, dat qua bedeesdheid niet moest onderdoen voor de band zelf.

Het is een feit dat niet alle nieuwe songs even toegankelijk zijn. Midlake klinkt meer dan ooit als de soundtrack bij uitstek voor een boswandeling op een kille ochtend, en het lijkt erop dat deze koerswijziging nog wat meer tijd nodig heeft om volledig in te werken bij de luisteraar. Wij zelf hebben eveneens de neiging het oudere werk boven het recente te verkiezen, al moet gezegd worden dat ook de nieuwe plaat steeds meer onder onze huid begint te kruipen.

Het zijn fletse nummers als ‘Bring Down’ en de titelsong die ons doen verlangen naar het – overigens schitterend uitgevoerde – ‘Roscoe’, maar daar tegenover staan heel wat nummers die ons – ook live – het nieuwe werk zo in de armen doen sluiten. ‘Children Of The Grounds’ is de ‘Head Home’ van de kersverse plaat, ‘Fortune’ blinkt uit in al zijn eenvoud, terwijl ‘Core Of Nature’ live extra kracht bijgezet werd door een fantastische finale waarin alle gitaren voor een keer wel los gehen mochten. ‘Acts Of Man’ is dan weer prachtige folkmuziek met een hoofdrol voor de melancholische vocalen van Tim Smith. Ook onze favoriet van de nieuwe plaat kwam aan bod, en we waren blij te horen dat de rest van het publiek het overrompelende ‘Rulers, Ruling All Things’ evenzeer wist te smaken.

Het absolute hoogtepunt van de set werd echter het knap ingeleide ‘Head Home’. “But there is someone I’d like to see/She never mentions a word to me/She reads Leviathan” – het blijft een nummer vol schoonheid in allerpuurste vorm. Zelfs zonder het – nochtans bijzonder geslaagde – bisnummer ‘Branches’ was het optreden voor ons reeds een groot succes. Én een goede reden om in april naar Antwerpen te trekken om Midlake nog eens aan het werk te zien voor een nieuwe avond met baarden, houthakkershemden, gitaren en vooral een schat aan prachtige muziek.                                                                                        

Door Laura Van Eeckhout 13/02/2010 - categorie : -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.