Adam Green + Jukebox The Ghost Concert bespreking Digg*

Adam Green + Jukebox The Ghost

AB, Brussel, 9 februari 2010

Adam Green wordt er volgend jaar 30. Moeilijk te geloven eigenlijk, want hij lijkt een van die artiesten die er altijd al zijn geweest. In 1998 vormde hij samen met Kimya Dawson The Moldy Peaches, een van de voornaamste voortrekkers van de antifolk-scene. Zijn echte doorbraak kwam er echter pas met zijn solocarrière, toen hij met ‘Friends of Mine’ in 2003 plots een groot publiek bereikte. Zijn luisterliedjes lijken enkel op het eerste gehoor braaf en lieflijk, want wie naar de tekst luistert, hoort politiek hoogst incorrecte parabels over anthrax, zelfmoord en vooral heel veel drugs. De laatste jaren ging het echter wat bergaf met de carrière van Green. Door een plekje op de soundtrack van ‘Juno’ scheerden wijlen de Moldy Peaches hogere toppen dan ooit, maar het nieuwe solomateriaal was zelden beter dan (en wat is dat een vreselijk woord in een muziekrecensie) ‘degelijk’. Ook op het eerder dit jaar verschenen ‘Minor Love’ raakte Green zelden over de lat die hij met ‘Friends of Mine’ en ‘Gemstones’ zo hoog had gelegd. Greens hoogst wisselvallige live-reputatie deed hem ook niet veel goed, maar in de Ancienne Belgique kreeg hij een nieuwe kans om deze van zich af te schudden.

Eerst en vooral was het de beurt aan Jukebox The Ghost, een trio uit Philadelphia. De band rond zanger-pianist Ben Thornewill is aan z’n eerste Europese tournee bezig, en het werd een aangename kennismaking. Met debuut ‘Let Live and Let Ghosts’ onder de arm werkten ze zich een dik half uur door een heel entertainende set. De vergelijkingen met Spoon en vooral Ben Folds Five zijn niet van de lucht, maar de drie waren creatief en eigenzinnig genoeg om te verrassen. Veel had het allemaal niet om het lijf, en zelfs die eigenzinnigheid werd na een tijdje nogal eentonig, maar dat zal ons worst wezen. Fijn setje!

Adam Green zelf had er op zijn beurt ook duidelijk veel zin in. Misschien iets te veel, zelfs. Aan een oogopslag had de oplettende toeschouwer genoeg om te zien dat Green nog maar eens duidelijk onder invloed van god weet wat allemaal op het podium stond. Het is onderhand wel bekend dat Adam –niet voor niets een goeie vriend van Johnny Borrel én Pete Doherty- niet de meest professionele artiest is, en ook in de AB toonde hij weer een mooi staaltje hiervan. Tijdens het openingssalvo, met onder meer ‘Broadcast Beach’ ging de zanger volledig de mist in. Green kon vocaal niet optorsen tegen het volume van zijn band, en verloor zichzelf op het irritante af in pseudo-Jaggeriaanse dansjes.

Het duurde tot bij ‘Emily’, misschien wel zijn beste nummer, dat ook het publiek mee begon te gaan in zijn dronkemanslol. Niet voor het laatst die avond waagde Adam zich aan een potje crowdsurfen, maar een dergelijke makkelijke sfeermaker is eigenlijk onder het niveau van iemand met zoveel sterke songs in de setlist. Ook de te lange en flauwe bindteksten haalden de vaart eruit. Zo was er een nietszeggend intermezzo over hoe moeilijk het moet zijn geweest om ‘Groundhog Day’ te filmen, waarna een vreemde associatie Green tot bij een uitweiding over de ergonomie van de iPad bracht.

Ook de band stond bij momenten wel erg groen te lachen. Aan hen zal het alvast niet gelegen hebben: de drie deden wat ze konden om Greens chaos nog in redelijke banen te leiden. Wat de setlist betreft werd er opvallend veel geput uit het eerdere werk, wat de sfeer in de AB Box zeker ten goede kwam. Zolang er niet op Moldy Peaches-nummers werd gehoopt, kreeg Brussel te horen wat het wilde. Het siert Adams back catalogue dat de meeste nummers ook overeind bleven in een gebralde versie. Maar zelfs ‘Jessica’, door Green solo gebracht met enkel een akoestische gitaar, werd onderbroken door een lachbui van de performer.

"Am I the only one who’s had a drink?" vroeg Green zich op een bepaald moment luidop af. Kom eens terug als je je roes hebt uitgeslapen, Adam. If this is only rock ’n roll, I’m not sure if I like it.

Door Max Dedulle 10/02/2010 - categorie : -