AB, Brussel, 2 november 2009

Bekijk maar eens de lijst van muzikanten die meewerkten aan 'Kind of Blue', nog steeds een van de best verkochte albums aller tijden. Grootheden als Miles Davis, John Coltrane en Julian 'Cannonball' Adderley springen onmiddellijk in het oog, naast andere oerdegelijke muzikanten als Paul Chambers, Bill Evans en Wynton Kelly. De enige muzikant die ik ondertussen nog niet vermeld heb, is niet toevallig ook de enige die vandaag nog levend op deze aardbol rondloopt. Jimmy Cobb maakte als drummer deel uit van het golden ensemble en sloeg zich met die ene welbekende drumslag op 'So What' in de geschiedenisboeken.

Het uitzonderlijke jaar 1959 (met de release van pareltjes zoals 'Kind of Blue', 'Mingus Ah Uhm', 'The Shape of Jazz to Come', ...) ligt al een hele tijd achter ons en toch bezit dit ene album in de rijkgevulde carrière van Davis een tijdloos afrodisiacum dat tot op heden nog heel wat mensen (niet enkel jazzliefhebbers) weet aan te spreken. Getuige hiervan is het grote enthousiasme voor het 'Kind of Blue at 50'-project, waarbij de 'So What'-band, onder leiding van Jimmy Cobb, een hulde brengt aan Miles Davis' bekendste album. De Ancienne Belgique was de place to be voor elke muziekliefhebber en als voorproevertje voor het optreden, werd iedereen alvast getrakteerd op een vertoning van de door Chris Lenz geregisseerde documentaire 'Celebrating A Masterpiece: Kind of Blue'.

Heel wat kijklustigen waren reeds op tijd aanwezig om de vertoning van de documentaire bij te wonen. Regisseur Chris Lenz maakte in zijn verfilming gebruik van heel wat archiefmateriaal (oude opnames, foto's, video's) en interviews om het verhaal over 'Kind of Blue' te vertellen. De loftrompet werd (letterlijk) meermaals bovengehaald om de eigenzinnige aanpak en unieke stijl van Miles Davis te bewieroken met complimenten. Jimmy Cobb kwam ook enkele keren aan bod in 'Celebrating A Masterpiece' maar kreeg anderhalf uur later zelf de kans om het gevoel van 1959 opnieuw tot leven te brengen.

Voor deze nagenoeg onmogelijke taak deed Jimmy Cobb een beroep aan gereputeerde artiesten zoals trompettist Wallace Roney, (tenor)saxofonist Javon Jackson, (alt)saxofonist Vincent Herring, bassist Buster Williams en ten slotte ook pianist Larry Willis. De band hield zich aan de oorspronkelijke structuur van het album en startte met het welbekende 'So What', weliswaar zonder de mysterieuze piano-intro. Na de intro-melodie kreeg elke muzikant voldoende ruimte om (volgens de regels van de modal jazz) een eigen invulling te geven aan de muziek. Roney verschilde qua stijl duidelijk van de spaarzame en contemplatieve stijl van Davis maar toonde al snel dat de aanpassingsmogelijkheden van 'So What' nagenoeg onbeperkt zijn. Jackson en Herring hielden zich iets meer vast aan het modelvoorbeeld waarbij vooral laatstgenoemde met de warme en innemende klankkleur van de altsaxofoon het publiek even wist te imponeren. Cobb drumde ondertussen op energieke wijze mee zonder ooit de indruk te geven dat zijn gezegende leeftijd hem al parten speelde.

De vaste orde werd bewaard en zo volgde een vertolking van 'Freddie Freeloader' waarbij vooral Larry Willis met zijn pianosolo de aandacht naar zich toetrek. Jackson toonde ook even de sneltreintempo van John Coltrane te kunnen benaderen zonder echt te imiteren. 'Blue in Green' vormde het romantische tussenstuk in het optreden met de lange kind of Davis klinkende notes die Roney in de richting van het publiek blies.  Een schijnbaar ontroerend moment, aangezien het publiek muisstil en geconcentreerd elke beweging op het podium volgde.

'All Blues' werd ingezet door Roney die net iets te fel uit de hoek kwam waardoor de sfeer een beetje verstoord werd. Bij Jackson en Herring werd ik daar niet mee geconfronteerd, al had ik wel de indruk dat de muziek soms het spontaneïsme van het album miste. Het album werd nagenoeg volledig in één take opgenomen, waarbij de muzikanten op basis van hun eigen vermogens aanzienlijk konden improviseren en het resultaat zelf bepaalden. Op 'Kind of Blue' werd die spontaan gegroeide muziek op meesterlijke wijze vastgelegd, wat het zeer moeilijk maakte om dat ook maar enigszins te evenaren (vandaar dat Davis zelden de muziek live heeft gespeeld, qc).

‘Flamenco Sketches' kwam als laatste aan bod en daar was het vooral genieten van dat sluimerende Latijnse gevoel dat doorheen de muziek in plotse overgangen naar de voorgrond wordt geduwd.  De 'So What'-band speelde nog een kort energiek nummer vooraleer werd overgegaan tot de voorstelling van de volledige groep door Jimmy Cobb himself. De groep kwam nog terug voor een bisnummer en hoewel het publiek heel enthousiast en in grote getale staand applaudisseerde, had ik toch het gevoel dat de avond net iets te kort was om een diepgaande indruk na te laten. De dure tickets waren aldus niet volledig gerechtvaardigd voor deze hulde aan Miles Davis. Toch is het moeilijk mijn bewondering voor Jimmy Cobb onder stoelen of banken te steken. Een levende legende aan het werk, echter zonder al te veel franjes of absolute hoogtepunten.

Door Quincy Cloet 03/11/2009 - categorie : -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.