AB, Brussel, 8 september 2009
Moby mag dan wel frequent de Belgische weiden bevolken, van zodra deze man een AB'tje plant, weet je dat de tickets in een mum van tijd de deur uit zijn. Vooral dan als deze man zopas zijn beste album in zeven jaar tijd uitbracht en na zomerse greatest hits-sets avontuurlijker zaalconcerten aankondigt, waarin meer met nieuw materiaal gejongleerd kan worden.
Ondanks de tropische temperaturen begon Moby aan een onderkoelde, atmosferische set waarin ‘Wait For Me' centraal stond. De bezwerende instrumental ‘A Seated Night' mocht op een verladen podium ondergedompeld in fluweelrood licht de toon zetten. Het singletje ‘Shot In the Back of the Head' pikte mooi op deze trance in en liet de muziek voor zich spreken: sobere podiumaankleding, sobere passen, meer is niet nodig wanneer je dergelijke muzikale schoonheid te bieden hebt. Bovendien lustte het publiek dat laatste album ook duidelijk wel, zoals het warme onthaal van ‘Mistake' en - verdienstelijker - ‘Pale Horses' getuigde. Tijdens deze laatstgenoemde zagen we met graagte Moby de componist aan het werk, die na het applaus zijn gastzangeres Kelly Scarr nog even bij hem hield om snel de blues-blauwdruk van deze song te delen. Moby is duidelijk trots op de nieuwe samenwerking met miss Scarr, en terecht ook, want ze heeft een klok van een stem, die ze bovendien nog eens perfect kan doseren. Spijtig genoeg matchte haar timbre niet altijd met de nieuwbakken tracks. Hoe indrukwekkend ook, de vocale doorhalen op ‘Wait For Me' overschaduwden de instrumentatie te veel uit haar sokken.
Een half uur lang zagen we de nieuwe Moby, die zich wil afkeren van het muzikale establishment en weer een creërende artiest wil worden. Toen leek hij zich echter te herinneren dat hij toch nog steeds meedraait in een commercieel circuit en het volk misschien best ook wat hitmateriaal voert. Een intimistisch electronicaconcert veranderde plotsklaps in een danstempel waarin Kelly Scarr haar plaats in de spotlight moest ruilen met soulzangeres Joy Malcolm. Geen klachten over deze dame, want de vocale kracht die zij op ‘Natural Blues' en ‘Why Does My Heart Feel So Bad' genereerde was van dergelijke magnitude dat de ooit grijsgedraaide nummers als herboren door je aders gonsden. Vele van de klassiekers werden in een frisse mal gegoten: ‘We Are All Made of Stars' kreeg samen met ‘Raining Again' de disco-treatment, ‘In this World' werd tot op het blote bot afgeschuurd en voordat het origineel de AB omtoverde tot een orgie van zwetende lijven, konden we ‘Feeling So Real' in een punkrock- en bossa nova-jasje horen.
Geen klachten van de ticketkoper in ons, die een uiterst lekkere avond doorbracht. Een enthousiaste Moby, sterke stemmen en oppeppend materiaal: triple check! We hebben gezongen, gesprongen en genoten. Het feit dat dit alles in het midden van de week in de bescheidenheid van de AB kon doorgaan, maakte dat allemaal des te speciaal. Om echt van een uniek concert te spreken, schorde er toch wat aan de setlist. Een te grote kloof tussen avontuur en canon, enkele foute aanwezigheden (de irrelevante ‘Ring of Fire'-cover en het verkeerd geplaatste ‘Revolver') en enkele onbegrijpelijke afwezigheden (niet één song van ‘Last Night', dat met de combinatie van opzwepend en mystiek materiaal een brug had kunnen slaan tussen de twee luiken van de set). Om het op zijn Temptations te zeggen: ne grote klik, maar genen aanhoudende wow.
Meer afbeeldingen Kelly Scarr
Meer afbeeldingen Moby
Door Tom De Moor / Foto's Robin Dua 10/09/2009 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
