Bonnie 'Prince' Billy + Susanna Concert bespreking Digg*

Bonnie 'Prince' Billy + Susanna

AB, Brussel, 22 april 2009

Dylan speelde gisteren in Brussel! Elke avondvullende bezigheid die zich niet binnen de vier uit gewapend beton opgetrokken muren van Vorst Nationaal bevond, was dus a priori blasfemie, maar als je dan toch moet ketteren, kan je het beter op niveau doen. Weinig plaatsen boden een beter alternatief dan de apocriefe geschriften van Bonnie ‘Prince' Billy. Met ‘Beware' bracht hij een enigszins controversieel want atypisch-maar-toch-weer-niet album uit, met countrysongs die de ene keer naar de keel, dan weer naar de ballen of de lachspieren grijpen. Het doet er niet toe wat zij zeggen, wij vinden het degelijk werk van een vakman zoals er na het verwijlen van Nand Buyl en J.G. Ballard niet zo gek veel meer over zijn.

Maar voor de man uit de Midwest mocht aftrappen kon voorprogramma Susanna haar kunstjes bewijzen. Ze heeft met ‘Flower Of Evil' net een album uit dat goeddeels met covers is gevuld - Reed, Nico, Prince - maar bracht live een wat fletse show. Hoogtepunt was het duet dat ze met Bonnie ‘Prince' Billy verzorgde op ‘I Can't Live' (u kent het van Mariah Carey - hoe staat het ondertussen in Vorst, Bob?), maar zelfs dat was veel meer slapstick dan kunst met een hoofdletter. Susanna is het Deense antwoord op Joan As Police Woman, maar dan minder flamboyant, ravissant, extravagant en helaas ook minder interessant.

Dat Bonnie ‘Prince' Billy een curiosum is, hoeft al lang niet meer gezegd. De man betreedt de zaal gewoon met alle lichten aan, speelt zijn eigen roadie, en geeft vluchtig een teken dat hij zal beginnen spelen als de lichten prompt dimmen. Zaallicht is voor Will Oldham een element van de show zoals muren en een dak dat zijn, meer ook niet. Bonnie staat er om te spelen, maar hoe. Hij oogt als de zoveelste schlemiel - denk Woody Allen of E - danst als een robot die te lang naar Thom Yorke gekeken heeft en bespeelt het publiek alsof hij zelf niet goed begrijpt waar hij heen wil - de Peter Pan-scène als bewijs - maar tussendoor brengt hij wel kwaliteit. Op ‘You Want That Picture' bijvoorbeeld, een duet met zijn violiste. Of het folkrocky ‘Strange Form Of Life'. Dat het niet altijd even goed zit, moet ook gezegd. Soms haalt Oldham het tempo er zodanig uit dat het wat ambetant is om weer in te pikken. Zo op ‘Careless Love', gevolgd door een zo bombastisch ‘I Am Goodbye' - heerlijk nummer, dat! - dat het bijna operesk als was de bard lid van de erven Wainwright aandoet.

Wij zien Oldham het liefst als het een beetje uptempo mag zijn, als er wat op drums mag worden geslagen, aan gitaren gesleurd en tussendoor wat mag worden gegrapt. Hoogtepunt was dan ook ‘You Don't Love Me', energiek en exquise, maar eveneens fantastisch gemengd met Elvis' ‘Marie's The Name'. Van ‘Beware' werd opvallend weinig gespeeld, al lieten wij ons naast ‘I Am Goodbye' ook ‘Death Final' en ‘You Don't Love Me' welgevallen. Finale uitschieter was ‘Just To See My Holly Home', de bissen brachten naast een obligaat duet met Susanna en de oersaaie uitsmijter ‘I Called You Back' weinig noemenswaardig.

Geen Bob Dylan dus voor deze dienaar, maar weldegelijk een concert van erg hoogstaande kwaliteit. Dat Oldham zowel de intensiteit, de sérieux (met sneren naar Bush, het gebrek aan sociale veiligheid en zowaar onbedoeld Pieter De Crem) als de spanningsboog niet altijd gespannen hield, stoorde slechts heel even. Dat hij op andere momenten ware pareltjes uit zijn gitaar schudde, deed dat allerminst. Als je een schlemiel met cachet zoekt, is Bonnie ‘Prince' Billy je man.

'Beware' van Bonnie 'Prince' Billy is nu uit bij Munich.