 |
AB, Brussel, 13 april 2009
Grampall Jookabox zal zijn dagje niet hebben gehad. Het voorprogramma van The Notwist - door file richting Brussel zagen we het optreden van Woods aan onze oren en neus voorbijgaan - liep zichzelf voor de voet en slaagde er niet in een vuist te maken in een set die verlamd werd door technische problemen. De jongens van Grampall Jookabox hebben de reputatie weirdo's te zijn, maar ervaren podiumbeesten zijn David Adamson en Aimee Brown alsnog niet. Het duo strompelde door het optreden waarbij twee drumstellen, zang en een haperende cd-speler de rommelige ‘jungle folk' zonder overtuiging de zaal instuurden. Toen de muziek tot twee keer toe uitviel in hetzelfde nummer was het kalf al verdronken. Gegeneerde lachjes en bindteksten herhalen? Nee, Grampall Jookabox stuurden we met een onvoldoende terug naar huis.
Voor The Notwist, hoofdact van de avond, waren onze verwachtingen hooggespannen. Hun jongste wapenfeit ‘The Devil, You + Me' mag dan niet over de hele lijn uit hetzelfde edelmetaal gesmeed zijn als magnum opus ‘Neon Golden' uit 2004, de plaat laat horen hoe The Notwist nog steeds wondermooi elektronica weet in te planten in het DNA van melodieuze gitaarsongs. ‘Hello, we are The Notwist and this is our music'. Een grote praatvaar is de verlegen frontman Markus Acher niet, maar meer commentaar was ook niet nodig. The Notwist zette een ronduit voortreffelijke set neer en maakte van zijn doortocht op het Domino-festival een ware triomf.
Nochtans trapten de Duitsers vrij matig af en moesten ze even warmlopen voor het optreden op kruissnelheid kwam. ‘Boneless', de eerste single uit ‘The Devil, You + Me', was de start van een concert dat bijna twee volle uren zou duren. Aansluiter ‘Pick Up The Phone' klonk wat vermoeid, maar kreeg in de staart een pittige stroomstoot toegediend. Met ‘Where In This World' borduurde de band verder op dat noisy elan. En dat bleek een ongelukkige keuze: de zanglijn verdronk in het gitaargeweld en de song reed zichzelf in de vernieling. Ook tijdens ‘This Room' trok de groep de kaart van de scheurende gitaren. Was dit de band die ingenieuze, dromerige popsongs ineenknutselt? Terwijl de eerste twijfel binnensloop haalde de band met ‘Puzzle' zelfs een wat belegen nummer uit hun hardcoreverleden van onder het stof.
Even vreesden we dat Markus Acher en de zijnen de talrijk opgekomen fans op hun honger zouden laten zitten. ‘Neon Golden' bewees dat die vrees ongegrond was en liet een band horen die zijn muziek perfect in de vingers heeft en er nieuwe dimensies aan toevoegt. Terwijl het podium in rood licht baadde, groeide de hypnotiserende song langzaam uit tot een eerste hoogtepunt. Prachtig hoe de groep het nummer naar het einde toe uitkleedde en organisch transformeerde tot minimal techno. Marcus Acher smokkelde een sample in de groove - wie goed luisterde ontwaarde een flard uit ‘Pilot' - en jawel, naadloos schakelde de band over op het bewuste nummer. De fans genoten en zongen mee. Helemaal op dreef laste de groep halverwege de song een dubbend intermezzo in. Vakmanschap, bezieling en een smeltkroes van genres en ideeën: dit was de band zoals we die aan het werk wilden horen.
Op geen enkel moment vertoonde de set daarna nog een dip. ‘Gloomy Planets', ‘Gravity' of de breekbare afsluiter ‘The Devil, You + Me' brachten het publiek steeds meer in vervoering. Tot twee keer toe werd de band opnieuw op het podium gesommeerd. Bisronde één bevatte ‘Chemicals' en ‘Day 7', twee pareltjes uit het album ‘Shrink'. Finaal besloot The Notwist daarna de tweede ronde bisnummers wondermooi met het sublieme ‘Consequence'. Op plaat een van de sterkste nummers uit hun repertoire en live door de groep naar een nog hoger niveau getild. Een optreden dat stond als een huis en ons nog lang zal heugen.
The Notwist speelt op 12 juli op Cactusfestival (Brugge).
Door Tom Deburghgraeve 16/04/2009 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
