 |
Bevegemse Vijvers, Zottegem, 11 april 2009
De tweede dag van het Zottegemse Dunk!festival kende hetzelfde principe als de eerste: vijf bands volgden elkaar op, waarvan drie Belgische en twee buitenlandse. Op zaterdag was er iets meer plaats voor de ‘klassieke' song met Monogold en Yuko en zagen we als headliner het Ierse God Is An Astronaut, dat ook vorig jaar het festival mocht afsluiten.
Beginnen deden we met de rode draad van dit festival: postrock. Heliopause is geen band die het grote geweld opzoekt maar houdt het liever rustig en sfeervol. Leuk was het gebruik van spraakopnames (zie ook Godspeed You! Black Emperor) doorheen hun muziek, die charmeerde en in de lijn lag van het tragere werk van Mogwai. Zo hoorden we cultauteur Charles Bukowski in het mooie ‘Bukowski Says Goodbye'.
Monogold is een Gents viertal en werd de band die het gegeven ‘popsong' het dichtst benaderde op het hele festival. Hun muziek gedijt best in rokerige, loungy bars maar ontbrak wat punch om ons de hele rit te blijven boeien. Toch zorgde de combinatie van Fender Rhodes, koele baslijnen en de donkere stem van Hein De Wolf bij momenten voor bescheiden vuurwerk zoals in ‘Better Breathe In' en ‘Nice Trip'.
Het Brussels-Gentse Yuko bracht vorig jaar een wolk van een debuutplaat uit en bracht in hun set van elf song een van de mooiste optredens van Dunk!festival. De hoge stem van Kristof Deneijs, de subtiele geluidjes met geblazen belletjes, geklop, gedraai, gekraak, het maakt zo'n optreden van Yuko aandoenlijk en menselijk. Het mag niet verbazen dat de set bijna volledig uit materiaal van ‘For Times When Ears Are Sore' was samengesteld. Vooral het verrassende ‘I Don't Know What I Want, But I Know It Won't Come from You' en het stevigere ‘A Room For Two' droegen live onze voorkeur weg.
Uit la douce France kwam het achtkoppige en bij ons nogal onbekende MØN hun 35e optreden uit hun muzikale carrière brengen. Viool, cello, trompet, het was er allemaal. Hun overwegend instrumentale muziek nam ons mee op lange, mooi onderbouwde uitstappen naar kastelen in Bretagne, althans dat beweren ze zelf. Met songs als ‘Lukrym' en ‘Dak Tyle Rhaak' lijkt het ons dat ze hun inspiratie ook op eerder Germaanse bodems zoeken. Ondanks de veelheid aan instrumenten slaagden ze erin alle geluiden passend in het vloeiende geheel te integreren. Boeiend!
Problemen met de visuals zorgden ervoor dat God Is An Astronaut een stuk later dan voorzien het Zottegemse podium betrad. Het visuele aspect - indrukwekkende beelden van natuurfenomenen en oorlogsongein - vormen een belangrijk aspect in de rechtoe rechtaan show van GIAA, zo ver zelfs dat hun snedige postrock eerder als soundtrack dan als hoofdbestanddeel gaat optreden. Niet getreurd want het was eens te meer een gebalde soundtrack met de ene indrukwekkende uppercut na de andere. De muziek van GIAA is postrock voor headbangers en daar lustte het Zottegemse publiek wel pap van. Terecht trouwens.
En zo is Dunk!festival alweer een editie rijker. De gemoedelijke sfeer, de lage prijzen en vooral de keurig samengestelde affiche zorgt ervoor dat steeds meer mensen hun weg naar dit indoor festival vinden. Op naar 2010!
Door Kristof Vande Velde 13/04/2009 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
