 |
Bevegemse Vijvers, Zottegem, 10 april 2009
Een tweedaags, overdekt festival in de Vlaamse Ardennen dat de marges van rock opzoekt en alle prijzen erg democratisch houdt. Jep, het was weer Dunk!festival. De twee topnamen van deze editie waren This Will Destroy You op vrijdag en God Is An Astronaut op zaterdag, die zich samen met telkens vier andere bands voor het Zottegemse publiek mochten bewijzen.
De zaal was al behoorlijk gevuld toen het Brusselse duo Casse Brique de spits af mocht bijten. De jongelui kozen ervoor niet op het grote podium plaats te nemen maar stelden zich Lightning Bolt-gewijs in het midden van de zaal op met het publiek zo dicht mogelijk rond zich. Hun stevige, instrumentale rock met nukkig gitaarspel was niet zo hevig als die van Lightning Bolt, al kwam het soms in de buurt. Het was vooral de gitaarrock van de jaren negentig die doorschemerde in hun tweede optreden op Vlaamse bodem. Via een loopstation combineerde Mammuth gitaar en bas terwijl Mask de grimmige drumvellen beroerde. Leuke opener!
Dunk!festival slaagt er jaarlijks in ook lokaal talent dat binnen de vijvers van het festival zwemt een kans te geven en dit jaar was de eer weggelegd voor het moeilijk uitspreekbare Dysgirices. Zeggen dat de postrock van het viertal origineel is, zou ons een brug te ver leiden maar welke is dat wel nog vandaag? Het erg verdienstelijke optreden van Dysgirices stelde enkele mankementen bloot waar bijna alle nieuwbakken bands mee kampen: te formulegebonden (en bijgevolg doorzichtige) songs. Technisch klopte het plaatje wel maar dit is een band die nog moet groeien, dus die zien we later graag terug.
De meest atypische band van de avond, en wellicht van het hele festival, volgde onder de naam Fractional. Geen analoge instrumenten deze keer maar pure elektronica, of ‘brain waxing electronic music' zoals het zelf noemen. Fractional bleek een Waals duo dat een aardig potje IDM bovenhaalde. Flarden Aphex Twin maar ook drum 'n bass of breakcore à la Venetian Snares passeerden de revue. De band was dan ook op hun best wanneer ze het allemaal wat sneller vooruit stuurden. Leuke visuals maakten het geheel een stuk toonbaarder. Door hun eigen outro was er geen echte ruimte voor applaus, iets wat ze beslist hadden verdiend.
De eerste band van buiten de landsgrenzen was het Nederlandse Atlantis, of ‘Etlentis' zoals ze zichzelf noemden. Atlantis slaagde erin hun postrock van geslaagde elektronica-injecties te voorzien, iets wat ons betreft zelfs nog prominenter mocht. De instrumentale rock van het vijftal baadde in een licht van stevigheid en onstuimigheid, en flirtte met bands als Red Sparowes en Neurosis. Wat we goedknikkend aanvaardden.
Dat de headliner nog een categorie straffer was, mag niet verbazen. Het (deels besjaalde) Amerikaanse This Will Destroy You draait mee in de internationale postrock(sub)top en maakte onmiddellijk indruk met het epische ‘A Three-Legged Workhorse'. Het viertal demonstreerde de postrockwetten perfect te beheersen en stelde hun breedste pallet tentoon: van knisperende elektronica, tot sonische pletwalsen tot sferische soundscapes. Vele subtiliteiten gingen dan wel verloren in de geluidsmix, de sound was indrukwekkend en het publiek riep hen tot twee keer terug het podium op, met een mooie versie van ‘They Move on Tracks of Never-Ending Light' tot gevolg. Op naar dag twee!
Door Kristof Vande Velde 12/04/2009 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
