AB, Brussel, 12 april 2009
Postrock op de dag des Heren: het kan geen toeval zijn. Geen genre dat dringender aan een verrijzenis toe is dan het ellenlange gitaargepingel met afsluitende noise-eruptie. Een paar jaar geleden mocht Mogwai nog een goedgevulde Domino-zondag afsluiten en dit keer was het aan Mono om de religieuze epiek van onze Paaszondag nog aan te dikken met hun majestueuze hymnes. Met nog vier supporting acts was het programma alvast verlokkelijk genoeg om de chocoladen eitjes en duffe familiebijeenkomsten links te laten liggen.
Nochtans begon de hoogmis van de noise met een ronduit valse noot, letterlijk en figuurlijk. Tiny Masters Of Today, dat zijn Ivan & Ada, broer en zus, 15 en 13 jaar oud. Hun leeftijd bleek echter de voornaamste reden voor hun aantreden want de jonkies gaven allerminst blijk van jeugdig enthousiasme. Het duo klonk als een bastaardzoon van The Ramones en The White Stripes, maar dan eentje die te vroeg uit de couveuse was gehaald. Slordigheid, slechte zang en nonchalance mogen dan wel stijlkenmerken van punkrock zijn, maar Tiny Masters Of Today maakten het net iets te gortig. Onrijpe nummers, een kaduke interactie en het pijnlijk zeurderige kattengejank van Ada maakten het optreden tot een ware beproeving voor de oren. Op naar die schoolbanken, en snel een beetje!
Gelukkig bleek Mi Ami het perfecte antidotum tegen die ongeïnspireerde laksheid. Het Amerikaanse trio grossiert namelijk in een weinig voor de hand liggende genreversmelting die de wenkbrauwen deed fronsen en de benen in beweging bracht. Daar bovenop bracht Mi Ami hun waanzinnige mix van noise, dub en tribale drums met een ongeziene drive en klonk de band constant bezeten, snoeihard en extreem dansbaar. Dat kon ook moeilijk anders met een half krankzinnige bonestaak als zanger die klonk als een troep krijsende apen in het muzikale oerwoud van afropunk en bezwerende dub. Liars tussen de bosjesmannen, Tv On The Radio met maniakale punkgitaren en ga maar door: het zijn allemaal spaak lopende omschrijvingen want Mi Ami was een concert lang ongrijpbaar, hyperkinetisch en ziedend (tot een gebroken tand toe). Ontdekking van jewelste!
De gammele synthpop en gerafelde indierock van Handsome Furs leek daarna het geschikte voer om de okselvijvers te laten opdrogen, maar dat was buiten Dan Boeckner en Alexei Perry gerekend. Het echtpaar klonk live namelijk veel pompender dan op plaat. Boeckner liet z'n gitaar gretig gal braken en de drumcomputer van Perry sloeg gaten in de muren van de ABBox. Dat Boeckner's eega daarbij headbangend en stampvoetend tekeer ging maakte hun energetische performance er alleen maar opwindender op. Handsome Furs baanden zich Bonnie & Clyde-gewijs een weg door ‘Face Control' en lieten The Kills qua rock 'n roll-gehalte probleemloos een poepje ruiken (met Boeckner's zelfwurging met de kabel van z'n microfoon als hoogtepunt).
Ondanks de knallende set van Handsome Furs kon niets ofte niets ons voorbereid hebben op het concert van de avond. De dierlijke, ronduit perverse noise-oorlog van Health was namelijk onthutsend intens en verbijsterend waanzinnig. Er werd met microfonen tegen versterkers gemept, sjamanisch gedanst op pure geluidsterreur, op handen en voeten op samplers geslagen,... Health was een extreem fysieke en ritualistische slooppartij zoals we ze nog maar zelden hebben gezien. De gierende, monstreuze noise vermorzelde elk mespuntje melodie en de tribale drumdonder klonk als een regen van V2-raketten die de ABBox in een slagveld transformeerden. Net als bij Wolf Eyes is een overdosis Health ongetwijfeld nefast voor de mentale gezondheid, maar in deze beperkte dosis klonk destructie nooit opwindender. Samen met Mi Ami tekende Health voor dé performance van de avond!
Dat Mono niet de ultieme uitschieter was, hoeft ook niet te verwonderen. De Japanners zijn live altijd een dubbeltje op z'n kant geweest. Het viertal wisselt geen woord met het publiek, speelt in tegenstelling tot Mogwai bijna enkel songs die de 10-minuten grens overschrijden en het was maar de vraag of ‘Hymn To The Immortal Wind' overeind zou blijven zonder strijkers op het podium. Toch werd er impressionant geopend met ‘Ashes In The Snow' en ‘Burial At Sea', de twee beste songs van de nieuwe plaat. Mono speelde zoals vanouds feilloos en de passaten van orgastische noise op het eind waren krachtig genoeg om zelfs het stevigst gefundeerde gebouw als een boterbloem uit de grond te rukken.
Toch kon een korter interludium als ‘Silent Flight, Sleeping Dawn' de achillespees van Mono's composities niet verdoezelen. De formulaïsche songs met hun voorspelbare patroontjes bleven niet boeien en het gebrek aan communicatie met het publiek resulteerde op bepaalde momenten in steriliteit. Met het infernale ‘Yearning' (uit ‘You Are There') werden we echter hardhandig wakkergeschud en afsluiter ‘Everlasting Light' bewees dat zelfs de meest traditionele postrock nog magisch en meeslepend kan zijn.
Zo werd deze Domino-zondag, op de miskleun van Tiny Masters Of Today na, een bijzonder geslaagd muzikaal uitje met noise en door de mangel gehaalde klanken als rode draad. Het festival begint er een fraaie traditie van zondagse hoogmissen op na te houden met tal van te ontdekken bands. Alleen hoeft volgend jaar geen postrock-act top of the bill te zijn.
Door Steven Vervaet 13/04/2009 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
