 |
AB, Brussel, 8 april 2009
De steeds populairder wordende Jóhann Jóhannsson, de Oostenrijkse elektronicagrootheid Fennesz, en in de Club de pletwalsen van A Place To Bury Strangers en Amenra. Het Dominofestival kon slechter beginnen. Wie voor de grote zaal koos, koos voor drie bands met een MacBook onder de arm, en geen enkele een microfoon om even hallo te zeggen, laat staan een lijn te zingen. Elektronica in drie verschillende gedaantes!
Jon Hopkins was de enige weinig bekende naam op deze eerste festivaldag. De Londenaar had een buddy meegebracht om zich met de beats bezig te houden en slaagde erin om van de eerste drie kwartier Domino een aangenaam moment te maken. De zaal was opvallend vroeg helemaal gevuld en genoot mee van de elektronica die nu eens licht dansbaar was, dan weer een chill out-effect teweeg bracht. Minimalistische pianomelodieën op een complexe dubonderlaag: moet kunnen. Duimen omhoog voor de sterke en passende visuals trouwens. Abstracte vormen die in elkaar overgaan en prikkelende beelden vormen, we kunnen het zowel op de muziek als op de visuals toepassen.
De moeilijkste set van de avond was beslist die van Fennesz, voluit Christian Fennesz. Wie gekomen was voor de wegzweefmuziek van de hoofdact moet even geslikt hebben toen de Oostenrijker aan zijn (soms iets te veel) op het verstand gerichte ambientoffensief begon. Gewapend met een elektrische gitaar en een computer creëerde Fennesz een zwarte, mistige noisebrij die zeer langzaam de gehele zaal in bedwelmde toestand bracht. Alsof je een klap op het hoofd hebt gekregen en 's nachts alleen wandelt in een verlaten stadsgedeelte zonder herkenningspunten. Bevreemdend is het woord. Je zou kunnen smeken om meer melodie (en toegankelijkheid) maar dan is het beoogde effect minder. Life ain't easy.
Al wordt het toch iets makkelijker bij Jóhann Jóhannsson. De in Denemarken wonende IJslander haalde met zijn ‘Fordlândia' vorig jaar aardig wat eindejaarslijstjes en bewees in de AB waarom. Minimalistische elektronica, piano en een strijkkwartet, meer heeft een mens niet nodig om helemaal weg te zakken en te genieten van eenvoud en schoonheid in al zijn puurheid. De ingekorte opener ‘Forldândia' deed de zaal voor een eerste keer wegsmelten en daar zou het niet bij blijven. Ook al bleek de albumversie nog ietwat sterker.
Het was interessant te zien hoe piano en strijkers met elkaar interageerden of soms ook strijkers onderling. Toch werkt de muziek van Jóhann Jóhannsson beter in albumvolgorde omdat die ten eerste logischer opgebouwd is en ten tweede geen pauzes en applaus bevat. Een nummer van twee minuten waarin de vier strijkers elkaars motieven overnemen heeft als losstaand nummer minder zin dan in de context van een album. Zeker in het geval van Jóhannsson die steeds rond concepten werkt. Had Jóhann zijn ‘Fordlândia' van voor naar achter gespeeld, dan was het optreden als geheel sterker overgekomen. Maar dan konden we uiteraard niet genieten van de pracht van pakweg ‘Odi et Ami' van zijn schitterende debuut ‘Englabörn', waarmee Jóhannsson de eerste avond afsloot.
Slechts een enkeling zal ontevreden naar huis zijn gekeerd na het vertoon van Jóhann Jóhannsson. De IJslander maakte van de AB een arcadische sprookjeswereld, die in schril contrast stond met de sombere sferen van Fennesz. We zagen drie elektronica-artiesten die op hun manier bijzonder verdienstelijk waren. Meer moet dat niet zijn.
Kijk hier naar fragmenten van Fennesz en Jóhann Jóhannsson, alsook korte interviews met beide heren op ABtv.
Jóhann Jóhannsson speelt op 31 oktober in het Music In Mind-festival in Brugge.
Door Kristof Vande Velde 09/04/2009 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
