Botanique, Brussel, 14 maart 2009
Lichten uit en zwarte jassen aan was de boodschap in de Botanique, want daar stonden niemand minder dan White Lies op het podium, een van dé revelaties voor 2009 en ook steevast genoemd in het rijtje Joy Division-adepten à la Interpol, Editors en The Bravery. Sterren als Nick Cave, Morrissey en Ian McCulloch zijn naar verluidt reeds fan, het was nu aan de Britten om ook het kritische Belgische publiek overstag te krijgen.
Wie daar redelijk onverwachts in slaagden, waren de mannen van het voorprogramma Haunts. Deze Londense band zag er dan misschien wel even duister uit als de hoofdact, ze tapten voor de nummers die ze tijdens hun set ten gehore brachten alleszins uit een heel ander vaatje. Niet dat ze vies waren van wat stevige post-punk, maar deze werd steeds duchtig in de mix gegooid met een flinke dosis broeierige new rave. De bassectie kampte misschien net iets te uitdrukkelijk met een Michael Jacksoncomplex (toch wel een vijftal nummers die redelijk onsubtiel naar de King of Pop refereerden), maar dat is niet meer dan een druppel op een hete plaat. Een wel erg hete plaat, want Haunts werd aan het einde van hun optreden met een hartelijk applaus naar de coulissen verwezen.
White Lies zetten hun set temidden van de sobere, witte lampen stevig in met ‘Farewell to the Fairground'. Harry McVeigh kan je moeilijk een imposante verschijning noemen, maar zijn diepe stem stond er van bij de eerste noot als een huis. Dat en een prima versie van ‘To Lose My Life' ten spijt, leek het alsof de band nog een beetje aan het opwarmen was en het duurde dan ook nog wel even eer we er helemaal inkwamen.
Dit gebeurde pas bij de uiterst mooie uitvoering van ‘A Place To Hide', wat dan ook één van de knapste nummers op de debuutplaat van de groep uit Brighton is. De song wordt gedragen door hunkerende vocalen en naar Joy Division verwijzende synths en baslijntjes. Al deze elementen vonden ook hun plaats op het podium van de Rotonde, wat tot misschien wel het intiemste moment van de avond zorgde.
Het was net de aan- of afwezigheid van die intimiteit die doorslaggevend was in het bepalen van welke nummers een miss of een hit bleken te zijn. Qua performance zat het altijd wel snor - White Lies is beslist een professionele band - maar soms ontbrak het de set nog wat aan emotionele diepgang. Daar waar een Tom Smith (Editors) of wijlen Ian Curtis van de eerste tot de laatste noot voor een diepe intensiteit garant staan/stonden, blijft Harry McVeigh geregeld nog teveel op de oppervlakte drijven.
Desalniettemin hebben we zeker een fijne avond beleefd met White Lies. Ze hebben ondanks hun prille carrière al heel wat knappe nummers achter hun naam staan en hebben er geen problemen mee deze feilloos uit te voeren op het podium. Bovendien hebben ze met ‘Death' ook al meteen een instant klassieker te pakken, getuige het woord voor woord meezingende publiek. Het is zo'n nummer dat er altijd al geweest lijkt te zijn, maar dat de luisteraar toch nog keer op keer naar de keel weet te grijpen.
White Lies mag dan wel de ultieme revelatie van het moment zijn, een echte wereldband hebben we er nog niet in kunnen ontwaren. Wat hun optreden in de Botanique wél heeft aangetoond, is hun onmiskenbare talent en de grote potentie die ze overduidelijk met zich meedragen. Misschien dat ze tegen het festivalseizoen alweer een stukje van die groeimarge hebben weten in te vullen - wij zullen alvast een kijkje gaan nemen.
Meer afbeeldingen White Lies - Haunts.
White Lies staat op 31 mei op Pinkpop en op 3 juli op Rock Werchter.
Door Laura Van Eeckhout / Foto's Sharon Vandeput 16/03/2009 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
