Eagles of Death Metal + The Black Box Revelation Concert bespreking Digg*

Eagles of Death Metal + The Black Box Revelation

AB, Brussel, 27 februari 2009

Februari had de deur nog niet helemaal achter zich dicht getrokken of de geur van lente drong al zachtjes binnen in de winterslapende neuzen, hier en daar door de eerste onwennigheid een fikse niesbui uitlokkend. Het lentegevoel kan niet vroeg genoeg beginnen, zo moesten ook de muziekgoden gedacht hebben toen ze in een frivole niesbui, "The Black Box Revelation" met een snelheid van 150km/u richting aards sterrendom katapulteerden.

"Wij zijn The Black Box Revelation, maar dat wist u waarschijnlijk al," sprak Jan Paternoster, wanneer de laatste tonen van ‘Love, Love on my Mind' en het gejoel van het publiek tot stilte wedergekeerd waren. Men moet al de laatste twee jaar op de planeet Urk vertoefd hebben, om niet te weten wat The Black Box Revelation betekent, maar het kan geen kwaad om het nog eens extra in de verf te zetten.
Amper twee jaar geleden voor het eerst aan het rockfirmament verschenen, slechts een full-album op hun conto maar toch al een arsenaal aan hits die door een ruim publiek meegezongen kunnen worden. Blitzkrieg heet dat dan.

‘Gravity Blues' klonk als tweede song van de avond nog wat gewoontjes, maar eenmaal het ijzersterke, zelfs door het grijsdraaien op jongerenzenders niet kapot te krijgen ‘Never Alone/Always together' op kousenvoetjes de zaal binnengeslopen kwam, bewoog zelfs de door de wol gewassen veteraan van het betere rocklied op elegante manier de schouders.
Vanaf dan werd het publiek bekogeld met de ene geniale gitaarriff na de andere stevig bij de keel grijpende gitaarsolo om daarna door een stevige drumsound van het genotkastje naar de heerlijkheidmuur gestuurd te worden.
Het viriele, zomerende ‘I Think I Like You' en "Set Your Head on Fire' sloten deze te korte set af. Zoals ze het zelf zeiden: ze waren maar het voorprogramma en dat heeft zo z'n consequenties. Bij sommige openers is het bidden dat ze nog maar drie nummers op hun palmares hebben staan, maar bij The Black Box Revelation mag de tijd altijd zomaar blijven stilstaan.

Maar de wijzers van de klok tikten vrolijk verder terwijl iedereen zich op de valreep nog zo kort mogelijk tot bij het podium probeerde te wurmen. Het was een kwestie van de ellebogen uit de knieholtes en nek van de buren te halen om de mogelijkheid te hebben om de handen tegen elkaar te slaan wanneer Eagles of Death Metal het podium betraden.
Jesse ‘The Devil' Hughes, de man wiens pornosnor een eigen televisieshow zou moeten krijgen, schudde handjes met de massaal in zwijm vallende bakvissen op de eerste rij, knuffelde zijn roadie en dronk rustig een slokje alvorens zijn gitaar om te snoeren. Hij hoeft enkel het haar strak achteruit te trekken om bijval van de toehoorders te oogsten. Hoe hij het doet blijft een raadsel, maar elke keer hij de zonnebril stevig op de neus zet, groeit zijn godenstatus.

De handen gingen massaal de lucht in en vormden het metalteken toen ‘Only Want You' eindelijk werd ingezet en ‘Don't speak' in een moeite mee op sleeptouw werd genomen in de kopgroep. Pas bij ‘Make Believe' werd het echter duidelijk dat deze band een nieuwe plaat heeft. Ze gingen duidelijk voor de "best of Eagles of Death Metal"-aanpak en lieten het uitgebreid voorstellen van het zeer matuur klinkende ‘Heart On' over aan de vakkundigheid van de lokale cd-speler. Of dat een juiste keuze is, valt niet te zeggen want de set waarin meer stukjes ‘Heart On' worden gepuzzeld blijft tot op heden onbekend, maar het legde het concert van gisteren zeker geen windeieren. Hoogtepunten als de cover ‘Stuck in The Middle', ‘Whorehoppin'', ‘I Only Want You' en het onvermijdelijke ‘Boy's Bad News' als afsluiter, bewijzen dat eens te meer.

Hoe aanwezig Hughes door zijn pose en zijn bindteksten - "Let's hear it for Rock'n Roll" blijft een classic - ook is, zo afwezig is hij in de nummers zelf. Het gebeurde maar zelden dat hij ten volle boven het geweld van zijn band uitraakte. Laten we wel wezen dat het pure muzikale rockwerk best aan The Black Box Revelation kan overgelaten worden maar op het gebied van entertainment en tenenkrullend plezier bestaat er geen betere band dan Eagles of Death Metal. Het af en toe in de soep draaien van de intro's wordt graag vergeven.

Het gebeurt niet vaak dat de AB zo gillend en kirrend een band uitwuift, maar Hughes en de zijnen lukt het telkens weer. Hughes vergat dan ook deze keer weer niet om de aanwezigen uitgebreid te bedanken voor de vleugels die ze hen gaven en kon het tegelijkertijd niet laten om even een sneer te geven aan hen die hem afgeschilderd hadden als de "Ned Flanders of Rock'n Roll". Ter vergeving speelde hij mooi en moederziel alleen ‘Midnight Creepers'. Men zou haast kunnen spreken van een gevoelig EODM-moment.

Vaag klonk er een Rolling Stones-riff uit zijn gitaar en hij vroeg zich luidop af of hij hiermee die andere "fancy hollywoodrockers" het podium op zou krijgen. ‘Brown Sugar' zelf liet hij over aan het publiek om in te vullen maar dat bleef hier en daar omwille van leeftijdsredenen toch een beetje haperen in deze tekst.
‘Cherry Cola' en ‘Wanna Be in LA' kregen af te rekenen met steeds joliger wordende jongemannen die in navolging van de eerste dappere krijger allemaal wel eens op het podium naast The Devil zelf wilden staan om vervolgens zich terug in het publiek te werpen.

Er werd weinig gerucht aan gegeven door de bandleden zelf totdat Jesse vriendelijk vroeg of hij bij het laatste nummer eindelijk een handvol mooie vrouwen op het podium zou kunnen zien, die liefst nog een stukje konden dansen. U vraagt wij draaien, moet het jonge grut op de eerste rijen gedacht hebben en plotsklaps veranderde het podium in een dansend vrouwenclubje met ‘Speaking in Tongues' als tapijtje. Eagles of Death Metal werden langzaam weggedrukt door een muur van vrouwen die graag hun one moment of fame wilden. Het licht van EODM ging zoals Jesse het graag heeft uit met ‘Let's Hear it for the Ladies' en met heel veel borsten.

It's all rock'n roll, baby!

(Meer afbeeldingen Eagles - Black Box)