Rachael Yamagata Concert bespreking Digg*

Rachael Yamagata

AB, Brussel, 25 februari 2009

Geduld wordt beloond! Na het aardige ‘Happenstance' volgde een stilte van vier jaar, die slechts sporadisch doorbroken werd door een optredentje in Noord-Amerika of vage informatie over de opvolger. Maar man toch, wat was de dubbelaar ‘Elephants ... Teeth Sinking Into Heart' dat wachten waard. Rachael Yamagata had al geruime tijd een speciaal plaatsje in ons hart omwille van de ongecompliceerde manier waarop ze haar ziel met rokerige stem blootlegde, maar vorig jaar toonde ze pas dat haar fragiliteit ook ronduit imposant kon klinken. We begonnen bij haar eerste Belgische release de vingers te kruisen voor een podiumbezoek en kijk, vier maand en een eeltlaagje aan beide handen later propte ze haar band, haar piano en een overschot kerstlichtjes in de ABClub.

Ze zette haar kennismakingsset in met een veilige versie van ‘Elephants', waarbij ze de hoogste noten nog met de rem op zong, hoewel je ook live niet naast de genialiteit van deze song kon kijken. De fluwelen piano-aanslagen, gestut door live cello en temidden van de zweefvlucht opgepikt door een kordate percussie scheppen een melodie die we zonder blikken of blozen nog steeds tot de mooiste van 2008 rekenen. Yamagata leek bij haar entree oprecht aangedaan door de enthousiaste ontvangst van een nagenoeg volgepakte Club, een opkomst die zij - en eerlijk gezegd wij met haar - niet had durven verwachten. Ze ontpopte zich dan ook tot een charmante, spontane gastvrouw die met een brede glimlach het verhaal achter haar songs illustreerde: van een uitvoerig exposé over het slippertje dat zij beging in een relatie met een kerel die zijn ex niet uit zijn hoofd kreeg bij een bluesy ‘Even So' tot een simpel "This one floored me, that's all I have to say" ter introductie van een hartverscheurend naakt ‘Duet', zonder de hulp van Ray LaMontagne tot een solo gereduceerd.

Deze persoonlijke kanttekeningen gaven de lyrics nog een extra dimensie, maar ook de songs zelf bloeiden live nog verder open. Het uptempo materiaal klonk snediger dan op plaat (een opvallend rocky ‘Be Your Love', een snerpend ‘Sidedisch Friend') en de tot op het bot afgeschuurde ballades zorgden voor de krop in de keel -de poreuze akoestische versie van ‘Reasons Why' galmt nog in onze linkerhartkamer na. Op de bühne viel ook nogmaals op hoe knap de nummers van haar tweede langspeler gecomponeerd zijn: het scheurende refrein dat als een storm doorheen de duisternis van ‘Little Life' raast of het infuus van postrockgitaar dat ‘Sunday Afternoon' doorklieft, een episch werkje dat je doorheen een kolkende gedachtenstroom sleurt alvorens met een rustige zonsopgang te eindigen.

Yamagata verzorgde haar set tot in de puntjes en liet zelfs plaats voor zelfkritiek: aan het einde van ‘Over And Over' begon ze even te kirren bij de gedachte aan het belachelijk laag geschreven refrein; een opmerking waar wij helemaal ingepakt door de song geen seconde stil bij stonden. Wel noteerden we temidden van zoveel pracht enkele vrijblijvender momenten, zoals het opvallend naar KT Tunstall lonkende ‘Faster' of ‘Worn Me Down', dat ondanks de steviger orkestratie nog steeds als de inzending voor een romcomsoundtrack dienst zou kunnen doen. Het blijven amusante nummers, maar temidden van een bloemlezing met enkele magistrale composities vielen ze toch iets fletser uit.

Sinds de release van ‘Elephants ... Teeth Sinking Into Heart' heeft Rachael Yamagata de lat voor zichzelf hoog gelegd. Dinsdagavond loste ze de verwachtingen in met een tot in de puntjes verzorgde set waar het speelgenot van afdroop. In haar melancholischer werk, dat het orgelpunt van haar oeuvre vormt, kan ze zich nu al met de finesse van Cat Power meten, gecombineerd met een podiumhouding die - eerlijk is eerlijk - veel aangenamer aanvoelt dan die van Chan Marshall. Geduld is een schone deugd, maar na deze doorbraak tellen we toch al af naar een volgend bezoek.

‘Elephants ... Teeth Sinking Into Heart' is nu beschikbaar via Warner Music.