Amanda Palmer Concert bespreking Digg*

Amanda Palmer

Handelsbeurs, Gent, 24 oktober 2008

Dan heb je een pracht van een plaat uit die je in de sfeervolle Handelsbeurs mag voorstellen. Dan heb je Jason Webley als support die de zaal weet te charmeren als bastaardkind van Neil Diamond, Nick Cave en Jay (zonder Silent Bob). Dan heb je een kwartet geschifte Australiërs onder de arm die je concert met een rouwprocessie inleiden op de tonen van een begenadigde violist. Dan heb je een grootse entree waarbij je verrijst als Corpse bride bij pompeuze lichteffecten. En dan ... valt je Kurzweil tot tweemaal in panne tijdens je dramatische openingsnummer ‘Astronaut: A Short History Of Nearly Nothing'.

Het lot zat Amanda Palmer niet mee. The artist formerly known as a Dresden Doll moest al met een manke voet de bühne ophinken - drie weken geleden had ze deze per ongeluk onder een Ierse auto gestoken - en toch besloot God dat ze nog niet genoeg afgezien had. Amanda is niet het schuchtere meisje dat na een kleine tegenslag begint te grienen en praatte zich dus vlotjes doorheen de dode ogenblikken waarin het euvel verholpen werd, maar toch bleek het niet zo gemakkelijk om de magie opnieuw uit te lokken. De herkansing boette door voorspelbaarheid aan kracht in en ook de rest van de avond werd geplaagd door kortsluitingen, zij het niet veroorzaakt door gebrekkig materiaal maar door de soms te weinig op haar muziek gefocuste Palmer.

Nochtans hadden we over de setlist - een afwisseling van snel en traag, solo en Dolls - weinig te klagen. De snelle nummers bulkten opnieuw van de ongeraffineerde energie die bij de laatste groepsconcerten te veel in routine getransformeerd was. ‘Runs In The Family' stond voor het eerst op het programma en we waren blij daarvan getuige te mogen zijn: op plaat al een van de favorieten en ook live een dijk van een song. Ook die andere tonguetwister, ‘Girl Anachronism', zorgde nog eens voor de indrukwekkende adrenalinestoot die vier jaar geleden in diezelfde Handelsbeurs te ervaren was. Tussen dergelijk geweld kwamen de tragere intermezzo's ook des te intiemer over. Na de tweede take van ‘Astronaut' puurde Amanda al een doorleefde versie van ‘Ampersand' uit de piano en even later konden vingers en duimen verder afgelikt worden bij een mooi geritmeerd ‘Mrs. O'. Als je zag hoe deze nummers al voor kippenvel konden zorgen, was het onbegrijpelijk dat het bloedmooie ‘Another Year: A Short History Of Almost Something' als afsluiter plaats moest ruimen voor een gemakzuchtige cover van Radioheads ‘Creep'. De platgetreden ‘Amsterdam'-cover wil Palmer ook blijkbaar niet aan kant schuiven, maar als compensatie daarvoor mochten we minder vaak gespeelde Dolls-songs als ‘Half Jack' en ‘Bad Habit' nog eens in onze armen sluiten; fair deal!

Geflankeerd door een collectief Australische straatperformers kon Amanda rond haar songs ook ware tableaux creëren. De prijs voor pakkendste enscenering ging naar ‘Blake Says': de sowieso al prachtige live-versie werd ronduit betoverend dankzij een spaarzaam doch expressief toneeltje dat eindige in een mini-sneeuwstorm. Ook was er plaats voor wat geslaagde humor: tijdens ‘Coin Operated Boy' werden enkele publieksleden willens nillens deelnemer van een herinterpretatie van de kuskesdans en een hilarische playbackversie van ‘Guitar Hero' bracht een hommage aan de eighties videoclip.

Vanwaar dat deels onverzadigde gevoel bij het buitengaan dan? Wel, omdat één en één nu eenmaal niet altijd drie oplevert. De bouwstenen waren er, maar werden bij momenten in verkeerde volgorde op elkaar gestapeld. En bovendien doorbraken enkele lange introducties, een ‘Living On A Prayer'-cover die meer een onderonsje met haar bandleden leek en de Ask Amanda-rubriek (grappig, maar niet voor lang) de continuïteit van het concert. Een onderhoudende avond, maar geen waaruit alles gehaald werd uit een album en een begeleiding die zoveel te bieden hadden.

'Who Killed Amanda Palmer?' van Amanda Palmer is uit bij CNR Music Group.

(Afbeeldingen Amanda Palmer)