Emiliana Torrini + Island Line Concert bespreking Digg*

Emiliana Torrini + Island Line

AB, Brussel, 13 oktober 2008

Het bankwezen van IJsland heeft al betere tijden gekend, maar hun muziekscène is nog steeds in volle bloei. Wie vijf IJslandse artiesten kan opnoemen, mag al trots op zichzelf zijn, maar de kans dat elkeen van die vijf namen keer op keer weer met prachtplaten naar buiten komt, is bijzonder groot. Denk maar aan Björk, denk maar aan Sigur Rós, denk maar aan Jóhann Jóhannsson, denk maar aan múm en ja, denk maar aan Emiliana Torrini.
Het mooie meisje uit Reykjavik is inmiddels een volwassen vrouw geworden die eerder dit jaar haar vijfde studioalbum ‘Me and Armini' uitbracht. Die cd kwam ze met veel plezier en trots voorstellen in een uitverkochte AB Club.

Emiliana liet vooraleer aan haar eigen set te beginnen het podium over aan Island Line, een Brits duo (voor de gelegenheid alleszins, want normaliter doen ze het met z'n vijven) dat bestaat uit zangeres Hazel Sainsbury (die het na één nummer al opgaf om op hoge hakken op te treden) en gitarist Ian Kellett, die ook samen met Torrini speelt.
Op zich viel er niet veel aan te merken op het tweetal. Hun nummers waren lief en mooi gezongen, maar jammer genoeg ook weinig gedenkwaardig. Binnenkort komt de groep naar buiten met een eerste echte single en een debuutalbum, maar de kans dat die een doorbraak zullen betekenen, is relatief klein. Niettemin hebben we genoten van enkele prima momenten zoals ‘Love And Grief' en een knappe Will Oldham cover.

Iedereen zat echter te wachten op Emiliana Torrini. De IJslandse met Italiaanse roots - die er overigens wel in slaagde om een hele set lang haar hoge hieltjes aan te houden - werd onthaald op een warm applaus en zette de avond in met ‘Fireheads', ook de opener van de nieuwe cd. Een prachtig moment, waarbij Torrini's stem de zaal meteen vulde. Door haar zachte manier van zingen op ‘Love in the Time of Science' en ‘Fisherman's Woman' valt het niet zo op, maar de zangeres beschikt over een indrukwekkende stemcontrole.

Na de openingssong volgden een aantal oudere nummers: achtereenvolgens mijn persoonlijke favoriet ‘Heartstopper', ‘Lifesaver', ‘Today Has Been OK' en ‘Sunny Roads', met enkel het nieuwe ‘Hold Heat' er tussenin. Emiliana praatte de nummers vrolijk aan elkaar, waarbij ze vaak erg schattig en grappig uit de hoek kwam.

Nadien kwamen er enkel nog nieuwe songs aan bod. Het bleek al gauw dat ‘Me and Armini' een heuse aanwinst is voor Emiliana's optredens. Op de nieuwe plaat verlegt de 31-jarige zangeres immers haar horizonten door het inbrengen van meer up-tempo nummers en het doorbreken van haar veilige genre. Wanneer je haar performances hoort van ‘Big Jumps' en ‘Jungle Drum' vraagt een mens zich af waarom ze zo lang op safe gespeeld heeft.

En geen zorgen voor wie toch haar oude richting verkiest, want Emiliana maakt ook nog steeds haar typerende lieflijke songs. ‘Bleeder' viel serieus tegen, maar ‘Birds' zou gerust haar muzikale visitekaartje kunnen zijn. Dé uitschieters waren echter het benauwende ‘Gun' en ‘Ha Ha', waarin Torrini iemand bezingt om wie ze veel geeft, maar die spijtig genoeg met zware drankproblemen te kampen heeft. Ze vertelde het verhaal op een luchtige manier ("iedereen belde me op om te vragen of die song over hen gaat, behalve de persoon over wie het echt ging"), maar was duidelijk aangedaan door de hele situatie.

In de encore keerde Emiliana weer even terug naar haar vorige cd's met uitstekende versies van ‘Fisherman's Woman', ‘Sea People' en het sobere, maar prachtige ‘Nothing Brings Me Down'. Jammer dat ze als afsluiter koos voor ‘Beggars Prayer', één van de mindere songs op het nieuwe album.

Er valt dus heel wat positiefs te melden, maar we mogen de kanttekeningen alleszins niet vergeten.
Eerst en vooral duurde de set net iets te lang. Torrini's muziek steunt grotendeels op haar intensiteit en niet op afwisseling - ook al hebben de nieuwe nummers wat dat betreft wel voor een serieuze vooruitgang gezorgd - en dan moet je het nu eenmaal beter houden bij een misschien iets beknopter, maar beslist wel duurzamer optreden.
Ook waren de songkeuzes niet altijd even gelukkig. Enkele tegenvallers zouden gerust plaats hebben kunnen ruimen voor ‘vergeten' pareltjes als ‘To Be Free' of ‘Thinking Out Loud'. Tenslotte was het allemaal ook een beetje te braafjes. Emiliana kan zich niets meer herinneren van het ‘tipsy' (lees: dronken) schrijfproces van de song ‘Me and Armini' en dat is duidelijk te horen. Spijtig dat de zangeres de teugels niet wat vaker laat vieren, het zou beslist tot een meer geanimeerd concert leiden.

Al bij al heeft Emiliana Torrini voor een mooi optreden gezorgd. Een memorabele avond is het - om bovengenoemde redenen - echter niet geworden.

(Afbeeldingen Emiliana Torrini - Afbeeldingen Island Line)