Theater Minnemeers, Gent, 20 juli 2008
Twee vlot draaiende Belgische acts, een prettig gestoord trio uit Wales en een ongelukkig functionerende PA waren de hoofdrolspelers van de derde dag van Boombox. Vooral Motek ervaarde de technische kant van het geluid als een ware spelbreker. De openingsact had er dan weer nauwelijks tot geen last van.
Play Festival, Dour, Pukkelpop, Feest In Het Park, het lijkt wel of The Germans met hun ‘Elf Shot Lame Witch' enkele deuren geopend zagen. Ook de deur van Boombox ging voor hen open waarbij ze het niet nalieten die onmiddellijk in te trappen. Het erg grillige ‘Witch' was de aanzet van stevig openingstrio, waarin ook ‘Lalaliar' en ‘Your DNA', die beiden een aantal kilojoule extra in hun sound kregen. Vanaf ‘Carolife Daisy' gingen The Germans, met zanger Jakob Ampe volledig links, in een lagere versnelling. Het was wachten op ‘Waiting for the Band' om een duidelijk hoogtepunt te ontwaren. De lange afsluiter ‘Dog', waarin Ampe de synths bespeelde met elleboog en voorhoofd (omdat zijn gitaar zijn handen opeiste), bleek te lang om onze aandacht volledig bij te houden maar was slechts een kleine domper op een overwegend sterke set.
Bijzonder jammer voor Motek maar wat ze ook probeerden, het geluid zat nooit goed. Aanvankelijk dachten we dat de vier postrockers er gewoon zelf wat inspiratieloos stonden te spelen, want hun eerste songs klonken behoorlijk slap maar naarmate we ons wat in de zaal verplaatsten en bleven vaststellen dat geen enkele song echt zuiver klonk, werd het ons duidelijk dat het niet aan Motek zelf lag waar we de schuldige moesten zoeken. ‘Tryer' was niet half zo overtuigend als de singleversie, ‘Epoxy' klonk iets beter maar niet zoals het hoorde. Zelfs het anders ronduit fantastische ‘I Am Your Son' ging de mist in. Dan was het huwelijksaanzoek tot drummer Ken nog het meest spectaculaire van deze set. Gemiste kans.
Kelson Mathias, de bassist van Future of the Left was iets minder vriendelijk voor het geluid en droeg ‘Fingers Become Thumbs', nadat de intro eerst eindeloos doorging, op aan "our shit shit fucking PA". Future of the Left bevat twee derde van het al even ter ziele gegane McLusky waarbij het andere derde Jonathan Chapple met Shooting At Unarmed Men het mooie weer probeert te maken. Het zou wel eens kunnen dat frontman Andy Falkous over zijn hoogtepunt heen is want de subtiliteit en strakheid van McLusky vinden we bij Future of the Left een stuk minder terug. Het is jammer dat vooral de songs waarin McLusky het sterkst doorschemert, indruk maakten. Wanneer Falkous zijn gitaar inruilde voor een synthesizer, had je het gevoel dat er iets ontbrak, hoewel ‘Manchasm' dan weer wel werkte. Toch was dit optreden een zeer bezielde en aangename belevenis met veelal korte noise-opstoten en droge humor on stage. "If you don't get crazy on this song, join a library", lieten ze ons weten. Het was het laatste nummer, waarin het trio hun gebalde energie nog een keer losliet en de drums tijdens de song werd afgebroken. Je moet er maar op komen.
Geen onverdeeld succes dus op Boombox: The Germans speelden voor wat ze waard waren en Motek mocht dat nog zo hard proberen, veel had het niet uitgehaald. Future of the Left was overwegend goed maar zal nu ook niet zo lang bijblijven.
Door Kristof Vande Velde / Foto's Farah Buelens 21/07/2008 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
