AB, Brussel, 3 juni 2008

Ruim een jaar geleden stond Cat Power met haar toen nieuwe begeleidinsband Dirty Delta Blues in het Koninklijk Circus. Van een nieuwe plaat was nog geen sprake en heel wat songs die ze daar bracht, hebben begin dit jaar haar coveralbum ‘Jukebox' gehaald. Vandaag is Cat Power opnieuw op tournee met Dirty Delta Blues, waarbij ze intussen al wat nieuwe covers in haar repertoire heeft. Toch liet vooral haar verschenen werk de beste indruk na. Chan Marshall had ook haar vriendin Anne-Laura meegebracht, al mocht die voor ons best thuis gebleven zijn.

Anne-Laure, oorspronkelijk van Parijs, vormt samen met de jonge Brit Max Krefeld het electropopduo Appalooza. Anne-Laure ziet er uit als een mix van Marianne Faithfull en Nico en het is met deze laatste dat ze een zwoele stem en een ‘gekleurd' Engels deelt. De liefde tussen Appalooza en de erg gevulde AB was op dit optreden van beide kanten nooit groot en dat kan gelegen hebben aan de bedenkelijke vertoning die we te zien kregen. Anne-Laure, wellicht onder invloed, had er duidelijk niet veel zin in - wat na de lauwe reactie van het publiek steeds erger werd - en besloot maar wat te gaan turnen op het podium op de niet altijd even interessante beats van Krefeld. Op zijn best was Appalooza toen ze het wat kalmer hielden en we er flarden Lali Puna in hoorden. Op andere momenten was dit optreden eerder te mijden.

Ietwat verlegen kwam Cat Power (Chan Marshall) het podium opgewandeld, zichtbaar vermoeid ook. Ze stak een brandend wierrookstokje in een podiumbox en begon eraan met een onherkenbaar gemaakt ‘All I Have To Do Is Dream', in een ver verleden van de Everly Brothers. Het was de start van een best aangename maar nooit echt indrukwekkende reeks van voornamelijk niet-verschenen covers. ‘The Dark End Of The Street' was al iets beter, ‘A Woman Left Lonely', een eerste bescheiden hoogtepunt, met een energiek, door cimbalen gedomineerd slot.

Vanaf een erg sfeervol gebracht ‘Don't Explain' ging de set de goede richting uit en kregen we een opeenvolging van sterke bluesy momenten. ‘Lost Someone' kregen we iets harder dan op de albumversie. Het verbleekte echter bij het verbluffende ‘Metal Heart' dat al het beste nummer op ‘Jukebox' was, maar hier nog enkele gradaties aan intensiteit en overtuigingskracht won en beslist een van onze meest beklijvende concertervaringen dit jaar werd. ‘Silver Stallion' had het vooral van zijn erg vlotte refrein, terwijl ‘New York' niet beter was dan op plaat.

Na ‘New York' nam Chan even een pauze, die ze hopelijk voor weinig destructieve doeleinden gebruikte en zetten bassist Erik Paparazi en organist/pianist Gregg Forreman het op een improviseren. Chan kwam terug met paardenstaart en bracht niet veel later de eerste grote vernieuwing door ‘Lived In Bars', het eerste van drie oudere songs (en dan nog allen van ‘The Greatest') op een heel andere manier te brengen dan we gewoon zijn. Jammer genoeg bleek de bluesversie inferieur aan de soulversie die we kennen. Een nog grotere make over kreeg ‘Could We' dat door Dirty Delta Blues werd begeleid als was het ‘Cocaine' van Eric Clapton. Het was het midden van een hard en snel gedeelte in een (onevenwichtig opgestelde) set, waarbij de begeleiding vaak aan de Rolling Stones deed denken.

In het slot van de set kregen we nog een verdienstelijk ‘The Greatest', dat echter niet kon tippen aan haar eigen origineel, een sterk ‘Ramblin' (Wo)man' en als afsluiter, nadat Chan in haar beste Frans vroeg alle lichten in de zaal aan te zetten, de Otis Redding-cover ‘I've Been Loving You Too Long' dat aanvankelijk weinig soeps leek maar uitmondde in een indrukwekkende, drukke finale.

Chan Marshall is zo'n artieste die wat ze ook op een podium doet, altijd aangemoedigd en bejubeld zal worden. Niet alleen heb je een publiek dat al volledig smelt wanneer ze haar bijzondere zangstem bovenhaalt, ook toont ze een grote dosis menselijkheid op het podium en houdt ze zich niet in haar impulsieve bewegingen met de rest te delen. Het was opvallend hoe ze een eerste voorzichtige glimlachje bovenhaalde na het applaus voor haar eerste song, waarna de AB enkel enthousiaster werd. Na een zeer degelijke tot bij momenten erg goede vertoning at het publiek uit haar hand, wat ze enkel bevorderde toen ze een boeket ontmantelde en alle bloemen afzonderlijk naar specifieke personen mikte. Blijkbaar was Chan ook haar toeschouwers dankbaar.

Door Kristof Vande Velde 04/06/2008 - categorie : -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.