Vooruit, Gent, 22 mei 2008
We zijn zeer aangenaam verrast dat ‘Tryer', de eerste single van Moteks nieuwe plaat ‘Port Sunshine' het tot de zevende plaats in de Afrekening heeft geschopt en wie weet nog zal stijgen. Het nieuwe geluid, waarin zang een prominentere rol is gaan spelen en waarover binnenkort meer in de albumrecensie, slaat blijkbaar aan bij een breder publiek, wat voor een postrockband hoegenaamd geen evidentie is. In juni gaat het Aalsterse viertal trouwens voor twee weken naar China, maar eerst kwamen ze hun jongste voorstellen in de Balzaal van Vooruit.
Het was de derde keer dat we Motek aan het werk zagen en het was de derde keer dat ze het niet bij een standaardoptreden hielden. De vorige keren stonden ze achter een met beelden beprojecteerd scherm op de Do You US Too?-tournee en ook deze keer werd het visuele aspect niet verwaarloosd. Het is steeds de bedoeling van Motek om de toeschouwers ook te laten nadenken over wat ze bekijken, wat ze ditmaal evoceerden op de volgende manier: het publiek werd opgedeeld in twee helften die beiden de twee uiteinden van de langwerpige zaal bevolkten. In het midden van de gezellige Balzaal stonden de vier van Motek, twee gastzangeressen van Zita Swoon en een verantwoordelijke voor de beelden in cirkelvorm. Ze stonden allen met het gezicht naar elkaar, bijgevolg met hun rug naar het publiek. Links en rechts van de band toonden twee grote schermen beelden die live gefilmd werden, gemixt door andere visuals.
Misschien lag het aan de nieuwe songs die nog wat oefening vergden of aan de pogingen van de geluidsman om bij deze ongewone opstelling het beste geluid te verkrijgen maar het duurde tot het derde nummer vooraleer Motek echt op dreef was. Dat derde nummer was dan nog eens een oud, namelijk ‘Maybe I'll Go Home', de sterke openingssong van Moteks debuutalbum. Nu Motek ook nog eens twee zangeressen had meegebracht, werd de song ondersteund door de vocale klanken van beiden. Toch was het vooral bassist Steven Biebaut die de zang voor zich nam, waaronder in het erop volgende, zeer leuke ‘Tryer'. Het was een beetje wennen aan het nieuwe geluid, al lag een overtuigend ‘Another Seamans Song' al een stuk dichter bij het vroegere werk. Zeer leuk was ook ‘Resist', opener van ‘Port Sunshine' dat ook van een volledige zanglijn door Biebaut voorzien is. Dat hij een stem heeft die perfect in een boysband zou fungeren (en soms op stilistische manieren zingt die daaraan doet denken), zal hij wellicht minder plezant vinden. Hoewel, Motek is in principe een boysband.
Na drie kwartier en negen songs verliet Motek even de zaal om snel terug te komen en nog eentje "uit de oude doos" te brengen. We waren er hard op aan het hopen en waren zeer tevreden toen de eerste tonen van ‘I Am Your Son' zich ontvouwden. Aan het herkenningsapplaus te horen, waren we niet de enige. De versie miste dat magische laagje dat we op het album wel horen maar bleef toch een overweldigend sterke zeven minuten. We zijn dan ook overtuigd dat ze met het nieuwe materiaal en deze beukhamer ogen zullen opentrekken in China. Wie zal er de beste indruk achterlaten? Motek of onze Olympische delegatie?
Door Kristof Vande Velde 24/05/2008 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
