Tool + Mastodon Concert bespreking Digg*

Tool + Mastodon

Vorst Nationaal, Brussel, 10 november 2006

Het zijn heuglijke tijden voor fans van Tool. Na hun geslaagde concert op Rock Werchter was de band deze week twee keer in België te gast om de muziekliefhebbers te overdonderen met hun virtuoze, overweldigende progmetal-opussen. Na de Brabanthal in Leuven was Vorst aan de beurt om de locus mirabilis te worden van een avondje complex, meesterlijk riff- en drumwerk. Vijftigers met een gestadig groeiend aantal grijze haren, bebaarde veertigers en in zwart gehulde tieners die Slipknot samen met hun acne beginnen te ruilen voor echte muziek: allen waren ze aanwezig om de mysterieuze spanning van Tool aan den lijve te ondervinden.

De hoge verwachtingen van deze avond werden jammergenoeg vrijwel onmiddellijk weggespoeld met onwelriekend water. De scepsis onder fans van Mastodon, het voorprogramma van de avond, werd namelijk bewaarheid. Mastodon is de toekomst van de metal die u nu al in avant-première kunt bewonderen, maar in Vorst was daar weinig van te merken. De band kreeg namelijk een morsig, wazig geluid toebedeeld waarbij vooral een overstuurde bas en een povere drummix kwalijk in het oor sprongen. Zo ging opener ‘This Mortal Soil’ volledig de feedback-mist in. Ook ‘Crystal Skull' en ‘Caparillian Crest’ deelden in de klappen. Op plaat wordt de statige burcht-sound van dit getalenteerde viertal door drumaardbevingen de hoogte in gestuwd, maar we kregen nu slechts een paar naschokjes te horen. De verwoestende kracht van ‘The Wolf Is Loose’ op plaat was in Vorst niet in staat om zelfs maar een strobaal een paar centimeter te bewegen. De virtuoze, zorgvuldig op elkaar gestapelde gitaarlijnen waren nauwelijks te ontwaren en de fenomenale tempowisselingen konden niet voor een versnelde polsslag zorgen. Pas toen songs uit ‘Leviathan’ de revue passeerden, zagen we licht aan het einde van een tunnel vol technische storingen. ‘Seabeast’ was een eerste hoogtepunt en de afsluitende metalsuite ‘Hearts Alive’ klonk zoals de muziek van Mastodon hoort te klinken: gevarieerd, technisch magistraal en met een ziedende power. De filosofie dat een voorprogramma verkracht moet worden op de mixtafel om het hoofdprogramma des te indrukwekkender te laten klinken, was hier overduidelijk. Aan iedereen die Mastodon niet kende: koop ‘Leviathan’ en Blood Mountain en vergewis u van het onmiskenbare talent van deze band. Mastodon als headliner in de AB en snel!

Onze 37 euro voelde al vochtig aan en Tool zou al op zijn best moeten zijn om het onbevredigde gevoel weg te werken. Gelukkig maakte de band zijn uitstekende live-reputatie meer dan waar. Keenan, Chancellor, Jones en Carey bewezen hun wereldklasse met een magistraal concert vol emotionele kracht die we nu nog voelen natintelen. Zoals Sauron uit ‘Lord of the Rings’ het pad voor zijn legers effent met donderwolken, liet Tool een stevige drone door Vorst daveren om dan met ‘Stinkfist’ een eerste mokerslag uit te delen. Vervolgens mocht de fenomenale baslijn van Chancellor in ‘The Pot’ schitteren terwijl Keenan (uitgerust met gasmasker) uiterst zuivere zanglijnen in de toenemende dreiging injecteerde. Ook bij ‘Schism’ en ‘Forty Six & 2’ stond de sound als een huis en de drumgolven van ‘Jambi’ lieten Vorst op zijn grondvesten daveren. De Lakers-fan Danny Carey liet het publiek een gans optreden lang de ogen fronsen door de onnavolgbare manier waarop hij zijn drumvellen liefkoosde en martelde.

De minutenlange synthdrone van ‘Lost Keys (Blame Hoffman)’ kondigde dan ‘Rosetta Stoned’ aan. Een gedurfde keuze, want het is een van de minst hapklare brokken muziek op 10.000 Days. Het nummer haalde even de opwinding uit het concert, maar het was toch genieten van de opbouw van de song en de weergaloze interactie tussen de ritmesectie. Na een intiem moment waarin honderden aanstekers Vorst in een warme, respectvolle sfeer onderdompelden, mochten ‘Lateralus’, ‘Vicarious’ en ‘Aenima’ de klus afmaken. "Laserpens are for fags", liet Keenan zich ontvallen tegen iemand uit het publiek waarna gifgroene laserstralen een prachtig web boven de hoofden van de toeschouwers vormden. In de bisronde bewees ‘Lateralus’ andermaal een van de sterkste Tool-songs te zijn en ‘Vicarious’ heeft het ondertussen al tot live-favoriet geschopt.

Bij ‘Aenima’ gingen de vuisten voor een laatste keer de lucht in en toen was het voorbij. Tool speelde een routineus, maar overweldigend concert waarna niemand nog twijfelde over de genialiteit van deze band. De manier waarop Tool een virtuoze ritmesectie en labyrintische songs laat samengaan met een allesvernietigende oerkracht, is ontzagwekkend. "Hopefully till next summer", liet Keenan zich ontvallen. Het kan maar beter waar zijn!