De Kortrijkse Schouwburg, 05/10/05

De tiende editie van het avontuurlijke Happy New Ears verraste met een klepper van formaat: niemand minder dan Kim Gordon, bekend van Sonic Youth, kwam er met een ongewoon project het mooie weer maken. Live bracht ze er, samen met een team illustere muzikanten als Jim O’ Rourke, laptopvirtuoos Ikue Mori, percussionist Tim Barnes en DJ Olive, een soundtrack bij de film ‘Perfect Partner’. Niet verwonderlijk als je weet dat visuele kunst Gordons eerste liefde was: voor ze de snaren beroerde bij Sonic Youth, was ze actief als schilderes.

Het idee voor deze film heeft lang gerijpt in haar hoofd. ‘Perfect Partner’ is een roadmovie geworden, maar dan – hoeft het te verbazen – van de vrij experimentele soort. Voor de film werkte Gordon samen met videokunstenaar Tonu Oursler en cineast Phil Morrison, die ook enkele Sonic Youth-video’s regisseerde. In de prent draaft Michael Pitt, die onlangs nog het Cobain-achtige personage vertolkte in Gus Van Sants Last Days, op als een jongeman die geobsedeerd is door autoreclames. Hij gaat op zoek naar de ideale wereld die ze beloven en belandt bij zonsondergang op het strand, een plek waar de essentie van die reclames samenkomt, aldus Gordon. Het personage ziet ze naar eigen zeggen als een moderne versie van Candide, de antiheld van Voltaire uit zijn gelijknamige roman.

Voor de vertoning in de Kortrijkse Schouwburg kwam er flink wat volk opdraven. Aan populariteit kent de charismatische Gordon dan ook geen gebrek, en niet louter bij een mannelijk publiek. Samen met haar muzikale partners zorgde ze voor een soundtrack die, net als de film, schipperde tussen vrij welomlijnde en meer ongrijpbare passages. Typische gitaaruitbarstingen speelden haasje-over met klankexcursies waarin de elektronicatoetsen van Ikue Mori en Jim ‘O Rourke zich verweefden met de draaitafelkunsten van DJ Olive, geschraagd door de nu eens ingetogen, dan weer uitbundige drumpatronen van Tim Barnes. Het overgrote deel van de begeleidende muziek was improvisatie. Toch zorgde het vijftal ervoor om het vertelritme van de film nauwgezet te volgen.

Erg knap was de visuele versmelting van de geprojecteerde film en de muzikanten. Geen klassieke opstelling van een band onder een filmscherm hier, maar een halfdoorzichtig wit doek dat vóór de muzikanten ophing met achter hen het klassieke witte doek. Nu eens leek het musicerende quintet nagenoeg onzichtbaar, dan weer baadden ze in een waaier van kleuren of leken ze haast weggespoeld te worden door schuimende golven. Gordon zelf, die al op de laatste Sonic Youth-platen de bas voor de gitaar inruilde, was adembenemend kort gerokt en leek zich goed te voelen bij deze ongewone podiumsituatie. Ze zong of declameerde repetitieve tekstmantra’s in een effectmicrofoon. Enkele malen schreeuwde ze zich de longen uit het lijf, maar meestal hield ze het zingend bij haar typische zwoele, wat afwezige stijl. Toen de laatste noten en beelden uitstierven, liet ze zich van haar meest koele kant zien: zonder een woordje dank voor het applaus verdween ze met haar kompanen in de coulissen. Na Kortrijk doet het ‘Perfect Partner’-project enkel nog het Verenigd Koninkrijk en Zweden aan.

Door Tom Deburghgraeve 08/10/2005 - categorie : -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.