Apparat: Silizium EP Digg* cd bespreking

Apparat: Silizium EP

Shitkatapult, 2005
N.E.W.S.

Het Duitse Shitkatapult heeft wat ons betreft met een straatlengte voorsprong de leukste naam van alle ons bekende muzieklabels. Ook het motto van het label, “Special Music For Special People”, valt op en vat zowat het streefdoel van de artiesten samen. Het komt er op neer dat alles kan en mag, zolang je als artiest de muziekbeleving voor de fans zo speciaal mogelijk tracht te houden. De releases van Shitkatapult zijn dan ook een bonte schakering van allerhande elektronica die gaat van sferische IDM tot stuiterende breakbeats, met omwegen via punkige electro en funky microhouse. Het heeft bovendien ook een aantal bijzonder getalenteerde artiesten in de rangen. Blikvangers zijn oprichters Marco Haas (T. Raumschmiere) en Sascha Ring (Apparat). Die laatste was afgelopen zomer niet alleen goed voor een dijk van een set op 10 Days Off, de Berlijnse producer mocht bovendien ook bij wijlen John Peel zijn ding gaan doen. Dat zegt genoeg, niet? De ‘Silizium EP' is de bewerking van deze Peel Session uit 2004, met bijdragen van Raz Ohara, Hormel Eastwood en zelfs een heus strijkersduo: Complexàcord. De fijne remixen van Telefon Tel Aviv, Rechenzentrum en Bus als uitsmijter maken van deze EP toch wel meer dan een tussendoortje.

Wat meteen opvalt, is het perfecte huwelijk tussen de knetterende elektronica en een aantal meer organische geluiden. Zo doorspekt Apparat zijn grillige clicks and cuts voor de verandering met de melancholische cello- en vioolpartijen van Complexàcord. Het doet ons bij momenten wat aan de laatste Encre denken, ook een plaat waarop stevige strijkpartijen, die zo uit een klassieke stuk lijken geplukt, voor een wat melodramatische sfeer zorgen. De soul van crooner Raz Ohara op ‘Komponent' en ‘Not a Good Place' brengt ons dan weer verrassend genoeg bij melancholische pop. Alhoewel, verrassend is een groot woord. Wie vertrouwd is met Apparats werk merkt de parallellen met een aantal nummers van ‘Duplex’, het laatste volwaardige album van deze ‘Berliner’.
Apparat slaagt erin om die verschillende elementen in de vijf toch erg diverse nummers tot één geheel te smeden. Het bindmiddel dat hij daarvoor gebruikt, zijn ongepolijste, hoekige beats die de uiteenlopende melodieën ondersteunen. Een beproefd recept dat hij op eerdere releases al succesvol aanwendde en ook aan het gros van de nummers op deze EP dat karakteristiek Apparat-geluid meegeeft. Toch laat hij zich op ‘Silizium’ ook van een andere kant zien. Bij momenten komt hij aardig in de buurt van de muziek die we tegenwoordig bij een hele rits indietronics-artiesten aantreffen. Zo zouden ‘It’s Gonna Be A Long Walk’ en ‘Not a Good Place’ niet uit de toon vallen op een verzamelalbum van het Morr-label. Het afsluitende nummer, een remix van ‘Not a Good Place’ door Apparat zelf, laat zelfs een volledig beatloze Apparat horen.

We kunnen dus besluiten dat er toch sprake is van een duidelijke evolutie in de sound van de creatieve Duitser. Afwachten of het om een tijdelijke dan wel definitieve evolutie gaat. We hopen stiekem op het eerste. Want hoewel op deze ‘Silizium EP’ niets valt aan te merken, houden we persoonlijk meer van Apparats eerdere werk. En eerlijk gezegd denken we ook dat niemand echt zit te wachten op nóg een broken beats-artiest die de indietronics-toer opgaat.