Air: Talkie Walkie Digg* cd bespreking

Air: Talkie Walkie

Source, 2004
Virgin

Neen, dit is geen spelfout. In het Frans zegt men nu eenmaal “talkie walkie”.
Toen ik Air voor de eerste keer op de radio hoorde, nu zowat zeven jaar geleden, was ik een paar minuten volledig de kluts kwijt. Hoe kon een Franse groep in godsnaam zo’n nummers schrijven? Nog geen uur later pronkte ‘Moon Safari’ tussen de vele schijfjes in mijn cd-rekje. Ook nu was ik er weer als de kippen bij om het kakelverse creatieve ei van Frankrijks interessantse synth-wizards te kunnen bewonderen. De verwachtingen waren hooggespannen: het duo had zich dit keer met niemand minder dan Nigel Godrich (Radiohead, Travis) – momenteel ‘s werelds meest gevraagde producer – in diens Ocean Way Studio teruggetrokken. Of Godrich het verschil heeft gemaakt, laat ik graag aan uw geoefend oor over. Wat de nummers zelf betreft, haalt opener ‘Venus’ herinneringen aan ‘10.000 Hertz Legend’ naar boven: de simpele elektronische drumbeat springt meteen in het oor, net als de mooie harmoniseringen van de vocals en het compleet foute Engels dat Air hanteert. Van vrijwel hetzelfde laken een pak is ‘Cherry Blossom Girl’, dat u onderhand wel kent van op de radio, met een tekst waar zelfs de meest doorgewinterde anglofiel kop noch staart aan krijgt. Gelukkig plaatsen deze twee Fransozen tegenwoordig de teksten in hun booklets… Derde track ‘Run’ zorgt meteen voor een hoogtepunt: het voortdurend herhaalde “run-run-run-run” onder de gezapige “aaaaaah” - vocaliseringen doet me smeltenderwijs wegdromen naar oneindige galactica. Ook ‘Universal Traveler’ is opnieuw van een vertederende simpliciteit: haast iedereen moet deze song na het eerste refrein probleemloos kunnen meeneuriën. Sommige nummers zijn er evenwel net iets te veel aan en zwerven een beetje hulpeloos richting muzak. ‘Mike Mills’ bijvoorbeeld, maar ook ‘Another Day’, ‘Biological’ en ‘Alpha Beta Gaga’ steken nog altijd boven de grauwe middenmoot uit, maar nemen me niet bij de edele delen zoals de meeste nummers van ‘Moon Safari’ dat wél deden. Afsluiter ‘Alone in Kyoto’ (eveneens terug te vinden op de soundtrack van Sofia Coppola’s beresterke 'Lost In Translation’ - nvdr) maakt dat voor een stuk goed, maar het nummer is zo schatplichtig aan het werk van grote synthesizer-legendes als Jean-Michel Jarre en Vangelis dat ik mijn twijfels heb over het originaliteitsgehalte op deze langspeler. Na een paar aandachtige luisterbeurten kwam ik tot de volgende conclusie: geen wereldplaat, maar oerdegelijk, dàt wel.