Secret City, 2010

Voor Digg*ers van: zoetgevooisde zangeresjes met frêle looks.

Door een vreselijk euvel in mijn universitaire opleiding ben ik vergeten Canada te associëren met oude helden als Neil Young en Michael Klukowski, en spoel ik tegenwoordig gal door met gemixte Mapple Leaf als ik aan Margaret Atwood en consorten denk. Het kan verkeren. Dat Vancouver onlangs mooie momenten bracht is genoegzaam bekend (die domme Hollander!), vandaag is het Toronto presents: Basia Bulat. Haar debuut ‘Oh My Darling’ was in huize Delafontaine door de mazen van het net geglipt , voor nieuweling ‘Heart Of My Own’ waren we des te aandachtiger.

Basia Bulat heeft veel van wat we in een vrouw liefhebben: haar zoetgevooisde stem, haar frêle looks en haar voorliefde voor tederheid die van haar soort mijn levenswerk maakt. Anderzijds werd ik er onlangs van beticht nooit naar vrouwenmuziek te luisteren, en ik moet toegeven dat ik meer arbeidsvreugde vind in een plaat van Warren Zevon dan in een cd van Björk, hoezeer ik die laatste ook mag smaken.

Basia Bulat is dan ook nog eens het soort vrouw dat ik in de muziekwereld het liefst van al mijd om diverse redenen, die altijd hier op neerkomen: ze is Patti Smith niet. Toch heb ik me de moeite getroost om dit schijfje onder de recensiehamer terecht te laten komen. Er moet wat aanlokkelijks onder onze zon liggen.

Al tijdens de eerste noten van ‘Go On’ gooit Bulat haar troeven op tafel. Een zachte staccato, aardige tempowisselingen, sensueel getokkel en een vervlogen geluid dat ons aan Joni Mitchell 2.0 doet denken. Een nieuwe herfstdag, een alleraardigst geluid, al blijft het wel folky en kregen we ‘Kanneke, Kanneke’ toch nooit volledig uit ons hoofd. Bij ‘Run’ (en later ook tijdens ‘Walk You Down’) zocht Martha Wainwright zich een weg naar onze linkercortex, omdat Bulat Laïs inruilt voor de soul van de sixties.

Het is allemaal al lang niet wereldschokkend meer en in een slechtere bui zouden we het zelfs nauwelijks ons langzaam maar zeker groeiende oorhaar laten rechtzetten, maar vandaag is het vreugdevoller dan wat het weer, het voetbal of het leven in het algemeen ons recentelijk geschonken hebben. Je hoort in alles wat Bulat doet dat ze gelukzalig weet waar ze mee bezig is, iets waar we enkel jaloers een whisky op kunnen drinken.

Ook ‘Sugar & Spice’ is meer soul dan folk en toch ingetogen lief, in plaats van rabiaat vrijgevochten, net zoals ‘Heart Of My Own’ rustig voortkabbelend is. Het is altijd lente in Toronto. ‘Sparrow’ is ook ongedwongen, maar voor ons wat te veel ‘stilstaan is niet noodzakelijk achteruitgaan’ en te veel Freya Piryns. Pakweg ‘Gold Rush’ culmineert echter ondanks zijn très folky inzet in een aanstekelijk up-temponummer. We zouden een flauwe woordspeling met ‘rush’ kunnen maken, maar houden het er op dat we op dit vroege uur de tweede sofa links van ons vastnamen om er een boerencharleston mee te dansen. Binnenkort op uw facebookwall!

Op dat moment hadden we het eerlijkheidshalve wel een beetje gehad met dit cd’tje, en was de nood aan een shot Slayer hoger dan ooit tevoren. Het hielp ook al niet dat ‘If Only You’ ons aan een boombal op een festival als Ten Vrede deed denken, en aldus voor een licht onwelriekend gevoel in de lage onderbuik zorgde – daar waar onze stoma langzaam openscheurt – of dat ‘If It Rains’ gewoon nog eens oude soul met een jong prinsessenstemmetje was. Altijd goed in het genre, maar nooit doorlopend boeiend.

Zo ook ‘The Shore’, dat met de getergde soulstem van Bulat wel perspectieven biedt voor een interessant antwoord op Cash wanneer Bulat 75 is, maar nu toch niet veel meer dan nog eens hetzelfde was. Bulat bespeelt opnieuw een ander instrument – we hoorden onder andere banjo’s, ukelele’s, violen en zelfs een autoharp – maar het klinkt nooit heel erg anders.

We onthouden Tom Coninxgewijs nog dat alle ingrediënten die we niet altijd even goed smaakten toch perfect cocktailen in ‘One More, For The Dollhouse’ en dat ‘I’m Forgetting Everyone’ erg aangenaam luistervoer betekent, al was het maar omdat de Jeroen Brouwers in ons de frase wel kan smaken. Basia Bulat maakt muziek voor een niche die niet altijd de onze is, maar als het in een moment van dolce far niente pas geeft, mag ze altijd eens in ons oor komen fluisteren.

www.basiabulat.com
www.myspace.com/basiabulat

Door Nick Delafontaine 22/03/2010 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.