Admiral Freebee: The Honey And The Knife Digg* cd bespreking

Admiral Freebee: The Honey And The Knife

Play Out!, 2010.
PIAS

Voor Digg*ers van: gevarieerde Belgische topsongs.

Laat we maar meteen met de deur in huis vallen: de Admiraal kent zijn klassiekers en laat er zich graag door inspireren. So what! Al drie platen lang levert dat puike songs op die zich moeiteloos rechthouden naast klassiekers van Neil Young, om maar meteen zijn grootste invloed in de ring te werpen. Ik durf er zelfs om te wedden dat er heel wat mensen zijn die de doorleefde stem van Tom Van Laere prefereren boven de nasale klanken van Dinosaur Sr. Maar soit, laat dit geen welles-nietes-spelletje worden over al dan niet plagiaat, maar droogweg overgaan naar de analyse van Admiral Freebees vierde album.

Vooruitgeschoven single 'Always on the Run' verraste ons wel degelijk. Het leek wel of er een nieuwe wind leek te waaien op het schip van de Admiraal, waardoor we nog reikhalzender uitkeken naar zijn nieuwe plaat. En toen we 'The Honey & The Knife' voor de eerste keer aan ons kritisch oor onderwierpen, vreesden we zelfs dat we niet tijdig genoeg zouden bevoorraad worden door de nodige superlatieven, zodat deze uiteindelijke recensie wat later klaar zou zijn dan afgesproken. Maar in de afgelopen weken genoten wij ondertussen wel van - we wikken onze woorden - de beste Admiral Freebee-plaat tot op heden. Het nieuwe album klinkt zelfs als een best of, maar dan één vol nieuwe nummers. De songs lijken allen verwant aan die van de drie vorige platen, zonder als doorslagjes daarvan door het leven te gaan.

Zo is er voor de liefhebbers van americana op 'Wild Dreams of New Beginnings' voldoende voorhanden om blindelings over te gaan tot de aanschaf van deze cd. Zelfs wie heimwee heeft naar het duet met Emmylou Harris zal wellicht geen aanstoot nemen aan de prachtballad 'Hymns for Demons/Home', waarin een mooie vrouwelijke tweede stem de song nog aangrijpender maakt. Dat deze track eindigt in een orkaanachtige gitaarapotheose levert alleen maar extra punten op van de jury. Ook in 'Under My Secret Skin' huist een fijne portie country, aangevuld met een mondharmonica die alleen maar het gevoel van droefenis kan beklemtonen.

Wie eerder valt voor de poppy songs die het debuut zo uitstekend maakten, zal uiteraard al flink meegezongen hebben met de Freebee-disco van single 'Always on the Run'. Maar er is vooral 'Last Song About You', een song die hier uitgevoerd wordt als een melodieus maar heerlijk, puur popniemandalletje, en volgens ons in een stevigere versie tot een echte stadionrocker zou kunnen uitgroeien, wat zeggen we, zelfs menig Q/MNM-luisteraar zal weten te overtuigen!

Onversneden, pure rock is er gelukkig ook. Zo is openingsnummer 'Blues from a Hypochondriac' alvast een stevige binnenkomer én een mooi staaltje gitaarvirtuositeit. Maar ook in het aanvankelijk rustige 'The Art of Walking Away' vinden we geen woorden voor de manier waarop Tom zijn duivels lijkt uit te drijven. De slotakkoorden klinken alsof hij eigenhandig een opwindende versie van zijn blues probeert uit te vinden, en daar nog in slaagt ook! 'The Green Light Shines' is dan weer meer een song die thuishoort op het album 'Songs': eerlijke rechttoe rechtaan rock met hoge meezingbaarheidsfactor.

Nieuw is dan weer het gebruik van strijkers in 'Fools Like Us', waarin Van Laere een zekere Mick Jagger naar de kroon probeert te steken. Voor onze eigen veiligheid doen we hier echter geen uitspraak over het welslagen van deze poging. Daarvoor hebben we net te veel eerbied voor beide heren. Maar onder ons gezegd en gezwegen, meneer Van Laere, u hoeft zich niet te schamen in wat voor sommigen klinkt als een schaamteloos rip-off van de Stones' 'Waiting on a Friend'.

Die nieuwe sound - funky disco met kopstem - die ook doorschemerde in de eerste single, krijgt in 'My Hippie Ain't Hip' een nog hippere en meer sexy uitvoering. Het is een track waar Mr Big Lips dezer dagen een moord voor zou begaan. Wij zijn vooral benieuwd naar de moves die hiermee automatisch gepaard zullen gaan bij een live-uitvoering. Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben, ladies!

Hebben we al gezegd dat er geen enkel slecht nummer te vinden is op 'The Honey & The Knife'? Dat we hier te maken hebben met de beste Admiral Freebee tot nu? Dat deze Admiraal duidelijk de wind in de zeilen heeft? Dat de heer Van Laere zijn idolen zowat naar de kroon steekt? Dat wij helemaal wild zijn van deze prachtplaat? En dan vraagt u zich wellicht af waarom we dan geen vijf sterren geven aan dit nieuw hoogtepunt in de Belgische rock? Wel, omdat we gewoon wéten dat het beste nog moet komen, neem dat maar van ons aan.

Welke concertzalen en festivalpodia de Admiraal dit jaar zal enteren leest u op:

www.admiralfreebee.eu
www.myspace.com/admiralfreebee1