Ov Hell: The Underworld Regime Digg* cd bespreking

Ov Hell: The Underworld Regime

Indie Records, 2010

Voor Digg*ers van: Gorgoroth, Dimmu Borgir, Noorse black metal in het algemeen.

Intrige en verraad, we smullen er allemaal van. Wie de onfrisse verwikkelingen rond het Noorse Blackmetal-instituut Gorgoroth heeft gevolgd kon zijn pret niet op, tenzij het misschien echte die hard ‘trve kvlt’ fans betrof. Het groepje dat nu de naam Gorgoroth draagt (met originele gitarist Infernus) kwam eind vorig jaar met een nieuw album voor de dag, de andere partij is nu eindelijk zover. King ov Hell – de vroegere bassist van Gorgoroth en toen ook belangrijk songschrijver - vond na enkele jaren leuren met deze tracks dan toch een paar kameraden met tijd en goesting om ze af te werken in de studio.

Het zijn niet van de minsten trouwens die meespelen op 'The Underworld Regime': Frost van Satyricon en 1349 op drums, Ice Dale van Enslaved op gitaar, terwijl Shagrath van Dimmu Borgir de vocalen voor zijn rekening neemt. King ov Hell heeft misschien zijn proces verloren maar niet zijn adresboekje. Grote afwezige is natuurlijk Gaahl, de ex-zanger van Gorgoroth, die samen met King ten onder ging. Die nam ondertussen, zoal het een echte diva betaamt, met veel drama afscheid van de metal om zich ondermeer te concentreren op een carrière in de modewereld.

Zo kwam het dus dat nummertjes die eerst geschreven werden voor een gewoon Gorgoroth-album, enkele jaren later verschijnen op het debuut van een gelegenheidsbandje met veel starpower. Zijn het nu ook goede songs, vragen we ons af? Ik riposteer met een filosofische tegenvraag: wat is goed? En als je rekening houdt met wat hierboven staat, is 'gewoon goed' dan wel goed genoeg of is dat dan ondermaats? De punten die ik hier uiteindelijk heb op gekleefd wijzen erop dat het ook voor ondergetekende nog een open vraag is. Maar lees gerust verder om een idee te krijgen van wat de muziek juist inhoudt.

'The Underworld Regime' bevat niet veel verassingen: Noorse blackmetal en niks anders wordt er gespeeld. De tempo's variëren van traag tot woest, maar zitten meestal ergens daartussen. Shagraths bijdrage is nogal aanzienlijk, zijn vocalen zijn gelaagd en worden duchtig bewerkt met de effectencomputer. Ook het veelvuldige gebruik van sfeerscheppende sampletjes zou wel eens zijn idee kunnen zijn. We horen in ieder geval verschillende donderstormen, krakende deuren en een roedel huilende wolven.

De eerste song, 'Devil's Harlot', is meteen een ferme aanval op je nekspieren: niet te veel tralala hier. IJzige blackmetal-riffs en vileine vocals; niks bijzonders, maar kom, we voelen ons op scherp gezet voor wat gaat komen. Jammer genoeg blijven we nog wat op onze honger zitten. De volgende drie nummers - 'Post Modern Sadist', 'Invoker' en 'Perpetual Night' - zijn wat trager, zelf zouden ze misschien beweren "meer uitgewerkt". Ik vind ze echter nogal zielloos. Het dendert heftig voorbij en soms klinkt het wel evil en zo, maar er blijft zo weinig van hangen. Je kunt ze afzonderlijk herkennen aan de gebruikte samples, maar de muziek zelf klinkt nogal als Noorse eenheidsworst.

Vanaf het midden wordt het gelukkig beter. 'Ghosting' is een track waar alles wél juist zit. Het is een traag slepend geval, waarin de doomy tempo's, dubbele basdrums ijzelende gitaren en Shagraths donderpreken elkaar perfect aanvullen. De luisteraar krijgt alsnog zin om de rest van het album af te luisteren. En waarom niet, eigenlijk? 'Acts of Sin' bevat weer redelijk wat snelle, agressiever stukken en zelfs een redelijk catchy refreintje. Naar het einde toe begint het nummer wat te meanderen. Ik hoor er wel een snuifje cyberthrash à la VoiVod in.

De laatste twee tracks van 'The Underworld Regime' zijn gezongen in het Noors, maar passen muzikaal perfect bij de rest. 'Krigsatte Faner' bevat een kille melodie en een methodische bruutheid die goed gedoseerd zijn, zodanig zelfs dat het eigenlijk een erg stereotypisch nummer is, zonder dat we ons daaraan ergeren. 'Hill Norge' is het meest bombastische nummer van het album en hoewel het niet één en al Dimmu-bombast is, vind ik het er toch wat over.

'The Underworld Regime' is geen slecht album, maar het heeft duidelijk te lijden gehad onder de gefragmenteerde ontstaansgeschiedenis. Iedereen die ermee bezig is geweest is professioneel en getalenteerd, en daardoor is er op zich niets mis met deze nummers. Het is alleen zo dat ze ook niet echt iets bijdragen tot het genre, omdat de nummers daarvoor bevlogenheid missen en dat duistere, dat ongrijpbare dat tegelijkertijd afstoot en aantrekt zoals bij Mayhem of Marduk of Darkthrone.

Een 'veilig' blackmetal album, kan dat? Dat moet ieder voor zich uitmaken, maar als je nog iets zoekt voor 's morgens in de auto, op weg naar het werk, iets dat je wakker houdt zonder dat het de aandacht van het verkeer afleidt, dan is 'Ov Hell' misschien wel een goede keuze!