Spoon: Transference Digg* cd bespreking

Spoon: Transference

Merge, 2010.

Voor Digg*ers: van de strakste indierockers in iets minder strakkere doen.

Er is niets moeilijker dan strak gespeelde, minimale en toch bijzondere catchy songs te maken, zonder daardoor in clichés of platte pretpunk à la Janez Detd te vervallen. De vier Texanen van Spoon bewijzen al enkele albums lang dat het wel kan. Gespeend van hypes en trends kiest de band voor pure, haast minimale rocksongs waar punk, Amerikaanse collegerock van de jaren ’80 en Guided By Voices in door klinkt.

‘Kill The Moonlight’ (2002), ‘Gimme Fiction’ (2005) en ‘Ga Ga Ga Ga Ga’(2007) zijn dan ook gebalde albums die aan de luisteraar voorbijrazen. De band doet het ook goed in Amerika: ‘Gimme Fiction’ en ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ haalden de eerste plaats op de USA Independant Albums Chard. Spoon speelde daardoor ook al op zowat elke Late Night Show van tel en de song ‘Don’t Make Me a Target’ schopte het zelfs tot in The Simpsons.

‘Transference’ bevat de basisingrediënten die de vorige albums zo sterk maakten, maar de subtiele afkruiding ontbreekt. Opener ‘Before Destruction’ en ‘Who Makes Your Money’ zijn zo’n songs: een iets te lange opbouw waar Spoon het eigen principe van strakke nummers wat verlaakt en vervolgens nooit tot uitbarsting komt. De tweede song op de plaat is gelukkig een oplawaai van jewelste. ‘Is Love Forever?’ is twee minuten vlijmscherpe rock, twee minuten die zo voorbij vliegen en doen verlangen naar meer. ‘Trouble Comes Running’ is nog zo’n nummer van twee minuten heerlijke razende pop.

‘Mystery Zone’ en ‘Written in Reverse’ zijn vintage Spoon, maar zijn elk twee minuten te lang. Dat is net ook keer op keer één van de moeilijke oefeningen voor een band als Spoon: timing is cruciaal voor het type song dat ze maken. Hun nummers mogen maar net lang genoeg duren, het moeten steeds kleine explosies zijn die voorbijflitsen. Als het te lang duurt, gaat de kracht van hun muziek wat verloren.

‘I Saw The Light’ en ‘Out Go The Lights’ zijn eerder atypische Spoonsongs, met echo’s van de vroege Wilco. De band slaat de bal pas echt goed mis met de slow ‘Goodnight Laura’: dit is duidelijk niet hun sterke kant. Gelukkig sluit het album af met twee kleppers: ‘Got Nuffin’ combineert een basis garagedrumritme met een heerlijk jengelende gitaar. Het is eerlijke postpunk, ontdaan van de irritante pretenties die eigen aan het genre zijn (ja, wij kijken eens boos in de richting van Editors, Customs…).

Het beste wordt voor het allerlaatste bewaard. ‘Nobody Gets Me But You’ wordt gedreven door een motherfucker van een baslijn. De song doet ergens denken aan Of Montreals meesterlijke ‘The Past Is A Grotesque Animal’, maar dan aangepast aan de rockethiek van Spoon.

‘Transference’ is niet de beste Spoon. Waar op een album als ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ alles perfect op zijn plaats zat, met geen noot te veel, laat ‘Transference’ meer ruimte. En die ruimte wordt niet altijd maximaal ingevuld. Maar de songs waar alles juist zit zijn dan gelukkig wel heerlijk sprankelende nummers.

www.spoontheband.com