Lil Wayne: Rebirth Digg* cd bespreking

Lil Wayne: Rebirth

Cash Money, Young Money, 2010

Voor Digg*ers van: hiphopartiesten die vreemd gaan.

Wauw, hij heeft het dus écht gedaan. Dat hij wat met een gitaar in hiphopclips zou verschijnen of dat ding af en toe echt bovenhaalde op een concert, oké, maar dat hij ook effectief een volledig rockalbum ging maken? Ik had er geen rotte frank op durven te verwedden. Het is dan ook een rare move. Lil Wayne stond immers on top of the world toen hij in 2008 ‘Tha Carter III’ uitbracht. Het album verkocht meer dan een miljoen stuks in zijn eerste week, iets wat niet meer zo vaak gebeurt in de USA. Waarom zou Weezy dan zijn hele carrière riskeren door met iets compleet tegenovergesteld af te komen?! Misschien heeft het feit dat hij compleet geschift is er wel iets mee te maken…

Nu, kudos to Wayne dat hij experimenteert en nieuwe dingen uitprobeert. Eindelijk een rapper die echt doet waar ie zin in heeft en zich niets aantrekt van wat iedereen van hem denkt. Maar kon hij dan niet een béétje beter zijn best doen en met goeie rocksongs afkomen?
Weezy mag er dan wel enorm cool uitzien met zijn gitaar, maar de man kan ab-so-luut geen rocksongs maken. Hij kan eigenlijk zelfs helemaal geen gitaar spelen en hij kan echt niet zingen.

Hier en daar kreeg hij kritiek dat hij als trotse inwoner van Louisiana, home of the blues, helemaal niets met dat genre doet. In plaats daarvan maakt hij een Limp Bizkit-achtige rock, maar dan met het soort teksten dat je eerder bij een groep als Fall Out Boy en konsoorten verwacht (check ‘Prom Queen’, één van de betere nummers).

Misschien ligt dat aan het feit dat er op deze cd geen enkele rockproducer aan de knoppen zat, maar alleen hiphopproducers met wie Wayne op vorige cd’s mee samenwerkte, zoals J.U.S.T.I.C.E. League, Streetrunner en DJ Infamous. Deze laatste nam ‘Prom Queen’ voor zijn rekening, en dat samen met Drew Correa, de kerel die ons op ‘Tha Carter III’ trakteerde op het hemelse ‘Mr. Carter’. Ongelooflijk dat ze hier met deze fake, hardcoreachtige glitzrock op de proppen komen!

Verder is het verschrikkelijk irritant dat Wayne ook hier zijn vocoder gebruikt. Het begint al op opener ‘American Star’, een song die zo flou en wazig klinkt dat het pijn doet aan je oren. Ook op ‘Da Da Da’ heeft Wayne hulp nodig van zijn vocoder en u kan, afgaande op de titel, al wel raden hoe simpel, idioot en vooral hoe ergerlijk het refrein klinkt.

Een beetje beterschap komt er met ‘Ground Zero’ en ‘On Fire’. Hierna knalt ‘Drop The World’ uit je boxen, een nummer dat vooral dankzij de tussenkomst van Eminem een enorme meevaller is. Even zou je beginnen te denken dat het toch nog de goede kant uitgaat met de cd en dat het misschien allemaal toch niet zo erg is, maar helaas, wat volgt is een absoluut dieptepunt.

‘Runnin’’ klinkt als iets dat door Avril Lavigne of Kelly Clarkson werd geschreven, op ‘One Way Trip’ moet wigga Travis Barker meedoen, en ‘Knockout’ zou een echte hit kunnen worden, ware het dan niet voor mensen die elke avond naar My Chemical Romance of Paramore luisteren. Afsluiter ‘The Price Is Wrong’ is nog zo slecht niet (garagerock die Kurt Cobain misschien kon geschreven hebben toen hij 14 jaar was) maar tegen dan is het kalf al lang verdronken.

‘Rebirth’ is een epische mislukking. Een moedige miskleun die meteen moet vergeten worden. Vanaf heden is het dan ook verboden om de woorden ‘Lil Wayne’, ‘Rebirth’, ‘rock’ en ‘gitaar’ in één en dezelfde zin te vermelden!

Trouwens, het ziet er naar uit dat nu Lil Wayne voor een jaar de bak in moet, hij zijn koninkrijk toch minstens voor even zal moeten afstaan aan die andere grote Dirty South rapper, T.I.. Die wordt binnenkort vrijgelaten en heeft net de track ‘I’m Back’ uitgebracht. Afgaande op die track heeft de gevangenis hem, muzikaal gezien toch, deugd gedaan. Benieuwd dus met wat Lil Wayne op de proppen zal komen na zijn jaar celstraf!

www.lilwayne-online.com
www.myspace.com/lilwayne