Eluvium: Similes Digg* cd bespreking

Eluvium: Similes

Temporary Residence, 2010
Konkurrent

Voor Digg*ers van: boterzachte ambient.

Naar een nieuwe release van Eluvium (pseudoniem voor Matthew Cooper) kan altijd met veel interesse uitgekeken worden. De Amerikaan bracht in 2003 zijn eerste album ('Lambent Material') uit bij het label Temporary Residence, en durfde doorheen de jaren wel eens van stijl te veranderen. Waar 'An Accidental Memory In Case of Death' enkel door pianomuziek werd ingevuld, koos hij voor de opvolger 'Talk Amongst Trees' voor een sfeereffect dat dicht bij ambient aanleunde.

In 2008 gebeurde een soortgelijke twist, door de uitgave van 'Miniatures', een album dat onder zijn eigen naam verscheen. Het album was naar eigen zeggen iets wat Eluvium nooit zou uitgeven, en een artistieke breuk met zijn eerdere werk. Ondertussen zijn we aan een zoveelste stap in de carrière van Cooper aangekomen: 2010 staat in het teken van 'Similes', waarin ditmaal de ambient soundscapes van weleer met minimalistische zangteksten gecombineerd worden. Een aardige synergie, maar niet altijd met een even grote overtuiging.

Nochtans start het alleraardigst met 'Leaves Eclipse the Light', waarin een vorm van systematisch geritsel zich met zachte ambientklanken als een aurora doorheen de hemel verspreidt. Cooper zingt met ingetogen en charismatische stem, waarbij de woorden toch een zekere onderschikte rol hebben ten aanzien van het melodische compartiment. Keeping the mind at ease is duidelijk de boodschap bij 'Similes'; muziek om 's avonds laat op een dekentje met je geliefde naar de sterrenhemel te staren.

De ritmische tinten van 'The Motion Makes Me Last' zijn iets distinctiever, al treedt de verstillende zang hier ook niet echt nadrukkelijk op de voorgrond. De muziek leunt bij momenten dicht aan bij postrock, Jon Hopkins en zelfs de oudere pianoriedels van Coldplay. Cooper is nooit al te maniëristisch in het beroeren van zijn pianotoetsen, maar schetst eerder verschillende sfeermomenten in een impressionistische stijl. Toch krijg je soms de indruk dat het niet altijd even vloeiend wordt gespeeld. Zo klinkt 'In Culmination' soms wat stug, en ook bij 'Weird Creatures' heb je het gevoel dat de muziek te statig en breedgeschouderd is.

In tegenstelling tot wat velen misschien denken, wordt goede ambient ook gekenmerkt door een gemoedelijke stuwkracht die een welbepaalde richting aan de muziek geeft. Cooper lijkt dat op sommige momenten vergeten te zijn, waardoor het geheel soms gewoon verzandt in een samenkomst van diep galmende klanken. 'Nightmare 5' is een tocht in het diepst van de oceaan, maar kan door zijn korte duur niet echt een coherent thema ontplooien.

'Make Up Minds' springt uit het pak door zijn aangepast ritmisch accent: de ternaire maat brengt een constante en intrigerende vaarkoers in de muziek. Ook hier wordt men even geconfronteerd met het onevenwichtig samenvallen van piano en ritme, maar de zang van Cooper toont zich wederom als harmonische factor. 'Make Up Minds' is op meerdere vlakken gedurfder qua keuzes door zijn plotse overgangen, en eindigt in schoonheid met een boeiende rivierstroom van muziekflarden. Het slotnummer 'Cease to Know' weet eveneens te bekoren door de zachte kadans van de bas en de Oosterse melodische uitgesponnenheid. Een intrigerende klankenbrouwerij, al blijft het ‘wauw’-effect toch wel uit.

'Similes' is een album zonder fundamentele zwaktes of grote gebreken, maar toch heb je nooit het gevoel naar 's mans beste werk te luisteren. Bij momenten is het een klein beetje onzorgvuldig in de uitvoering en daarbovenop wordt er iets te veel binnen de lijntjes gekleurd. Het is niet makkelijk om binnen het ambientgenre iets nieuws en inventief te brengen dat mensen kan wegblazen. Eluvium heeft een behoorlijke poging ondernomen, maar kan de verwachtingen niet inlossen.

www.eluvium.net
www.myspace.com/eluviumtaken