SardoniS: SardoniS Digg* cd bespreking

SardoniS: SardoniS

MeteorCity, 2010.

Voor Digg*ers van: Black Sabbath, Sunn O))), Pelican, Neurosis en konsoorten.

Het kan geen toeval zijn: na Braddock komt met SardoniS alweer een moloch uit de Mijnstreek gekropen die zich ophoudt in de donkerste krochten van het muzieklandschap. De twee bands zijn echter allerminst kopieën van elkaar. Waar Braddock als de bastaardzoon van High On Fire en The Jesus Lizard klinkt, lijkt het bij SardoniS wel alsof Black Sabbath en Pelican de horizontale tango hebben gedanst. Als een bulldozer met een kapotte versnellingsbak sleurt dit tweekoppige monster je mee richting een ondergrondse tunnel van corpulente heaviness, willens nillens.

Toch is er ook een link tussen Braddock en Sardonis, met name gitarist Roel Paulussen. Samen met drummer Jelle Stevens vormt de baardige bonk bij SardoniS een tweemansleger dat qua overgave en intensiteit weinig moet onderdoen voor hun collega’s van Vandal X. Qua invloeden graven Paulussen en Stevens echter dieper. De drones van Sunn O))), de loden grooves van Black Sabbath, de stonerdoom van Sleep en de postmetal van Neurosis: het duo smeedt verschillende stijlen uit de sector van de zware metalen tot een gitzwarte legering.

Over de sound kunnen we dan ook kort zijn: zwaar en dreunend, in de beste sludge-traditie. Maar ondanks dat geluid van puur lood klinkt SardoniS bijwijlen verdomd snedig. Luister maar naar ‘Thor’, een ware call to arms van meedogenloos riffwerk en bijna swingende doompassages à la Sabbath. Ook ‘The Hollow’ en ‘Skullcrusher AD’ zijn een ode aan de Riff, meerbepaald aan de stonerdoomvariant. Soms bloederig als een rauwe côte à l’os, soms verpulverend als mokerslagen: het gitaarwerk van Paulussen klinkt een plaat lang kolossaal en reusachtig. Samen met de strakke grooves en het meedogenloze cimbaalwerk van Stevens levert dat monolieten van songs op.

Toch grossiert SardoniS niet enkel in dubbel gebetonneerde gitaarmuren zonder tochtgaten. De band pakt evengoed uit met songs die teren op sfeer. Zowel ‘Nero d’Avola’ als ‘Ab Incunabulis’ komen aangedreven op de galmende gitaarlijntjes van Amenra en de smeulende drones van Sunn O))), vooraleer los te barsten in monstreuze erupties van gitaargeweld. Het kan zelfs beheerster, zoals in het toepasselijk getitelde ‘More Severe Things Await’. Een akoestische gitaar en onbestemde geluiden in de verte, meer niet. Als een woeste hengst die even halt houdt, vooraleer weer te gaan galopperen.

En dat hoefgetrappel volgt al onmiddellijk in ‘The Wolf’s Lair’, een thrashy beukfestijn waarin blijkt dat Paulussen ook niet vies is van een portie Slayer op tijd en stond. Het is echter op dit punt dat de verzadiging begint toe te slaan. Wanneer Sardonis nog eens al z’n duivels ontbindt in de epische afsluiter ‘It Walks The Mountain’ is de kans dan ook groot dat de luisteraar al te murw geslagen is om het riffgeweld nog naar waarde te schatten. Iets meer dosering had dus geen kwaad gekund, maar de arbeidsintensiviteit van de band wekt aan de andere kant ook respect op.

Want ‘SardoniS’ laat vooral een band horen die met veel goesting staat te spelen. Een band ook die de beperkingen van z’n sound handig weet te maskeren door nu eens verpulverend en dan weer atmosferisch te klinken. En hoewel de helletocht op het eind een tikje vermoeiend wordt, trakteert SardoniS op een intens stukje sightseeing in de habitat van de Gehoornde. Fuck yeah!

www.myspace.com/sardonis666