The Album Leaf: A Chorus Of Storytellers Digg* cd bespreking

The Album Leaf: A Chorus Of Storytellers

Sub Pop, 2010.
Konkurrent

Voor Digg*ers van: makkelijk verteerbare schoonheid

Opboksen tegen hoge verwachtingen: haast niemand krijgt er zonder meer een kick van. Ook Jimmy LaValle moest dus vermoedelijk even slikken toen hij naar de studio verkaste om een opvolger in te blikken voor ‘In A Safe Place’. Het resultaat was dan ook niet veel soeps en werd snel weer vergeten (of heeft u ‘Into The Blue Again’ nog steeds in uw cd-rek staan?). Vier jaar later bevindt de man zich in een totaal andere positie: die van de underdog. “Ook weer niet bepaald ideaal”, zou u denken? Toch schijnt hij zich vandaag een tikje comfortabeler te voelen dan tijdens de opnames van zijn vorige worp.

Zit de groepsgeest daar dan misschien voor iets tussen? Hoewel de creatieve controle nog steeds nagenoeg volledig in handen is van LaValle, horen we op ‘A Chorus Of Storytellers’ alvast voor het eerst in de carrière van The Album Leaf een echte groep. Dit vertaalt zich vooral in een alomtegenwoordige intensiteit. Hoewel de sound met elke plaat weidser en sterieler wordt, zit er ditmaal ook (eindelijk) een klein weerhaakje aan. Een snuifje van de energie die ook hun optredens kenmerkt, lijkt via de achterpoort naar binnen te zijn geslopen. Op kousenvoetjes weliswaar, maar toch is het verschil merkbaar.

Er werden echter nog een aantal andere deurtjes op een kier gezet en er waait dan ook een fris briesje door dit album. Zo is ‘We Are’ met zijn pompende basdrum bijna dansbaar - bijna, het is en blijft nu eenmaal The Album Leaf. Ook ‘Almost There’ en ‘There Is A Wind’ scheren hoge toppen. En via deze tracks komen we bij misschien wel de grootste verrassing op ‘A Chorus Of Storytellers’. Waar vroeger de gezongen nummers een schreeuw en een spurt richting afstandsbediening uitlokten, merken we nu het omgekeerde: het zijn de beste van heel de plaat.

Dit alles wil evenwel niet zeggen dat we enkel lekkers voorgeschoteld krijgen. Hoewel het album op hoogtepunten ronduit indrukwekkend is, smaakt het op andere momenten als een magnetronmaaltijd. Niet per se slecht, maar niet waar we voor betaald hebben. ‘Within Dreams’ en ‘Blank Pages’ zijn bijvoorbeeld erg voorspelbaar. Best mooi, maar te klef en te klassiek om echt te boeien. Ook ‘Until The Last’ is eerder half werk en lijkt wel een afleggertje van Sigur Rós ten tijde van ‘( )’.

Het voornaamste knelpunt blijft echter de algehele braafheid van de meeste songs. Hoewel het plaatje af en toe verrast, is het zeker geen ‘Kid A’. Het oerrecept blijft nagenoeg onaangetast: dromerige synths, zweverige beats, een paar noten gitaar en hier en daar enkele obligate strijkers - daarmee moeten we het doen. De nummers klinken meestal oprecht en soms bloedmooi, maar we hebben een flink deel ervan al eens eerder gehoord. Bovendien mist de plaat soms het scherpe randje dat zo broodnodig is bij dit soort fluweelzachte muziek. De wollen sokkenbarometer slaat pas echt alarm als we zien dat, op de intro na, elke track afklokt op om en bij de vier minuten. Je reinste waaghalzerij!

Dat het eerder genoemde briesje gerust een storm had mogen zijn, doet niets af aan de vele kwaliteiten van ‘A Chorus Of Storytellers’. Hoewel we naast weilanden en madeliefjes ook al eens graag zweet en solfer ruiken, leveren LaValle en de zijnen een meer dan behoorlijk werkstukje af. Laten we nu met zijn allen lekker nog minder verwachten van hun volgende plaat, dan zal die vast en zeker knallen.

The Album Leaf speelt op 16 maart in Trix.

www.thealbumleaf.com
www.myspace.com/thealbumleaf