Jaga Jazzist: One-Armed Bandit Digg* cd bespreking

Jaga Jazzist: One-Armed Bandit

Ninja Tune, 2010

Voor Digg*ers van: combinaties van jazz, elektronica, pop en rock.

Vier mogelijke hoezen telt ‘One-Armed Bandit’, de nieuwe plaat van Jaga Jazzist. En meer dan terecht overigens, zelden een band gehoord die vaker van schutkleur wisselt als dit Noorse nonet. Krautrock, jazz, elektronica, postrock en pure popmelodieën: deze kameleons weven het allemaal tot een veelkleurig lappendeken. Ook op hun nieuwe plaat staat die gulzigheid centraal. Meer zelfs, multi-gefacetteerder als op ‘One-Armed Bandit’ heeft u deze Scandinaviërs nog niet gehoord. Virtuozer en complexer trouwens ook niet, en net daar knelt het schoentje soms bij ‘One-Armed Bandit’. Meesterlijk spierbalgerol à volonté, maar in al hun vernuft vergeten die technische pirouttes soms te raken en te beklijven. Of hoe genialiteit een tweesnijdend zwaard kan zijn!

Jazz in de indiescène: het is zeldzamer dan een homoseksuele Jood op een Blood & Honour-meeting. Gelukkig is Jaga Jazzist er nog om die opgeblazen bruggen te herstellen. De 9 multi-instrumentalisten verkenden eerder al succesvol het terrein tussen jazz en elektronica, maar op ‘What We Must’ haalden ze pas helemaal de jackpot binnen: gitaren en drums namen de overhand, resulterend in bloedmooie en warmbloedige postrock die niet vloekte met hun onvermijdelijke jazzecho’s. Nooit klonk Jaga Jazzist emotioneler, zonder hun eclectische stempel te verloochenen.

Toch willen de Noren op ‘One-Armed Bandit’ net die ratjetoe van invloeden in de verf zetten. En samen met die stijlrijkdom viert ook hun technische meesterschap hoogtij. Luister maar naar de psychedelische krautrock van ‘220V/Spektral’. Bruuske breaks, vreemde koerswijzigingen, gebroken ritmes, excentrieke arrangementen en ga maar door: het wordt allemaal tot een muzikaal cryptogram gesmeed dat wel imponeert, maar slechts zelden emotioneert. ‘Prognissekongen’ en ‘Book Of Glass’ zijn in hetzelfde bedje ziek: de tracks lijden onder hun ideeënrijkdom en de band speelt op een eiland terwijl de luisteraar zich op het vasteland de wenkbrauwen staat te fronsen. Alsof Tortoise aan te sterke paddo’s heeft gezeten!

Gelukkig zijn die al te zelfbewuste momenten slechts één kant van de medaille. Want wanneer het bos wel weer tussen de bomen te zien valt, is ‘One-Armed Bandit’ ronduit magistraal. Het aanstekelijke titelnummer koppelt wellicht het fraaist complexiteit aan opwinding. Gegangmaakt door het Scandinavische jazztrio The Thing snelt Jaga Jazzist rondjes langs spacy intermezzo’s, psychedelische freakouts en modern klassiek, om steeds weer bij het onweerstaanbare beginthema uit te komen. Het is een compositorisch juweeltje, maar tegelijkertijd swingt het als een tiet.

Ook in ‘Bananfluer Overalt’ is de kosmische milky way van de Noren wonderlijk in plaats van verwarrend. Het is heerlijk achterover leunen in die laid back groove om die typisch fonkelende Jaga-melodieën te bewonderen. Helemaal hypnotisch wordt het met ‘Toccata’, een negen minuten durend progjazz-beest dat ‘Six Marimbas’ van Steve Reich een gecombineerd vaccin van ambient, electro en psychedelica toedient. Wie tegen het einde van de plaat nog niet tegen een deurstijl is geknald, kan ook genieten van het jachtige ‘Music! Dance! Drama!’ waarin jazz en electro het op een jiven zetten.

It don’t mean a thing if it ain’t got that swing, wist Duke Ellington al. En wanneer Jaga Jazzist swingt, zijn ze tot grootse dingen in staat. Het is dan ook des te jammer dat het zelfbedruipend gefröbel van enkele tracks het luisterplezier soms de dieperik in sleurt. Daardoor is ‘One-Armed Bandit’ slechts een half geslaagde plaat geworden. Maar wanneer deze belachelijk getalenteerde Noren slagen, zijn ze echt wel briljant. En op die manier wordt ‘One-Armed Bandit’ toch nog een stevige aanrader!

Jaga Jazzist speelt op 3 maart 2010 in de Ancienne Belgique (Box) in Brussel.

www.jagajazzist.com
www.myspace.com/jagajazzististhesound