Arts & Crafts, 2010

Voor  Digg*ers van: Art Brut, The Pains of Being Pure At Heart en springerige indierock.

De leden van Los Campesinos! leerden elkaar kennen op de universiteit van Cardiff. Wat oorspronkelijk begon als een leuk project op studentenfeestjes, groeide al gauw uit tot een band die in de stroom van allerhande internethypes een zeer trouwe schare fans wist te verzamelen. Van Pavement en The Sex Pistols via Sleater-Kinney naar - als u heel hard uw best doet - flarden Panic At The Disco: de invloeden van het Welsche collectief achterhalen blijft een zeer subjectief taakje.

Los Campesinos! leveren met ‘Romance Is Boring’ hun derde plaat af in even veel jaar tijd. Ook hier vinden we opnieuw hun kernmerkende, onsamenhangende sound terug: krakende gitaren, schel gezongen refreinen, witty lyrics, distortion en dat subtiele doch zeer aanwezige xylofoon-gepingel. Veel lijkt er dus niet veranderd te zijn sinds ze met hun debuutplaat ‘Hold On Now, Youngster’ de harten van collectief indiepunkrock-land probeerden te veroveren.

Eerste single ‘The Sea Is A Good Place To Think Of The Future’ deed nochtans anders vermoeden. Het nummer werd een tijdje geleden als gratis download aangeboden door de band. We zouden het bijna een ballad durven noemen - een ballad Los Campesinos-style that is – die flirt met de grens van emorock. Het merendeel van de songs is overgoten met handenvol ironie en sarcasme, maar hier horen we een schijnbaar oprechte tekst over de relatie tussen een terminaal onzekere man en een suïcidale vrouw.

Ook muzikaal is het een (voor hen) vernieuwend nummer: de traditioneel rammelende samenzang tussen de bandleden blijft achterwege, en de noise wordt tot een minimum beperkt. Maar laat het nu net die twee factoren zijn waarmee Los Campesinos! een fangirl van ons maakten.

De rest van het album brengt echter net dat wat we konden verwachten van een plaat die belooft te verhalen over de slepende saaiheid van romantiek. Opener ‘In Medias Res’ trapt iets minder episch open dan we van hen gewend zijn, maar de violen, de gitaren en de melodie voelen meteen vertrouwd aan. Titelnummer ‘Romance Is Boring’ klinkt alsof je halfweg een feestje bent binnengevallen, en mondt uit in een dialoog tussen de mannelijke en de vrouwelijke zang, gevolgd door een springerig refreintje waarin ze het samen uitschreeuwen.

Beide songs brengen bij de luisteraar een hevig pijnigen van de hersenen teweeg, waarbij je er probeert achter te komen waar je dit nummer in godsnaam al eens eerder hebt gehoord. Dat is meteen ook het geluk én de vloek van Los Campesinos!: het lijkt allemaal wel heel erg goed op wat zij, en anderen vóór hen, al deden.

Ze uitten het al uit op hun vorige album, ‘We Are Beautiful We Are Doomed’:  “they think the future’s bright as halogen, we know it’s pretty bleak”, maar de thema’s Weltschmerz en hopeloosheid komen in dit album nog meer op de voorgrond. Waar ‘Hold On Now Youngster’ nog volop uitblonk in schrille universiteitspunkrock, trekken ze hier resoluut de emotionele kaart.

‘Plan A’ barst van bij de eerste noot open: luid, schreeuwerig, rommelig en wanhopig verhalend over een tienerdroom die voor rijkdom en zorgeloosheid moet zorgen. “With my name on shirts, your face on the cash/ That every week just piles inside our bank account/ We'd rule the roost and we could start a family/ I think we'd make about a hundred million bucks”.  Hun ‘narratieve’ technieken zijn echter dezelfde gebleven: overdrijving en ironie, vaak balancerend op het randje van het belachelijke, maar steeds minder in staat om een grijns op ons gezicht te toveren.

Enkel ‘Straight In At 101’ ontlokte ons nog een vettig lachje en het wow-gevoel dat hun debuutplaat in 2008 tot hoog in de eindejaarslijstjes bracht: “We need more post-coital and less post-rock/ seems like the build-up takes forever but you never get me off”. Gareth Campesinos heeft zichzelf vast een schouderklopje gegeven voor de absurde metaforen die hij in dit nummer tentoonspreidt.

Met ‘Romance Is Boring’ brengt de band alles wat je van een Los Campesinos!-plaat verwacht: een kakofonie aan instrumenten, energieke samenzang, aanstekelijke refreintjes en tekstuele ingeniositeit.  Maar daar stopt het dan ook: op ‘The Sea Is A Good Place To Look At The Future’ en ‘Straight In At 101’ na, blijven nummers waar we het echt warm (of koud for that matter) van krijgen uit. De overige songs lijken doorslagjes van wat ze op hun voorgaande albums al aanboden.

Dat maakt ze niet minder goed of minder slecht, maar het getuigt wel van een gebrek aan creatieve input. En net door die input stuwden ‘Hold On Now Youngster’ en ‘We Are Beautiful We Are Doomed’ de Campesinos ver uit boven de middelmaat van de golf hippe nieuwe bands.  Of om het met hun eigen woorden te omschrijven: “So baby all apologies/ It was going to happen, inevitably”.

Los Campesinos spelen op 18 maart in de Botanique in Brussel

www.loscampesinos.com
www.myspace.com/loscampesinos

Door Ellen Cosijn 09/02/2010 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening