Slayer: World Painted Blood Digg* cd bespreking

Slayer: World Painted Blood

American, 2009

Voor Digg*ers van: thrash-legendes met achteruitwijkende haarlijn

Er zijn nog zekerheden in het leven. Dat Slayer af en toe met een nagelnieuw album op de proppen komt, bijvoorbeeld. Beter nog: sinds ‘God Hates Us All’ kijken we zelfs weer verlangend uit naar elke nieuwe release. En terecht, want ‘Christ Illusion’ was een plaat zoals we ze graag van het ondertussen pensioengerechtigde viertal horen. Ziedend van woede en agressie, met héél foute teksten en vooral een pak sterke nummers. Het zou een half mirakel geweest zijn, mochten Araya & co dat kunstje op ‘World Painted Blood’ nog eens dunnetjes hebben overgedaan, en zover komt het jammer genoeg ook niet. Eigen schuld, trouwens. Wie zegt dat God ons allen haat en luidop verkondigt dat het kindeke Jezus een illusie is, moet niet op een goddelijke tussenkomst rekenen.

Slayer heeft nooit ernstige pogingen ondernomen om zichzelf opnieuw uit te vinden en wijkt ook op deze nieuweling niet van het geijkte pad af. Dat er wat minder uptempo-nummers op de plaat staan, valt wellicht te wijten aan sluipende reuma in de vingers van gitaristen Hanneman en King of de aanhoudende rugklachten van brulboei Araya, maar echt veel effect op de kwaliteit van de nummers heeft het niet. Het titelnummer is ronduit venijnig, met een oertraditionele intro (hoor tromgeroffel de nakende apocalyps aankondigen), dreigend tomwerk van Dave Lombardo en het onvermijdelijk hakfestijn dat daarop volgt. Een song die nog niet aan de hielen komt van pakweg ‘Seasons in the Abyss’ of ‘South of Heaven’ (die andere onvergetelijke title tracks), maar nog altijd zeer de moeite waard, al was het maar omwille van het lichtjes innoverend gitaargeluid, dat trouwens ook hier en daar op de rest van de plaat te horen is.

Het echte vuurwerk komt pas daarna. ‘Unit 731’ is oertraditionele Slayer-thrash, en het razende ‘Snuff’ gooit er eerst een dubbele solo tegenaan om er daarna vrolijk hakkend vandoor te walsen, begeleid door een tekst die ouderwets op de lachspieren werkt. Ook hier lijkt de gitaarsound wat op het nieuw geluid dat ze op ‘Supremist’ (de afsluiter van ‘Christ Illusion’) introduceerden. Tussendoor blijkt dat de oudjes van Slayer nog steeds weten hoe ze memorabele ‘trage’ nummers in elkaar moeten knutselen. ‘Beauty Through Order’ mag dan nogal verdacht veel op ‘Eyes of the Insane’ lijken, het blijft een waarachtig moordnummer. Net zoals ‘Playing With Dolls’, een door merg en been snijdende song waarop Slayer – vooral in de kalmere stukken - uitpakt met een dramatiek die we nog zelden bij hen gehoord hebben.

Maar goed, een Slayer-plaat koop je in de eerste plaats om je nekwervels en haarwortels aan een beproeving te onderwerpen, en ook daar biedt ‘World Painted Blood’ genoeg gelegenheid toe. Zo behoren ‘Psychopathy Red’ en ‘Hate Worldwide’ – met hun brutale, primitieve en tot luchtgitaarkunstjes aanzettende gitaarlicks – zowat tot de beste ‘Reign In Blood’-nummers die die plaat indertijd nooit haalden. Ook tijdens ‘Public Display of Dismemberment’ en afsluiter ‘Not of this God’ wordt de luisteraar niet van de zweep gespaard. Net daarom is het zo verdomd jammer dat twee absoluut mottige nummers als ‘Human Strain’ (dat refrein, man!) en ‘Americon’ (vermoeiend saai en ongeïnspireerd) het feestje komen bederven. Een euvel waaronder bijvoorbeeld ‘Christ Illusion’ helemaal niet te lijden had. Het is een behoorlijke smet op een anders behoorlijk evenwichtig en qua geluid zelfs licht avontuurlijke plaat.

Maar laat ons niet overdramatiseren: het is op zich al een wonder dat deze vurige thrashers van het eerste uur zich nog steeds staande houden tussen een meute losgeslagen jonge honden, terwijl de meesten van hun tijdgenoten allang tussen de plooien van de muziekgeschiedenis zijn verdwenen. Het is dan ook uitkijken naar de (uitgestelde) passage van Slayer in de AB in maart, tenminste als Araya’s gezondheid het toelaat. Desnoods duwen we hem wel in een rolstoel het podium op!

www.slayer.net