V2, 2009

Voor Digg*ers van: betoverende pop, sublieme singles, Phoenix.

Soms heb je platen die ondoorgrondelijk klinken. Albums waarvan je ergens wel voelt dat er een diepere betekenis achter schuilt, maar waar je zelf (nog) maar weinig van snapt. Moeilijke muziek, zoals dat dan heet. Na een tijdje kan je zulke platen al sneller appreciëren, simpelweg door graag en veel te luisteren. Er is echter een soort plaat die nog veel moeilijker te doorgronden is, die je aanvankelijk meestal veel te laag inschat en die zich sluw verstopt tussen veel zwakkere, middelmatige soortgenoten. Het gaat hier om het genre van de simpele pop. Maar dan wel van het soort dat een stille magie herbergt waar je pas na weken – maanden zelfs – achterkomt.

In negen van de tien gevallen is een luchtige popplaat niets meer dan dat; vrolijke muziek waar je even mee in je hoofd blijft zitten en die je na een tijdje vergeten bent of beu raakt. Af en toe echter – en hier denk ik spontaan aan ‘Sky Blue Sky’ van Wilco of ‘Yoshimi’ van The Flaming Lips – zit er eentje tussen die je maar blijft boeien, fascineren en vermaken. Eentje die, met andere woorden, een magie bezit die je niet kan uitleggen. Waarom is net dié plaat zo straf? Geen idee, zoiets kan je niet verwoorden, maar het belangrijkste is dat die magie er simpelweg – welja – is.

‘Wolfgang Amadeus Phoenix’ is er net zo eentje. Hoe verschrikkelijk de titel van de plaat ook klinkt (komaan jongens, menen jullie dat nu écht?!), het is wel degelijk een klepper van een album. Meer zelfs, ’t is een nòg beter album dan Phoenix’ vorige, ‘It’s Never Been Like That’. Als u singles ‘Lisztomania’ en ‘1901’ een beetje kent, dan weet u wel ongeveer waar het om draait: speelse, puntige, licht elektronische pop met een magisch kantje. Leuk dat de magie ook na twintig – Wat zeg ik? Veertig! Zestig! – luisterbeurten intact blijft.

Hoogtepunten kiezen is een nogal overbodige taak. Elk nummer draagt bij tot het geheel en ‘Wolfgang’ is ook zo kort dat je het hele album best in een ruk beluistert. Het geheel klinkt als een geweldige zomerdag. Het soort waarbij je tot ’s middags kan blijven liggen, daarna wat gaat luieren in het zonnetje terwijl je de wespen van je middagmaal probeert te houden, de ganse tijd rondloopt in zwembroek en sleffers, al dan niet in combinatie met een marcelleke, waarbij je naar believen kan gaan rondfietsen om vrienden te bezoeken, even te blijven hangen en weer op pad te gaan, misschien om eens te gaan zwemmen. ’s Avonds spreek je dan af met enkele vrienden om op een afgelegen grasveld te gaan liggen, met wat pintjes en verder niets. Wel, die avond, wanneer het aangenaam warm is, het licht om 23u pas begint uit te doven en je rustig zit te babbelen without a care in the world: zó klinkt de nieuwe Phoenix. Spaced out, zomers, zonnig, met een klein, knagend gevoel van melancholie dat tussen de boomtoppen komt piepen.

Uiteraard wordt het warm water hier niet opnieuw uitgevonden (dat heb je dan weer met magische popalbums), maar dat neemt niet weg dat ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’ – ik zal het eens eenvoudig zeggen – keigoed is. Dit album – van Franse bodem, nota bene – is gewoon a helluva lot of fun om naar te luisteren, punt. ‘Wolfgang’ is – en hier komt het codewoord – bedrieglijk eenvoudig. Die eenvoud blijft dan wel plakken, maar wat na enkele weken bloot komt te liggen, houdt je nog maanden daarna in z’n greep. Wat dat juist is? Weet ik niet, maakt niet uit. Maar het is er, en dat is wat telt. Phoenix is, bovenal, vachement chouette, quoi! Een meesterwerk.

www.myspace.com/wearephoenix

Door Vincent Van Peer 29/12/2009 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.