Molina & Johnson: Molina & Johnson Digg* cd bespreking

Molina & Johnson: Molina & Johnson

Secretly Canadian, 2009
Konkurrent

Voor Digg*ers van: melancholici en songbarden pur sang.

Een ijzersterke productiviteit/kwaliteit-ratio, het is één van de kenmerken die de groten van de kneusjes onderscheidt. Neem nu Jason Molina en Will Johnson, twee rasartiesten die sneller songs schrijven dan hun schaduw, maar ‘middelmatigheid’ niet in hun woordenboek hebben staan. Als dergelijke veelschrijvers tien dagen samen bivakkeren, is een plaat dan ook zo goed als onvermijdelijk. En zo geschiedde, ‘Molina & Johnson’ is een wrang, maar bloedmooi eindejaarscadeau waarmee de twee woestijnwolven uw kerstlichtjes spookachtig zullen doen flikkeren.

Naast ambachtelijke barden zijn Jason Molina en Will Johnson natuurlijk ook twee melancholici pur sang. Maar u hoeft niet te vrezen voor een uurtje in zelfbeklag gedoopte kringrukkerij. De twee snarenplukkers zijn geen klaagzieke treurwilgen die hun kruin meewarig schudden, maar vertolkers van oprechte emoties die recht naar het hart gaan. Bovendien voelen en vullen ze elkaar perfect aan. Op deze plaat lijken ze wel een Siamese tweeling die van elkaar gescheiden zijn, maar nog steeds een bijna telepathische verwantschap vertonen.

Die muzikale verbintenis resulteert in een avondschemerige plaat, waarbij de duisternis langs de toonladders naar beneden komt gekropen. Als zwervers struinen de schaars aangeklede songs door het van eenzaamheid en tristesse doordrongen universum van Johnson en Molina. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de plaat meer gelijkenissen vertoont met de intrieste country noir van die laatste dan met het fuzzy gitaarwerk van Centro-Matic.

Luister maar naar de spookachtig mooie dialoog tussen Johnson en Sarah Jaffe in ‘All Gone, All Gone’. Ook ‘Twenty Cycles To The Ground’, ‘Each Star Marks A Day’ en ‘All Falls Together’ zijn in weemoed gesopte lamentaties vol schimmige pianoklanken en huilende gitaren. En dan hebben we het nog niet over ‘Almost Let You in’ gehad, een met geronnen bloed van gebroken harten bespatte parel waarin Molina en Johnson samen een kras in uw ziel trekken.

Ook op deze plaat boeten de songs van deze tandem dus niet aan kwaliteit in, hoewel ‘Molina and Johnson’ nergens de som der delen overstijgt. Dat de nummers niet tot hun allerbeste werk behoren, is dan ook spijkers op laag water zoeken. De lengte van de plaat is een groter probleem. Het album duurt namelijk een track of vier te lang, waardoor langgerekte songs als ‘Lenore’s Lullaby’ en ‘What You Reckon, What You Breathe’ aardig gaan vervelen. Denk aan een behaaglijk warm bad waarin je een kwartier te lang zit te weken, met een vervagende impact tot gevolg.

Maar met een sporadisch gebruik van de skiptoets blijft de langzaam ontvouwende pracht van dit album toch lang nazinderen. En per luisterbeurt ga je ook het ongedwongen en pure karakter van ‘Molina and Johnson’ steeds meer appreciëren. Geen overbodige poespas, nodeloos gerekte studiotijd of eindeloos gepolijst: samenkomen, opnemen en op plaat pleuren. Het is het ethos van de echte rasmuzikant, een credo dat in de indiescene jammer genoeg een curiosum is geworden.

Molina en Johnson spelen het opnieuw klaar. Met respectievelijk Songs: Ohia/The Magnolia Electric Co. en Centro-Matic/South San Gabriel ontlokten deze introverte songsmeden al menige beklijvende melodie aan onze innerlijke snaren, maar ook deze keer is het van dattum. ‘Molina & Johnson’ is geen magnum opus, maar alweer een fraaie plaat die een uitstekende metgezel is voor deze vroege valavonden. Nog op zoek naar een plaat om uw handen aan te warmen? Look no further!