4AD, 2009

Voor Digg*ers van: de beste songwriter van de afgelopen jaren.

Grote songwriters hebben haast allemaal een moment of fase in hun leven waarin ze het licht zien. Bob Dylan, Van Morisson, Neil Young, ze zijn ooit als Paulus getroffen door de bliksem of zagen op één of ander manier het leven plots in een andere, meer transcendente context. Ook John Darnielle, de enige man achter The Mountain Goats en veruit een van de beste contemporaine songwriters, heeft nu de bijbel ontdekt. Maar Darnielle is geen preker of profeet, hij gebruikt thema's en citaten uit de bijbel om er moderne verhalen over liefde, lijden en verlossing aan op te hangen, waarin de rol van god en heiligen slechts een bijrol is.

Darnielle is een songwriter die diep onder de huid kan kruipen. Hij durft dan ook veel verder te snijden dan de meeste van zijn collega's. Zo ging het album ‘The Sunset Tree' over hoe Darnielle als kind mishandeld werd door zijn dronken stiefvader. ‘Get Lonely' ging over een liefdesbreuk, één van de populairste thema's in muziek, maar John Darnielle schetste zo'n confronterend beeld dat het pijnlijk werd. En hoewel deze ‘The Life Of The World To Come' geen volledige autobiografische plaat is geworden, gaat Darnielle hier ook weer emotioneel tot op het bot.

Alle songs op ‘The Life Of The World To Come' bestaan uit titels van bijbelpassages. Die vormen referenties die dienen als kapstokken voor Darnielles verhalen. Deze plaat heeft dan ook niets van doen met de duivelse uitvinding Christian Rock. De hoofdfiguren uit de songs worden geconfronteerd met momenten in hun leven waarin ze hunkeren naar transcendentie, naar verlossing. Maar het zijn moderne, hedendaagse mensen, die daar niet altijd in slagen of het gewoon niet kunnen begrijpen. ‘The Life Of The World To Come' is een plaat over ziekte, dood, afscheid en gemis en de grote moeite die een mens heeft om de daaraan gepaarde emoties te kaderen.

Zo ligt in ‘Isaiah 45:23' de protagonist op zijn sterfbed. De pijn trekt verwoestend door zijn vermoeide lichaam, maar hij weet ook dat het zal ophouden ("And I won't get better but someday I'll be free / 'Cause I am not this body that imprisons me").  Hij bidt tot een hogere instantie maar weet eigenlijk niet of hij er in echt moet in geloven ("If my prayer goes unanswered that's alright/If my path fills with darkness and there is no sign of light/Let me praise You for the good times, let me hold Your banner high"). In ‘Matthaw 25:11' kiest Darnielle voor een meer persoonlijk verhaal, en vertelt hij over een van de laatste bezoeken aan zijn schoonmoeder die de strijd tegen kanker aan het verliezen is.

Op muzikaal vlak mag je van The Mountain Goats niet te veel revolutionairs verwachten. Darnielle heeft zijn stijl al lang gevonden: lofi, met een hoofdzakelijk akoestische begeleiding, waarbij hij ruimte laat om af en toe wat wilder te keer te gaan of om zijn stem een rol te laten spelen als verteller of als deelnemer van het verhaal. Owen Pallets occasionele vioolcomposities zijn leuk, maar overstijgen niet de noemer van inkleuring. Het is Darnielles grote talent als tekstschrijver dat elk nieuw album de moeite waard maakt en daardoor overstijgt en overschaduwt hij moeiteloos de concurrentie.

Na het ietwat teleurstellende ‘Heretic Pride' sluiten The Mountain Goats en John Darnielle de noughties af met een van hun betere albums. Darnielle bewijst zich ook weer als één van de grootste hedendaagse songwriters, waarbij hij lastige onderwerpen niet uit de weg gaat en de menselijke psyche durft te onderzoeken op een manier waar de meeste van zijn collega's gewoon niet toe in staat zijn.

www.mountain-goats.com
www.myspace.com/themountaingoats

Door Kristof Gielen 01/12/2009 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening