Fuck Buttons: Tarot Sport Digg* cd bespreking

Fuck Buttons: Tarot Sport

All Tomorrow Parties, 2009
Konkurrent

Voor Digg*ers van: hypnotiserende noisemantra's.

Versleet u Fuck Buttons na hun debuut ook voor schaamteloze herkauwers? Dan geven Andrew Hung en Benjamin John Power u met ‘Tarot Sport' lik op stuk. Of ook niet, want hoewel deze plaat aanzienlijk verschilt van ‘Street Horrrsing', past het duo weer z'n zenuwslopende procédé toe: met monotonie flirtende noisegolven laten knarsen tot uw hersenen tot préparé américain vermalen zijn. Ditmaal richt Fuck Buttons z'n pijlen echter op de dansvloer met nog opzwependere ritmes en een prominente acid trance-inslag. En met succes, gooi het telefoonnummer van uw xtc-dealer dus alvast uit uw gsm-lijst. ‘Tarot Sport' is een muzikale drug die andere verboden chemicaliën overbodig maakt!

I Love Techno-gangers dienen echter gewaarschuwd te worden. Wie hun debuut verslonden heeft, weet hoe desoriënterend en bijna gekmakend de tergend lang uitgesponnen noisemantra's van Fuck Buttons kunnen zijn. De vergelijking met Sunn O))) was dan ook snel gemaakt: een rituele loutering voor de ene, maar psychotische waanzin voor de ander. Hung en Power gaan namelijk op geen enkel moment voor de instant-roes. Opbouw is het sleutelwoord, en die mag lang duren, heel erg lang. Wie hoopt dat een interpretatie van trance iets aan hun modus operandi verandert, slaat de bal mis.

Betekent dat echter dat ‘Tarot Sport' geen opwindende plaat is? Allerminst, single ‘Surf Solar' snoert onmiddellijk de meest vuilgebekte critici van Fuck Buttons de mond. Deze schichtige stuiterbal klinkt als het beste van Chemical Brothers, maar dan lijdend aan ADHD, schizofrenie en borderline tegelijk. Opgefokte ritmes, door de mangel gehaalde vocals en gruizige noise worden 10 minuten lang naar een meervoudig orgasme gestuwd en weerstand bieden is zinloos. Zeker wanneer het (naar Fuck Buttons' normen) gebalde ‘Rough Steez' erachter wordt gejaagd. Probeer maar eens niet mee te hinkstapspringen met deze tussen Warp-chaos en gespierde techno hoppende track.

‘Tarot Sport' begint dus hallucinerender dan een overdosis crystal meth, maar met ‘The Lisbon Maru' evolueert de plaat naar een bad trip. Dit lang uitgesponnen nummer is namelijk een zo opzichtig doorslagje van ‘Sweet Love For Planet Earth' (van hun debuut) dat het een beetje gênant wordt. Daar kunnen wat roffelende marsdrums niks aan veranderen. Zelfs voor wie monotonie geen scheldwoord is, zal de plaat hier al een veel te vroeg verzadigingspunt bereikt hebben.

Voor de plaat na het iets atmosferischere ‘Olympians' laxerend begint te werken, slaat Fuck Buttons met ‘Phantom Limb' echter opnieuw hard toe. Detroit techno, industrial, IDM en hun kenmerkende smeulende noise vormen een hypnotiserende zwerm van klanken die als gangmaker dient voor de op stapel staande mindfuck van het slot van de plaat. ‘Space Mountain' en ‘Flight Of The Feathered Serpent' zijn namelijk Fuck Buttons op hun best: een voorspelbare, maar onweerstaanbare opbouw, gelaagde texturen en een perfect afgewogen mix tussen noise en melodie.

Tegenstanders zullen op ‘Tarot Sport' genoeg argumenten vinden om de banbliksems over Fuck Buttons te laten neerdalen, maar ook de fans hebben genoeg munitie om hun bewondering te staven. Wij bevinden ons alvast nog steeds in het pro-kamp. Hoewel het duo soms speelt met tolerantiegrenzen, creëren ze hypnotiserende mini-universa om volledig loos in te gaan. De ultieme soundtrack voor een euforisch requiem for a dream, maar dan zonder de destructieve naweeën.

www.fuckbuttons.co.uk
www.myspace.com/fuckbuttons