Emily Jane White: Victorian America Digg* cd bespreking

Emily Jane White: Victorian America

Talitres, 2009
Munich

Voor Digg*ers van: donkere indiefolk met een countrykantje

Het was pas eind vorig jaar dat we ‘Dark Undercoat', het bij ons in 2008 uitgebrachte debuutalbum van Emily Jane White te horen kregen. Net te laat om de officiële eindejaarslijstjes te halen, maar wel goed om ons maanden aan een stuk als een gek naar dat schijfje te doen teruggrijpen. In haar thuisland verscheen ‘Dark Undercoat' een jaar eerder, zodat Emily rustig de tijd had om zich de juiste muzikanten te zoeken, een nieuwe reeks schitterende songs te schrijven en ons de kans te geven haar tweede album ‘Victorian America' wél richting eindejaarslijstjes te sturen. En hoe!

Maar eerst een beetje bio-talk, want de doorbraak van Emily Jane White is op dit moment nog geen feit. Emily groeide op in Fort Bragg, een godvergeten plaats in Californië, ging na haar studies een tijdje in Frankrijk wonen om daarna terug te keren naar de VS en aan haar muziekcarrière te beginnen in San Fransisco. Geen vuiltje aan de lucht, tot plots ‘Dark Undercoat' verschijnt, alsook geleidelijk aan de ene positieve review na de andere. Toch haalt ze helemaal niet de bekendheid van pakweg Alela Diane, speelt ze in café Video (Gent) voor toevallige passanten en legt ze zichzelf voor haar opvolger nog een hogere schrijfstandaard op. Het geluid wordt rijker met een volwaardige band en een strijkersduo, die de eenvoud van haar songs niet verstoren en er toch in slagen Emily's nummers beter tot hun recht te laten komen. Het resultaat: een heerlijke folkplaat met country-invloeden en een opeenvolging van bloedmooie nummers.

Zo is daar opener ‘Never Dead'. "Sun / Morning sun / Never dead / On the horizon". Met deze gevleugelde woorden zet Emily haar plaat in. De sfeer is zoet, het slagwerk beperkt tot een zeldzame cimbaal, de strijkers zijn heerlijk subtiel en country komt om de hoek kijken. Zit dit even goed. En het wordt nog beter met ‘Stairs', een vroeg hoogtepunt van ‘Victorian America'. De experimentele structuur brengt ons naar Joanna Newsom. De behandeling heeft weg van een Alela Diane-nummer. Opnieuw zijn het de strijkers die de hoofdrol delen met Emily's onweerstaanbare, mooie stem. Telkens wanneer je denkt dat het afgelopen is, komt er nog zo'n droomvervolg bij. Haalt met weinig moeite onze lijst van topsongs van het jaar.

Parels nummer drie en vier heten ‘Frozen Heart' en ‘Liza'. Het eerste verbluft met een fantastisch mooie combo piano-strijkers en is eens te meer een vederzacht, steengoed nummer, waarbij Emily zelf lijkt op te stijgen telkens ze een vers afmaakt. Het valt ons moeilijk te omschrijven hoe goed ‘Liza' is zonder in herhaling te vallen, maar verzen als "Oh I woke up today / Then I thought that death had swept me away" en een heerlijke ongedurigheid dankzij een complexer wordende begeleiding vallen hier in bijzonder goede aarde.

In ‘Victorian America' (de song) horen we echo's van het latere werk van Mirah - het majestueuze - met een melancholische countrybridge. ‘Baby' verhaalt het verlies van een pasgeboren dochter ("the devil came between she and I") en geeft het gemis erg passend weer met uithalen op elektrische gitaar die als pijnkrampen doorheen de song sidderen. ‘The Country Life' gaat over - hoe raad je het - het landelijke leven en bevat de nodige country-effecten. Mocht dit leven zo mooi zijn als Emily het hier bezingt, namen we direct onze koffers. ‘Red Serpent' is dan weer een heerlijke trip opgeluisterd door gitaareffecten en synths.

‘The Ravens' vergt heel wat aandacht om zich volledig te openbaren, maar is eenmaal je volledig door het lange gedicht bent nogmaals je zeven minuten waard. De drie minst goede songs - al geven we hen enkel deze naam om een onderscheid te maken - staan mooi op de drie laatste plaatsen, al is dit beslist geen uitnodiging het album vroeger te beëindigen. Gewoon uitspelen en herbeginnen.

Nooit gedacht dat we dit ooit zouden zeggen, maar deze Emily Jane White klopt Cat Power op haar eigen (vroegere) terrein, vormt de zachtere en geüpgrade versie van Alela Diane, en ligt vaak beter in het oor dan Joanna Newsom. Onze nieuwe ster fonkelt nu nog een beetje hoger aan het firmament. We hebben nu dertien keer naar dit album geluisterd en telkens wordt het nog dat tikkeltje beter. Vrolijker zal je van ‘Victorian America' niet worden. Gelukkiger wel. Haal dit in huis.

www.myspace.com/emilyjanewhite
www.emilyjanewhite.com

Emily Jane White speelt op 2 december in Botanique (Brussel), op 4 december in La Brasserie Sauveniere (Luik) en op 5 december in TRIX (Antwerpen).