Paolo Nutini: Sunny Side Up Digg* cd bespreking

Paolo Nutini: Sunny Side Up

Atlantic, 2009

Voor Digg*ers van: nieuwe songs die klinken als covers van klassiekers.

Met de regen kletterend tegen de ramen en de eerste sjaals die in het straatbeeld opduiken, lijkt enkel nog de verwarmingsketel voor warmte en zon te kunnen zorgen in de huizen. Maar als een naarstige mier hebben wij afgelopen zomer zonnige plaatjes gespaard, kwestie van de barre herfst- en wintermaanden stralend door te komen. Het mag dan ook niet verbazen dat we uitgerekend nu (beter laat dan nooit) ‘Sunny Side Up' van Paolo Nutini onder de loep nemen.

‘Sunny Side Up' moet in de voetsporen treden van ‘These Streets', het debuut dat ondertussen tussen de sterren uit geplukt dient te worden. Nutini, toen de nieuwe singer-songwriter die klonk als een rauwe versie van James Blunt, werd met lof overladen voor zijn eerste plaat. Nu is James Blunt niet bepaald een vergelijking waar de meeste, zichzelf serieus nemende songwriters om staan te springen, zodat het haast niet anders kan dan dat de Schotse Italiaan zich lichtjes in het gat gebeten voelde en naarstig op zoek is gegaan naar een vergelijking die hem beter beviel.

Otis Redding bijvoorbeeld. Ook hij klonk als twintiger (hij zou overigens niet ouder worden dan 26) als een man van ver voorbij de pensioengerechtigde leeftijd, die zich heeft laten gaan in het pijproken. Het blijft een raadsel hoe hij het doet, maar in tegenstelling tot op zijn vorige plaat klinkt Nutini's stem 60 jaar ouder dan ze is. Ook zijn muziek draait bij momenten de klok tientallen jaren terug, al staat hij wel weifelend naast z'n teletijdmachine, niet goed wetend in welk tijdperk of in welk genre hij graag zou willen vertoeven.

Zo klinkt openingsnummer ‘Ten Out of Ten' alsof Bob Marley zelf nog maar net het studiozweet van zich heeft afgeschud. De song heeft alles in zich om op een zomerse dag met de teenslippers slingerend rond de voeten te staan dansen op een open, kleurige weide. Opvolger ‘Coming Up Easy' en (iets verderop) ‘No Other Way' zitten dan weer volledig in de Redding-regionen. ‘No Other Way' is een song zoals Redding er zelf nog een geschreven zou kunnen hebben als hij er de kans toe kreeg. Het geeft Nutini de mogelijkheid om kamerbreed te croonen, weelderig strooiend met witte zakdoeken voor alle toehoorders die de waterlanders niet meer kunnen bedwingen.

Bob Dylan staat zonder twijfel ook in vette letters op zijn verlanglijstje van vleiende vergelijkingen. Met ‘Tricks of the Trade' en ‘Chamber Music' zeilt hij zonder problemen in de wateren van de heer Zimmerman, zonder ook maar een keer in aanvaring te komen. Om het geheel Redding-Dylan-Marley goed af te romen heeft de jongeman ook nog een snuifje country/folk toegevoegd in de vorm van ‘Growing Up Beside You' en ‘Worried Man', in onze regionen beter gekend in de uitvoering van Ferre Grignard. Zelfs King Louie uit ‘Junglebook' zou graag zoals Nutini willen zijn, al was het maar om met slingerende apenarmen rond te dansen op ‘Pencil Full of Lead'.

‘Sunny Side Up' klinkt onwaarschijnlijk herkenbaar. Door de mix van stijlen die Nutini naarstig handhaaft, lijkt het af en toe of hij een ‘best of covers' gemaakt heeft.
Toch valt er niet te ontkomen aan de ongelooflijke charme en de warme gloed die deze plaat met zich meebrengt. U hoeft dus ook niet verbaasd te zijn wanneer u uzelf erop betrapt voor de derde keer na elkaar op ‘play' te hebben gedrukt, om ‘s mans nieuw aangemeten stemtimbre nog eens een dik half uur door te kamer te horen waaien.

Paolo Nutini treedt op 18 november op in een (allang uitverkocht) Koninklijk Circus in Brussel.

www.paolonutini.com
www.myspace.com/paolonutini