Regina Spektor: Far Digg* cd bespreking

Regina Spektor: Far

Sire, 2009

Voor Digg*ers van: muzikaal geratel, betoverende piano's en bizarre dolfijnimitaties

Dat de piano een enorm meeslepend instrument is valt moeilijk te ontkennen, maar om enkel en alleen daarmee een album lang je luisteraars te boeien is bepaald geen sinecure. Regina Spektor heeft gelukkig ook nog eens een dijk van een stem, en op haar doorbraakalbum ‘Begin to Hope' uit 2006 bleek die combinatie een voltreffer om voorzichtig een groter publiek aan te spreken. Nieuwsgierig of de pianiste met Russische roots dat trucje wist te herhalen, legden wij onlangs haar jongste worp ‘Far' op de platenspeler.

Opener ‘The Calculation' deed ons meteen het beste hopen; de eerste noten volstaan om het hoofd aan het knikken en de voeten aan het tikken te brengen, maar ondanks Spektors steeds weer inventieve teksten - hier een wel erg eigenzinnige kijk op de liefde en de menselijke anatomie - valt het nummer ergens halverwege toch stil. ‘Eet' begint eveneens dramatisch - want ook daarvoor is de piano meer dan geschikt - en met die plotse versnelling zelfs onverwacht opzwepend, maar door een teveel aan tempowisselingen en een behoorlijk zwak tussenstuk duurt het nummer toch net dat tikkeltje te lang.

Voor een eerste hoogtepunt is het dus wachten tot ‘Folding Chair', dat na een valse ingetogen start helemaal losbarst en ons dit keer wel van begin tot einde weet te boeien. Dat heeft Spektor niet enkel te danken aan het verraderlijk aanstekelijke ritme, maar ook aan haar spitsvondige teksten - of wat dacht u van "the sea is just a wetter version of the sky"? - en haar bijna kinderlijke enthousiasme, waardoor we zelfs de ietwat misplaatste dolfijnimitatie door de vingers willen zien.

Net als op vorige albums vormen Spektors teksten op ‘Far' een potpourri van alledaagse onderwerpen door een niet zo alledaagse bril bekeken -‘Reading Time With Pickle', iemand? - en grootse thema's vol literaire verwijzingen, zoals in de bescheiden radiohit ‘Samson'. Zo is er ook ‘Laughing With God', waarin de piano zich gedeisd houdt om de aangrijpend eenvoudige tekst beter tot zijn recht te laten komen, of ‘Genius Next Door', een nummer als door mist omgeven, dat met zijn bijna Gregoriaanse gezang en rustig doch wervelend pianospel een bezwerend sfeertje weet op te roepen.

In ‘Two Birds' ontroert Spektors bijna naïeve eenvoud samen met het opbeurende deuntje, maar komt met "but he is a liar" toch een onverwachte twist. Het sterkste staaltje van Spektors poëtische talent is echter misschien wel ‘Wallet', waarin ook duidelijk de tegendraadsheid van de New Yorkse antifolkscène doorschemert. Het is een ontwapenend simplistisch verhaal over een verloren portefeuille, dat zich door Spektors geheel eigen kijk - en het catchy deuntje - ontpopt tot een waar detectiveverhaal.

Helaas bleek hierna de inspiratiebron een beetje leeg en wordt het album verder gevuld met matige tot soms ronduit zwakke nummers. Afsluiter ‘Man of a Thousand Faces' is een flauw doorslagje van ‘Genius Next Door', dat enkel nog te pruimen valt door het feeërieke gezang. Ook ‘Dance Anthem of the 80's' heeft door zijn gebrek aan variatie - en een al te eenvoudig rijmpje - een eerder beperkte houdbaarheidsdatum. In ‘Human of the Year' toont Spektor nog eens de achterkant van haar stembanden, maar in tegenstelling tot op ballads als ‘Samson' slaagt ze er hier niet in om kippenvel te ontlokken en lijkt haar hoge stem eerder overbodig geaffecteerd. ‘Machine' ten slotte is een wel zeer bizar experiment waar Spektor haar stembanden in allerlei vreemde bochten wringt en zich zelfs aan een soort - mislukte - rap waagt. Het al te grote contrast tussen de frivole piano in de strofes en het pompeuze refrein resulteert in chaos, een woord dat misschien ook gepast is voor het album als geheel.

Spektor wijkt bij momenten te ver af van haar succesrecept - aangrijpende stem en dito piano - en probeert met vreemdsoortige interventies de aandacht van de luisteraar te houden. Hierdoor vertoont ‘Far' te weinig samenhang om een écht genietbaar plaatje te zijn. Dit betekent nu ook weer niet dat ‘ie maar meteen de vuilbak in gekieperd moet worden, want pareltjes als ‘Wallet' en ‘Folding Chair' zijn meer dan de moeite waard. En die paar stinkers moet je dan maar skippen.

http://reginasplash.warnerreprise.com
www.myspace.com/reginaspektor